0

Sekciarstwo socjalistyczne na przykładzie Czerwonego Frontu i innych trockistów - Naukowy Socjalis

preview

Empiryczne dowody pokazują, że sekciarstwem radykalna lewica nic nie osiągnie.

Jeżeli ostatni post krytyczny Komunistycznej Partii Polski o Grzegorzu Braunie ma czegokolwiek dowodzić, to temu, iż każda organizacja polityczna może ewoluować w dobrym kierunku, o ile nie jest budowana na czymś, co natychmiastowo powinno ją dyskredytować z uwagi na szeroko pojętej lewicy: modelowi sekty. Na konkretnym przykładzie pragnę pokazać, jakiego typu ugrupowań powinno się unikać, jeśli faktycznie chce się budować polityczną bazę dla marksizmu, a nie jedynie siedzieć i snuć fantazje o utopii w hermetycznie zamkniętej grupie.

Czerwony Front to polska sekcja International Marxist Tendency (obecnie nazywającej się bodaj Revolutionary Communist International, niemniej są kojarzeni bardziej ze starą nazwą, więc będę jej używał), czyli coś w rodzaju kolejnej międzynarodówki trockistowskiej, co jest dość istotne przy omawianiu tejże organizacji. Utworzenie polskiej sekcji IMT może być o tyle zabawne, że fizyczny stan Czerwonego Frontu oraz innych organizacji opartych na inklinacjach trockistowskich poniekąd odzwierciedla samą naturę tej międzynarodówki – mają sekcje w 30 krajach i w żadnym nie zbliżyli się nawet do jakiejkolwiek formy sukcesu, a przypomnę, że prześcigają ich w tym już twardogłowi stalinowcy, którzy nie zmienili swojej retoryki od lat 40. XX wieku. Autorefleksja nie jest ich mocną stroną.

Brak jakiegokolwiek znaczenia politycznego nie jest jednak ich największą wadą (a w świetle poniższych faktów można rozpatrywać to nawet jako zaletę). To, co odpycha w przypadku Czerwonego Frontu oraz innych tego typu organizacji, to definitywne i wręcz rażące sekciarstwo w pewnym tego słowa znaczeniu. Gdybym miał porównać to do czegoś konkretnego, osobiście określiłbym tę organizację jako komunistycznych Świadków Jehowy, tyle że mniej sympatycznych, lub co najwyżej jako jakąś bardziej zakonną formę czerwonego odpowiednika ONR-u, który jedynie istnieje, nakleja wlepy i czasem sobie pokrzyczy na jakichś marszach.

Jednak zanim zaczniemy zestawiać te dwa światy, należy przyjrzeć się temu, jak sam patron IMT definiował sekciarstwo w kontekście politycznym. W swojej pracy „Sekciarstwo, Centryzm i Czwarta Międzynarodówka” Lew Trocki pisał: „Każda partia robotnicza, każda frakcja przechodzi w początkowych stadiach okres czystej propagandy, czyli szkolenia kadr. Okres istnienia jako kręgu marksistowskiego nieodmiennie utrwala nawyki abstrakcyjnego podejścia do problemów ruchu robotniczego. Ten, kto nie jest w stanie w porę przekroczyć granic tej ograniczonej egzystencji, przekształca się w konserwatywnego sekciarza. Sekciarz postrzega życie społeczeństwa jako wielką szkołę, a siebie jako nauczyciela. Jego zdaniem klasa robotnicza powinna odłożyć na bok sprawy mniej ważne i zgromadzić się w zwartym szeregu wokół jego mównicy: wtedy zadanie zostanie rozwiązane” ¹ – czyż to paradoksalnie nie jest perfekcyjna ilustracja samych czerwonofrontowych trockistów?

Żeby nie popaść w pułapkę gołosłowności, przytoczę teraz parę cech, które usprawiedliwiają moje spostrzeżenia, opierając się jednocześnie na tekście samego Trockiego, jak i na powszechnych cechach przypisywanych różnorakim sektom (oczywiście nie zarzucam CzF bycia sektą, ale praktykowanie zachowań sektopodobnych)² ³:

– Rekrutacja odbywa się w miłej atmosferze, a swoją ideologię promują przeważnie na ulicach, rozdając ulotki, rozwieszając plakaty i zagadując przechodniów. Rozmawiają, żartują, stawiają się w pozycji tych oświeconych, jednocześnie przekonując cię do dołączenia i wciskając przy tym usilnie arkusz rekrutacyjny. Przeważnie wyznawców dobierają wśród ludzi o poglądach lewicowych, którzy jakkolwiek zwrócą na nich uwagę. Jak to najczęściej bywa w tego typu organizacjach, najbardziej podatne do dołączenia są osoby z problemami osobistymi, kompleksami lub różnego rodzaju zaburzeniami, które zamiast w przypływie troski społecznej odsyłać do specjalistów niosących realną pomoc, to wciągają je w struktury sektopodobnej grupy, by budować im w głowie swój światopogląd, głównie poprzez „edukowanie z podstaw marksizmu”. Później, w konsekwencji tego podejścia, mamy wysyp takich Arków Domeredzkich lub Komitetów Obrony Rewolucji.

– Sprzedając memiczne już gazetki/pisemka ideologoczne, które są również charakterystyczne m.in. dla Świadków Jehowy (choć trzeba im oddać, iż oni nie roszczą sobie za to pieniędzy, w przeciwieństwie do CzF). W tym miejscu ciężko mi się wypowiedzieć o jakości owych elukubracji, ponieważ miałem w rękach tylko jedną, a jej jakość krążyła wokół grafomańskiego bełkotu o pseudointelektualnym podłożu; nie wiem, na ile jest to u nich standardem. Generalnie dogmatyzm idei oraz stosowanie tego XX-wiecznego żargonu są im relatywnie często wytykane.

– W samych strukturach panuje hierarchia oraz kult niepodważalnego dogmatu, który traktuje dzieła Marksa, Lenina i Trockiego niczym księgę sakralną, coś w rodzaju Biblii lub Koranu u katolików lub muzułmanów. Nic więc dziwnego, że samo CzF zeszło się pod jednym z moich ostatnich postów, by wyrazić zbulwersowanie praktyką odrzucenia obecnej taktyki skrajnej lewicy na rzecz „wojny pozycyjnej” (wojny o pozycje lewicy w kulturze i nauce, opracowanej przez Gramsciego); przecież nic nie boli bardziej niż wskazanie, że lata bezsensownego wysiłku i uczenia się „Kapitału” na pamięć były jałowe i skazują cały ten wysiłek na porażkę.

– Oczywiście przy rekrutacji CzF zapewnia o swoich szerokich horyzontach myślowych oraz akceptacji innych poglądów, niemniej po dołączeniu tam i popełnieniu myślozbrodni wbrew jedynemu właściwemu dogmatowi najpewniej zostaniecie w sposób pasywno-agresywny publicznie zaatakowani za głoszenie wszelkich antytrockistowskich herezji, by następnie zostać zmuszonym do wyznania samokrytyki. Kojarzy mi się tutaj osobiście sposób karania członków w sekcie „Jasna Strona Mocy”, gdzie Sandżaja osobiście reżyseruje scenki zawstydzające innych członków sekty, tak by za bardzo nie kwestionowali jego mądrości oraz nie myśleli za dużo na przyszłość ⁴.

– Mają również swój odpowiednik „zebrań” (u ŚJ wspólna nauka Biblii na żywo lub online), gdzie omawiają piętnasty raz ten sam tekst napisany 100–200 lat temu, by rozwodzić się nad jego mądrością, a także nad tym, jak to oni jako jedyni właściwie go interpretują – żadnego innego celu w tym nie ma. Oczywiście takie zebrania w organizacjach politycznych są niejako standardem, ale rzadko kiedy służą „edukowaniu” (czyt. ideologicznemu tresowaniu).

– Atakuje inne organizacje lewicowe, takie jak anarchistyczny „Rozbrat” ⁵, oraz odrzuca współpracę z taką „Akcją Socjalistyczną” ⁶, stwierdzając, iż jedność bez wspólnej teorii jest iluzją (stosując w tym miejscu ad leninum ⁷ i grafomaństwo na kosmiczną wręcz skalę). Czystość ideologiczna, od której sami są dalecy, jest dla nich ważniejsza niż realny i spójny front polityczny. Dzieje się tak, gdyż organizowanie „roków Lenina” pozwala na hermetyzowanie środowiska bez jednoczesnego wysiłku. Można w ten sposób trzymać swoich „wiernych” z dala od innych, podsycać nieufność, podkreślać różnice, ale jednocześnie doczepiać się do każdego wydarzenia (jak choćby protestów anarchistycznych lub tych stalinowskich, organizowanych przez Latający Cyrk Piotra Ciszewskiego).

– Nawet w ich wewnętrznym przekonaniu funkcjonuje coś na zasadzie „sądu ostatecznego” w postaci jakiegoś wielkiego kryzysu światowego, załamania kapitalizmu i następującej po tym rewolucji komunistycznej, która nadejdzie kiedyś tam.

– Rozmawiając z byłymi członkami, doszły mnie słuchy, iż działy się tam ponoć niezbyt ciekawe rzeczy. Nie podali odpowiednich dowodów, stąd nie chcę przytaczać, o co konkretnie chodzi, wiedząc, iż równie dobrze może to być zwykłe pomówienie. Jeśli ktoś wie na ten temat coś więcej, zapraszam do napisania w wiadomości prywatnej.

O ile należy się szydzić z takiego podejścia, to niemniej dogmatyzm i sakralizowanie marksizmu, który jest przede wszystkim narzędziem analizy, sprowadziły całą ideę komunistyczną do chodzącej karykatury tego, czym ta idea była jeszcze 100 lat temu. Mamy XXI wiek, natura kapitalizmu uległa zmianie po ostatniej rewolucji przemysłowej, stąd aktualny komunizm wymaga całkowicie świeżego podejścia… tymczasem obecnie są osoby, które potrafią cytować klasyków marksizmu, by tylko mieć pretekst do zarzucania komuś rewizjonizmu, odstępstw od komunizmu, odchyleń itp. itp. Sakralizacja myśli Marksa i Lenina to największy błąd epoki stalinizmu, który pośrednio przyczynił się do późniejszych patologii i upadku Bloku Wschodniego.

Chociaż za skrajny przykład wziąłem Czerwony Front, to również tego typu uwagi można skierować wobec innych organizacji, które mniej lub bardziej podążają owym wzorem (choćby Instytut Marksa lub nieistniejący już drugi PPR Michała Nowickiego). Sekciarstwo, zarówno w naszym kraju, jak i za granicą, za każdym razem skutkowało budowaniem zamkniętego koła ideologicznej adoracji, gdzie jeden przekonywał drugiego o słuszności i zasadności poglądów całości, a całokształt zamykał się na rzeczywiste problemy ludzi pracy. Skutek: organizacja ludowa izolująca się od ludu.

Źródła i publikacje pomocnicze:

¹ www.marxists.info/archive/trotsky/…/sect.htm

² 116sos.pl/…/sekty-czym-sie-charakteryzuja

³ pl.aleteia.org/…/jak-werbuja-i-manipuluja-sekty-w…

⁴ nto.pl/…/c1p2-29006713

⁵ www.facebook.com/share/p/1CtnUJssrU/

⁶ czerwonyfront.org/od-utopii-do-nauki-polemika-z-a…

⁷ www.facebook.com/share/p/1DiWohqziF/

Empiryczne dowody pokazują, że sekciarstwem radykalna lewica nic nie osiągnie.

Jeżeli ostatni post krytyczny Komunistycznej Partii Polski o Grzegorzu Braunie ma czegokolwiek dowodzić, to temu, iż każda organizacja polityczna może ewoluować w dobrym kierunku, o ile nie jest budowana na czymś, co natychmiastowo powinno ją dyskredytować z uwagi na szeroko pojętej lewicy: modelowi sekty. Na konkretnym przykładzie pragnę pokazać, jakiego typu ugrupowań powinno się unikać, jeśli faktycznie chce się budować polityczną bazę dla marksizmu, a nie jedynie siedzieć i snuć fantazje o utopii w hermetycznie zamkniętej grupie.

Czerwony Front to polska sekcja International Marxist Tendency (obecnie nazywającej się bodaj Revolutionary Communist International, niemniej są kojarzeni bardziej ze starą nazwą, więc będę jej używał), czyli coś w rodzaju kolejnej międzynarodówki trockistowskiej, co jest dość istotne przy omawianiu tejże organizacji. Utworzenie polskiej sekcji IMT może być o tyle zabawne, że fizyczny stan Czerwonego Frontu oraz innych organizacji opartych na inklinacjach trockistowskich poniekąd odzwierciedla samą naturę tej międzynarodówki – mają sekcje w 30 krajach i w żadnym nie zbliżyli się nawet do jakiejkolwiek formy sukcesu, a przypomnę, że prześcigają ich w tym już twardogłowi stalinowcy, którzy nie zmienili swojej retoryki od lat 40. XX wieku. Autorefleksja nie jest ich mocną stroną.

Brak jakiegokolwiek znaczenia politycznego nie jest jednak ich największą wadą (a w świetle poniższych faktów można rozpatrywać to nawet jako zaletę). To, co odpycha w przypadku Czerwonego Frontu oraz innych tego typu organizacji, to definitywne i wręcz rażące sekciarstwo w pewnym tego słowa znaczeniu. Gdybym miał porównać to do czegoś konkretnego, osobiście określiłbym tę organizację jako komunistycznych Świadków Jehowy, tyle że mniej sympatycznych, lub co najwyżej jako jakąś bardziej zakonną formę czerwonego odpowiednika ONR-u, który jedynie istnieje, nakleja wlepy i czasem sobie pokrzyczy na jakichś marszach.

Jednak zanim zaczniemy zestawiać te dwa światy, należy przyjrzeć się temu, jak sam patron IMT definiował sekciarstwo w kontekście politycznym. W swojej pracy „Sekciarstwo, Centryzm i Czwarta Międzynarodówka” Lew Trocki pisał: „Każda partia robotnicza, każda frakcja przechodzi w początkowych stadiach okres czystej propagandy, czyli szkolenia kadr. Okres istnienia jako kręgu marksistowskiego nieodmiennie utrwala nawyki abstrakcyjnego podejścia do problemów ruchu robotniczego. Ten, kto nie jest w stanie w porę przekroczyć granic tej ograniczonej egzystencji, przekształca się w konserwatywnego sekciarza. Sekciarz postrzega życie społeczeństwa jako wielką szkołę, a siebie jako nauczyciela. Jego zdaniem klasa robotnicza powinna odłożyć na bok sprawy mniej ważne i zgromadzić się w zwartym szeregu wokół jego mównicy: wtedy zadanie zostanie rozwiązane” ¹ – czyż to paradoksalnie nie jest perfekcyjna ilustracja samych czerwonofrontowych trockistów?

Żeby nie popaść w pułapkę gołosłowności, przytoczę teraz parę cech, które usprawiedliwiają moje spostrzeżenia, opierając się jednocześnie na tekście samego Trockiego, jak i na powszechnych cechach przypisywanych różnorakim sektom (oczywiście nie zarzucam CzF bycia sektą, ale praktykowanie zachowań sektopodobnych)² ³:

– Rekrutacja odbywa się w miłej atmosferze, a swoją ideologię promują przeważnie na ulicach, rozdając ulotki, rozwieszając plakaty i zagadując przechodniów. Rozmawiają, żartują, stawiają się w pozycji tych oświeconych, jednocześnie przekonując cię do dołączenia i wciskając przy tym usilnie arkusz rekrutacyjny. Przeważnie wyznawców dobierają wśród ludzi o poglądach lewicowych, którzy jakkolwiek zwrócą na nich uwagę. Jak to najczęściej bywa w tego typu organizacjach, najbardziej podatne do dołączenia są osoby z problemami osobistymi, kompleksami lub różnego rodzaju zaburzeniami, które zamiast w przypływie troski społecznej odsyłać do specjalistów niosących realną pomoc, to wciągają je w struktury sektopodobnej grupy, by budować im w głowie swój światopogląd, głównie poprzez „edukowanie z podstaw marksizmu”. Później, w konsekwencji tego podejścia, mamy wysyp takich Arków Domeredzkich lub Komitetów Obrony Rewolucji.

– Sprzedając memiczne już gazetki/pisemka ideologoczne, które są również charakterystyczne m.in. dla Świadków Jehowy (choć trzeba im oddać, iż oni nie roszczą sobie za to pieniędzy, w przeciwieństwie do CzF). W tym miejscu ciężko mi się wypowiedzieć o jakości owych elukubracji, ponieważ miałem w rękach tylko jedną, a jej jakość krążyła wokół grafomańskiego bełkotu o pseudointelektualnym podłożu; nie wiem, na ile jest to u nich standardem. Generalnie dogmatyzm idei oraz stosowanie tego XX-wiecznego żargonu są im relatywnie często wytykane.

– W samych strukturach panuje hierarchia oraz kult niepodważalnego dogmatu, który traktuje dzieła Marksa, Lenina i Trockiego niczym księgę sakralną, coś w rodzaju Biblii lub Koranu u katolików lub muzułmanów. Nic więc dziwnego, że samo CzF zeszło się pod jednym z moich ostatnich postów, by wyrazić zbulwersowanie praktyką odrzucenia obecnej taktyki skrajnej lewicy na rzecz „wojny pozycyjnej” (wojny o pozycje lewicy w kulturze i nauce, opracowanej przez Gramsciego); przecież nic nie boli bardziej niż wskazanie, że lata bezsensownego wysiłku i uczenia się „Kapitału” na pamięć były jałowe i skazują cały ten wysiłek na porażkę.

– Oczywiście przy rekrutacji CzF zapewnia o swoich szerokich horyzontach myślowych oraz akceptacji innych poglądów, niemniej po dołączeniu tam i popełnieniu myślozbrodni wbrew jedynemu właściwemu dogmatowi najpewniej zostaniecie w sposób pasywno-agresywny publicznie zaatakowani za głoszenie wszelkich antytrockistowskich herezji, by następnie zostać zmuszonym do wyznania samokrytyki. Kojarzy mi się tutaj osobiście sposób karania członków w sekcie „Jasna Strona Mocy”, gdzie Sandżaja osobiście reżyseruje scenki zawstydzające innych członków sekty, tak by za bardzo nie kwestionowali jego mądrości oraz nie myśleli za dużo na przyszłość ⁴.

– Mają również swój odpowiednik „zebrań” (u ŚJ wspólna nauka Biblii na żywo lub online), gdzie omawiają piętnasty raz ten sam tekst napisany 100–200 lat temu, by rozwodzić się nad jego mądrością, a także nad tym, jak to oni jako jedyni właściwie go interpretują – żadnego innego celu w tym nie ma. Oczywiście takie zebrania w organizacjach politycznych są niejako standardem, ale rzadko kiedy służą „edukowaniu” (czyt. ideologicznemu tresowaniu).

– Atakuje inne organizacje lewicowe, takie jak anarchistyczny „Rozbrat” ⁵, oraz odrzuca współpracę z taką „Akcją Socjalistyczną” ⁶, stwierdzając, iż jedność bez wspólnej teorii jest iluzją (stosując w tym miejscu ad leninum ⁷ i grafomaństwo na kosmiczną wręcz skalę). Czystość ideologiczna, od której sami są dalecy, jest dla nich ważniejsza niż realny i spójny front polityczny. Dzieje się tak, gdyż organizowanie „roków Lenina” pozwala na hermetyzowanie środowiska bez jednoczesnego wysiłku. Można w ten sposób trzymać swoich „wiernych” z dala od innych, podsycać nieufność, podkreślać różnice, ale jednocześnie doczepiać się do każdego wydarzenia (jak choćby protestów anarchistycznych lub tych stalinowskich, organizowanych przez Latający Cyrk Piotra Ciszewskiego).

– Nawet w ich wewnętrznym przekonaniu funkcjonuje coś na zasadzie „sądu ostatecznego” w postaci jakiegoś wielkiego kryzysu światowego, załamania kapitalizmu i następującej po tym rewolucji komunistycznej, która nadejdzie kiedyś tam.

– Rozmawiając z byłymi członkami, doszły mnie słuchy, iż działy się tam ponoć niezbyt ciekawe rzeczy. Nie podali odpowiednich dowodów, stąd nie chcę przytaczać, o co konkretnie chodzi, wiedząc, iż równie dobrze może to być zwykłe pomówienie. Jeśli ktoś wie na ten temat coś więcej, zapraszam do napisania w wiadomości prywatnej.

O ile należy się szydzić z takiego podejścia, to niemniej dogmatyzm i sakralizowanie marksizmu, który jest przede wszystkim narzędziem analizy, sprowadziły całą ideę komunistyczną do chodzącej karykatury tego, czym ta idea była jeszcze 100 lat temu. Mamy XXI wiek, natura kapitalizmu uległa zmianie po ostatniej rewolucji przemysłowej, stąd aktualny komunizm wymaga całkowicie świeżego podejścia… tymczasem obecnie są osoby, które potrafią cytować klasyków marksizmu, by tylko mieć pretekst do zarzucania komuś rewizjonizmu, odstępstw od komunizmu, odchyleń itp. itp. Sakralizacja myśli Marksa i Lenina to największy błąd epoki stalinizmu, który pośrednio przyczynił się do późniejszych patologii i upadku Bloku Wschodniego.

Chociaż za skrajny przykład wziąłem Czerwony Front, to również tego typu uwagi można skierować wobec innych organizacji, które mniej lub bardziej podążają owym wzorem (choćby Instytut Marksa lub nieistniejący już drugi PPR Michała Nowickiego). Sekciarstwo, zarówno w naszym kraju, jak i za granicą, za każdym razem skutkowało budowaniem zamkniętego koła ideologicznej adoracji, gdzie jeden przekonywał drugiego o słuszności i zasadności poglądów całości, a całokształt zamykał się na rzeczywiste problemy ludzi pracy. Skutek: organizacja ludowa izolująca się od ludu.

Źródła i publikacje pomocnicze:

¹ www.marxists.info/archive/trotsky/…/sect.htm

² 116sos.pl/…/sekty-czym-sie-charakteryzuja

³ pl.aleteia.org/…/jak-werbuja-i-manipuluja-sekty-w…

⁴ nto.pl/…/c1p2-29006713

⁵ www.facebook.com/share/p/1CtnUJssrU/

⁶ czerwonyfront.org/od-utopii-do-nauki-polemika-z-a…

⁷ www.facebook.com/share/p/1DiWohqziF/

0

Czy jesteśmy antysemitami? - Naukowy Socjalis

preview

Mój kompas moralny, względem którego staram się być konsekwentny, nakazuje mi zawsze potępiać wszelkie objawy ludobójstwa jako najwyższej formy ksenofobii oraz rasizmu. Nie podam nigdy ręki komuś, kto sympatyzuje np. z Turkami mordującymi Ormian, ukraińskimi nacjonalistami mordującymi Polaków na Wołyniu (co liberałowie bagatelizują, zaś strona myślopolska i braunowska doszukuje się echa tej tragedii w każdym najmniejszym przejawie ukraińskości) oraz izraelczykowi mordującemu od ponad pół wieku ludność Palestyny. Problem leży w tym, że jednak większość Żydów (ponad 80% w USA i około 80% w UK i 90% w Kanadzie, w czasie gdy sama połowa populacji żydowskiej mieszka w Izraelu)¹ jest proizraelska, a nawet otwarcie syjonistyczna. Czy więc można powiedzieć, że nie toleruję większości tego narodu? Tak. Taka jest prawda, nie da się z nią kłócić.

Czy jestem w tym wypadku antysemitą? Jest to o tyle ciekawa sprawa, że według definicji antysemityzmu opracowanej przez Międzynarodowy Sojusz na rzecz Pamięci o Holokauście, którą podałem kilka postów niżej ², odpowiedź brzmi: nie – nawet mimo negatywnego podejścia do większości przedstawicieli tego narodu. Sama definicja antysemityzmu to: „określone postrzeganie Żydów, które może się wyrażać jako nienawiść do nich. Antysemityzm przejawia się zarówno w słowach, jak i czynach skierowanych przeciwko Żydom lub osobom, które nie są Żydami, oraz ich własności, a także przeciw instytucjom i obiektom religijnym społeczności żydowskiej” ³ – w tym wypadku moja niechęć i krytyka nie wynika z uprzedzeń na tle etnicznym, rasowym lub religijnym, a więc z czynników niezależnych od człowieka, lecz ze świadomego wspierania najbardziej ludobójczego państwa XXI wieku. Moje podejście do nich nie różni się niczym od podejścia do takich Serbów lub Azerów, których w większości postrzegam również jako narody o ludobójczej mentalności, mając świadomość, iż nie każdy musi popierać narrację polityczną swoich państw. Nie widzę też powodu, dla którego ludność żydowska miałaby mieć specjalne przywileje pod tym kątem.

A niestety takowe przywileje ma, co poniekąd zadaje kłam mitowi o „zagrożeniu antysemityzmem”, będącym zwykłą propagandą z izraela, która jednocześnie pozwala im na dokonywanie najbardziej okrutnych zbrodni przeciwko ludzkości. Mimo raportów ONZ ⁴, UNESCO ⁵ oraz organizacji pokroju Amnesty International ⁶, dziś Izrael jest dopuszczany do m.in. Eurowizji, olimpiad, wydarzeń historyczno-kulturowych, a nawet taki Netanjahu mógł przemawiać z mównicy ONZ, mimo ścigania przez Międzynarodowy Trybunał Karny.

Tymi mitycznymi objawami „antysemityzmu” mają być np. oddolne kroki przeciwko judaizmowi, m.in. legendarne zgaszenie za pomocą gaśnicy proszkowej świec hanukowych przez Grzegorza Brauna. Tak, ambasador izraela ten czyn zrównywał z zamordowaniem przez izraelskie wojsko Damiana Sobóla i innych wolontariuszy Czerwonego Krzyża. Warto wspomnieć, że ten występ Grzegorza Brauna był podyktowany jedynie chęcią patostreamowej medialności (co trzeba przyznać, że mu się udało), a nie żadnym manifestem, który dopiero później wykreował na potrzeby kampanii prezydenckiej. Prócz zwolenników i przeciwników tego teatrzyku tylko trzecia grupa zachowała rozsądek i odcinając się od dwóch pozostałych, rozsądnie zapytała: „co do cholery robiły świece hanukowe w Sejmie?” – Polska jest państwem świeckim z rzymskokatolicką większością, więc nie było żadnego realnego uzasadnienia zapalania świec hanukowych, zwłaszcza iż w Sejmie pomijane były święta np. muzułmańskie lub buddyjskie (zwłaszcza, że w spisie powszechnym to przynależność do tych religii były najwyższe po wykluczeniu wszystkich odłamów chrześcijaństwa ⁷). Antysemityzmem więc nazywa się najzwyczajniej w świecie moment, gdy ktoś nie zgadza się na nadmierne oznaki uprzywilejowania jednego narodu, szczególnie kojarzonego z państwem praktykującym politykę apartheidu – właśnie w ten sposób oni tworzą realny antysemityzm.

Ale okej, jeśli faktycznie jestem antysemitą, to chętnie zadam nowe pytanie osobom, które tak mnie określą: czy antysemityzm jest gorszy od każdego innego objawu ksenofobii, rasizmu lub nienawiści na tle religijnym? Jest to o tyle ciekawe pole do dygresji, iż niezwykle rzadko widzimy wystawy poświęcone upamiętnieniu pomordowanych w II wojnie światowej Romów, a nienawiść do „cyganów” jest w naszym narodzie wciąż silna, podobnie jak wszelkie stereotypy, ale nikt o tym głośno nie mówi ⁸. Jeżeli powiecie, że ludność żydowską dotknęło nazistowskie ludobójstwo najbardziej i stąd należy im się specjalne traktowanie, to nadal: co z Ormianami lub ludem Herero i Nama? Dlaczego oni nie widzą tych przywilejów? Cóż, prawdą jest, że większość syjonistów i wspierających ich liberałów (zwłaszcza tych z flagą izraela na profilowym) sami są faktycznymi ksenofobami, gdyż warto wspomnieć, że syjonizm jest oparty na żydowskiej supremacji rasowej, tak jak nazizm był oparty na germańskiej. Większość tych profili to skrajny przykład m.in. arabofobii i islamofobii, porównującej ich do zwierząt, dzikich ludów lub otwarcie do „podludzi”… brzmi znajomo? O ile każdy przejaw rasizmu i ksenofobii jest obrzydliwy i należy z nim walczyć, o tyle pamiętajmy, iż sam izrael jest obecnie państwem najbliższym modelowi etnofaszystowskiej III Rzeszy.

Słowem końca: zdecydujcie już sami, czy jestem antysemitą ja i osoby o moich poglądach. Ja nie zamierzam traktować żadnego narodu jak świętych krów, które mogą bezkarnie czynić rzeź, która następnie zostanie im automatycznie wybaczona z powodu przynależności do konkretnej grupy. Większość narodu Abrahamowego taka jest, ale nie wszyscy, a przykładem mogą być w większości Chasydzi, których zawsze będę uważał za prawdziwych przedstawicieli judaizmu – weseli i pozytywni ludzie, którzy sprzeciwiają się mordowaniu Palestyńczyków. I tych Żydów, którzy sprzeciwiają się terroryzmowi izraela, szczerze szanuję z całego serca i uważam ich za prawdziwych spadkobierców kultury i tożsamości żydowskiej.

Źródła i odnośniki:

¹ …substack.com/…/are-most-jews-still-zionist-one-y…

² www.facebook.com/share/p/17qCMx26sQ/

³ holocaustremembrance.com/…/robocza-definicja-anty…

⁴ bankier.pl/…/Nowy-raport-ONZ-uderza-w-Izrael-Mowa…

⁵ eupac.org/unesco-adopts-resolution-in-favor-of-pa…

⁶ …org.pl/raport-ludobojstwo-w-strefie-gazy/

⁷ pl.wikipedia.org/wiki/Religia_w_Polsce

⁸ pap.pl/…/cbos-w-2026-r-polacy-najczesciej-deklaru…

Mój kompas moralny, względem którego staram się być konsekwentny, nakazuje mi zawsze potępiać wszelkie objawy ludobójstwa jako najwyższej formy ksenofobii oraz rasizmu. Nie podam nigdy ręki komuś, kto sympatyzuje np. z Turkami mordującymi Ormian, ukraińskimi nacjonalistami mordującymi Polaków na Wołyniu (co liberałowie bagatelizują, zaś strona myślopolska i braunowska doszukuje się echa tej tragedii w każdym najmniejszym przejawie ukraińskości) oraz izraelczykowi mordującemu od ponad pół wieku ludność Palestyny. Problem leży w tym, że jednak większość Żydów (ponad 80% w USA i około 80% w UK i 90% w Kanadzie, w czasie gdy sama połowa populacji żydowskiej mieszka w Izraelu)¹ jest proizraelska, a nawet otwarcie syjonistyczna. Czy więc można powiedzieć, że nie toleruję większości tego narodu? Tak. Taka jest prawda, nie da się z nią kłócić.

Czy jestem w tym wypadku antysemitą? Jest to o tyle ciekawa sprawa, że według definicji antysemityzmu opracowanej przez Międzynarodowy Sojusz na rzecz Pamięci o Holokauście, którą podałem kilka postów niżej ², odpowiedź brzmi: nie – nawet mimo negatywnego podejścia do większości przedstawicieli tego narodu. Sama definicja antysemityzmu to: „określone postrzeganie Żydów, które może się wyrażać jako nienawiść do nich. Antysemityzm przejawia się zarówno w słowach, jak i czynach skierowanych przeciwko Żydom lub osobom, które nie są Żydami, oraz ich własności, a także przeciw instytucjom i obiektom religijnym społeczności żydowskiej” ³ – w tym wypadku moja niechęć i krytyka nie wynika z uprzedzeń na tle etnicznym, rasowym lub religijnym, a więc z czynników niezależnych od człowieka, lecz ze świadomego wspierania najbardziej ludobójczego państwa XXI wieku. Moje podejście do nich nie różni się niczym od podejścia do takich Serbów lub Azerów, których w większości postrzegam również jako narody o ludobójczej mentalności, mając świadomość, iż nie każdy musi popierać narrację polityczną swoich państw. Nie widzę też powodu, dla którego ludność żydowska miałaby mieć specjalne przywileje pod tym kątem.

A niestety takowe przywileje ma, co poniekąd zadaje kłam mitowi o „zagrożeniu antysemityzmem”, będącym zwykłą propagandą z izraela, która jednocześnie pozwala im na dokonywanie najbardziej okrutnych zbrodni przeciwko ludzkości. Mimo raportów ONZ ⁴, UNESCO ⁵ oraz organizacji pokroju Amnesty International ⁶, dziś Izrael jest dopuszczany do m.in. Eurowizji, olimpiad, wydarzeń historyczno-kulturowych, a nawet taki Netanjahu mógł przemawiać z mównicy ONZ, mimo ścigania przez Międzynarodowy Trybunał Karny.

Tymi mitycznymi objawami „antysemityzmu” mają być np. oddolne kroki przeciwko judaizmowi, m.in. legendarne zgaszenie za pomocą gaśnicy proszkowej świec hanukowych przez Grzegorza Brauna. Tak, ambasador izraela ten czyn zrównywał z zamordowaniem przez izraelskie wojsko Damiana Sobóla i innych wolontariuszy Czerwonego Krzyża. Warto wspomnieć, że ten występ Grzegorza Brauna był podyktowany jedynie chęcią patostreamowej medialności (co trzeba przyznać, że mu się udało), a nie żadnym manifestem, który dopiero później wykreował na potrzeby kampanii prezydenckiej. Prócz zwolenników i przeciwników tego teatrzyku tylko trzecia grupa zachowała rozsądek i odcinając się od dwóch pozostałych, rozsądnie zapytała: „co do cholery robiły świece hanukowe w Sejmie?” – Polska jest państwem świeckim z rzymskokatolicką większością, więc nie było żadnego realnego uzasadnienia zapalania świec hanukowych, zwłaszcza iż w Sejmie pomijane były święta np. muzułmańskie lub buddyjskie (zwłaszcza, że w spisie powszechnym to przynależność do tych religii były najwyższe po wykluczeniu wszystkich odłamów chrześcijaństwa ⁷). Antysemityzmem więc nazywa się najzwyczajniej w świecie moment, gdy ktoś nie zgadza się na nadmierne oznaki uprzywilejowania jednego narodu, szczególnie kojarzonego z państwem praktykującym politykę apartheidu – właśnie w ten sposób oni tworzą realny antysemityzm.

Ale okej, jeśli faktycznie jestem antysemitą, to chętnie zadam nowe pytanie osobom, które tak mnie określą: czy antysemityzm jest gorszy od każdego innego objawu ksenofobii, rasizmu lub nienawiści na tle religijnym? Jest to o tyle ciekawe pole do dygresji, iż niezwykle rzadko widzimy wystawy poświęcone upamiętnieniu pomordowanych w II wojnie światowej Romów, a nienawiść do „cyganów” jest w naszym narodzie wciąż silna, podobnie jak wszelkie stereotypy, ale nikt o tym głośno nie mówi ⁸. Jeżeli powiecie, że ludność żydowską dotknęło nazistowskie ludobójstwo najbardziej i stąd należy im się specjalne traktowanie, to nadal: co z Ormianami lub ludem Herero i Nama? Dlaczego oni nie widzą tych przywilejów? Cóż, prawdą jest, że większość syjonistów i wspierających ich liberałów (zwłaszcza tych z flagą izraela na profilowym) sami są faktycznymi ksenofobami, gdyż warto wspomnieć, że syjonizm jest oparty na żydowskiej supremacji rasowej, tak jak nazizm był oparty na germańskiej. Większość tych profili to skrajny przykład m.in. arabofobii i islamofobii, porównującej ich do zwierząt, dzikich ludów lub otwarcie do „podludzi”… brzmi znajomo? O ile każdy przejaw rasizmu i ksenofobii jest obrzydliwy i należy z nim walczyć, o tyle pamiętajmy, iż sam izrael jest obecnie państwem najbliższym modelowi etnofaszystowskiej III Rzeszy.

Słowem końca: zdecydujcie już sami, czy jestem antysemitą ja i osoby o moich poglądach. Ja nie zamierzam traktować żadnego narodu jak świętych krów, które mogą bezkarnie czynić rzeź, która następnie zostanie im automatycznie wybaczona z powodu przynależności do konkretnej grupy. Większość narodu Abrahamowego taka jest, ale nie wszyscy, a przykładem mogą być w większości Chasydzi, których zawsze będę uważał za prawdziwych przedstawicieli judaizmu – weseli i pozytywni ludzie, którzy sprzeciwiają się mordowaniu Palestyńczyków. I tych Żydów, którzy sprzeciwiają się terroryzmowi izraela, szczerze szanuję z całego serca i uważam ich za prawdziwych spadkobierców kultury i tożsamości żydowskiej.

Źródła i odnośniki:

¹ …substack.com/…/are-most-jews-still-zionist-one-y…

² www.facebook.com/share/p/17qCMx26sQ/

³ holocaustremembrance.com/…/robocza-definicja-anty…

⁴ bankier.pl/…/Nowy-raport-ONZ-uderza-w-Izrael-Mowa…

⁵ eupac.org/unesco-adopts-resolution-in-favor-of-pa…

⁶ …org.pl/raport-ludobojstwo-w-strefie-gazy/

⁷ pl.wikipedia.org/wiki/Religia_w_Polsce

⁸ pap.pl/…/cbos-w-2026-r-polacy-najczesciej-deklaru…

0

Kamil Duraj o protestach we Francji i że Polskę też to czeka, bynajmniej z powodu migrantów

preview

Francja teraz, sto memów widziałem w temacie, przeczytałem może półtorej analizy, na więcej nie mam czasu ani ochoty, ale ponieważ kiedyś należałem do Alliance Française, w latach 90. sporo bywałem na paryskich przedmieściach, różnych “banlieue” typu getto plus bagietki minus bagiety, byłem tam świeżo po zamieszkach, które stały się kanwą kultowego filmu “Nienawiść”, francuski kuzyn zapoznał mnie nawet z kilkoma drugoplanowymi postaciami pierwowzorami, przywiozłem cały plecak rapsów przegrywanych na kaseciaku i słuchałem zanim wypłynęły i stały się modne — musicie mi wierzyć: powiem, jak jest i co to oznacza dla nas. analizie patronuje stary brodaty typek pseudonim Murzyn.

o cokolwiek chodzi bądź nie chodzi w tych protestach, ktokolwiek bierze w nich udział, kimkolwiek są ci, co sieją rozpierdol, biali, czarni, brązowi, beżowi, zieloni, czworonożni, jednego możemy być pewni: u nas niebawem, może za lat dziesięć, najdalej za dwadzieścia, będzie tak samo, a nawet gorzej — i nie, wcale nie dlatego, że imigranci, upadek cywilizacji białego człowieka i tak dalej, ktokolwiek tak mówi, myli przyczyny ze skutkami, o rasizmie nawet nie wspominam, bo niektórzy się nim szczycą, obrzydliwe.

jeśli mówią ci, że problemem jest rasa, to prawdopodobnie nie mówią ci, że również pieniądze mają kolor i wcale nie jest to kolor zielony — jest to kolor przezroczysty jak przywileje górnych 10% społeczeństwa, przezroczysty jak domyślny model rozwoju typu rozwarstwienie: oni — zwłaszcza najgórniejsze 2% — się odwarstwiają od reszty, my — podklasa, 90% ludzkiego nawozu na służbie u nowych panów — złuszczamy się, zamieniamy w odpad, który prędzej czy później zostanie wymieciony. te 90%, do których należymy, ofc nie wszyscy, ja na pewno, jest w założeniu wymienialne na tańsze odpowiedniki.

we francji imigranci mają przynajmniej moralne prawo czuć się u siebie, francuskie imperium zostało zbudowane na kościach ich przodków, ich dziadkowie zostali sprowadzeni w celach dumpingu wynagrodzeń i demontażu świata pracy, u nas stan wrzenia nie będzie miał kolonialnego precedensu, nadklasa zamówi sobie roboli, którzy zastąpią nas, podklasę, a ci z nas, którzy nie zostaną jeszcze zastąpieni, dowegetują albo wymrą zadłużeni w prywatnej służbie zdrowia. to już przecież się dzieje: kto ma lub rozważa kredyt na dentystę bądź lekarza, wie o co chodzi. za prywatną służbą zdrowia pójdą farmaceutyczne prowizje za wypisywanie opiatów, co szczęśliwie zbiegnie się z wzrostem popytu na bezpłatną siłę roboczą wypożyczoną z więzień, i tak dalej.

w niedalekiej przyszłości tak właśnie będzie wyglądać nasz świat: garstka beneficjentów i walczące ze sobą — ale nie z nadklasą! — podklasy, do tego siły porządkowe strzelające na ostro. preludium było w najtisach. w Wałbrzychu z dnia na dzień zamknięto wówczas prawie cały przemysł, w niektórych miejscach bezrobocie przekraczało 40%, ludzie, owszem, protestowali, walczyli jak umieli — i co? i nic. nie było dla nich żadnego zbawienia, okazało się, że mogą wymrzeć, pozdychać w nędzy, i nikogo to, absolutnie nikogo. teraz też tak będzie plus broń ostra, zobaczycie.

przyjęliśmy ten kierunek w latach 90. i nic już tego raczej nie zmieni, mówienie o uszczelnianiu granic to jest kurwa kpina — ten model niezrównoważonego rozwoju ma w swoim DNA dumping płacowy, bo jest zależny od kosztów pracy, co oznacza, że ceną za wzrost jest niedorozwój: jedni się bardzo bogacą, inni wzbogacają o kolejne szanse natychmiastowego życiowego game over (niebawem czymś takim będzie byle choroba lub kanałówka u dentysty).

zaraz ktoś napisze: pierdolisz, jest ciągły postęp, neo-Kamil Fajfer sto postów o tym napisał. owszem, jest; oto paradoks naszych czasów: jest lepiej niż kiedykolwiek wcześniej, a jednocześnie rozwarstwienie i nierówność szans stały się tak ostentacyjnie jawne, tak bezwstydne i wyzywające (ale mnie się purytańskie kategorie rzuciły XD), że chyba po raz pierwszy w historii baza została zbazowana przez nadbudowę: być to mieć się z kim porównywać, “obiektywnie” lepiej może oznaczać subiektywnie gorzej, ostentacja jednych rodzi frustrację drugich, a nieskompensowana frustracja oznaczać może tylko jedno: masakrację.

Za Kamil Duraj

Francja teraz, sto memów widziałem w temacie, przeczytałem może półtorej analizy, na więcej nie mam czasu ani ochoty, ale ponieważ kiedyś należałem do Alliance Française, w latach 90. sporo bywałem na paryskich przedmieściach, różnych “banlieue” typu getto plus bagietki minus bagiety, byłem tam świeżo po zamieszkach, które stały się kanwą kultowego filmu “Nienawiść”, francuski kuzyn zapoznał mnie nawet z kilkoma drugoplanowymi postaciami pierwowzorami, przywiozłem cały plecak rapsów przegrywanych na kaseciaku i słuchałem zanim wypłynęły i stały się modne — musicie mi wierzyć: powiem, jak jest i co to oznacza dla nas. analizie patronuje stary brodaty typek pseudonim Murzyn.

o cokolwiek chodzi bądź nie chodzi w tych protestach, ktokolwiek bierze w nich udział, kimkolwiek są ci, co sieją rozpierdol, biali, czarni, brązowi, beżowi, zieloni, czworonożni, jednego możemy być pewni: u nas niebawem, może za lat dziesięć, najdalej za dwadzieścia, będzie tak samo, a nawet gorzej — i nie, wcale nie dlatego, że imigranci, upadek cywilizacji białego człowieka i tak dalej, ktokolwiek tak mówi, myli przyczyny ze skutkami, o rasizmie nawet nie wspominam, bo niektórzy się nim szczycą, obrzydliwe.

jeśli mówią ci, że problemem jest rasa, to prawdopodobnie nie mówią ci, że również pieniądze mają kolor i wcale nie jest to kolor zielony — jest to kolor przezroczysty jak przywileje górnych 10% społeczeństwa, przezroczysty jak domyślny model rozwoju typu rozwarstwienie: oni — zwłaszcza najgórniejsze 2% — się odwarstwiają od reszty, my — podklasa, 90% ludzkiego nawozu na służbie u nowych panów — złuszczamy się, zamieniamy w odpad, który prędzej czy później zostanie wymieciony. te 90%, do których należymy, ofc nie wszyscy, ja na pewno, jest w założeniu wymienialne na tańsze odpowiedniki.

we francji imigranci mają przynajmniej moralne prawo czuć się u siebie, francuskie imperium zostało zbudowane na kościach ich przodków, ich dziadkowie zostali sprowadzeni w celach dumpingu wynagrodzeń i demontażu świata pracy, u nas stan wrzenia nie będzie miał kolonialnego precedensu, nadklasa zamówi sobie roboli, którzy zastąpią nas, podklasę, a ci z nas, którzy nie zostaną jeszcze zastąpieni, dowegetują albo wymrą zadłużeni w prywatnej służbie zdrowia. to już przecież się dzieje: kto ma lub rozważa kredyt na dentystę bądź lekarza, wie o co chodzi. za prywatną służbą zdrowia pójdą farmaceutyczne prowizje za wypisywanie opiatów, co szczęśliwie zbiegnie się z wzrostem popytu na bezpłatną siłę roboczą wypożyczoną z więzień, i tak dalej.

w niedalekiej przyszłości tak właśnie będzie wyglądać nasz świat: garstka beneficjentów i walczące ze sobą — ale nie z nadklasą! — podklasy, do tego siły porządkowe strzelające na ostro. preludium było w najtisach. w Wałbrzychu z dnia na dzień zamknięto wówczas prawie cały przemysł, w niektórych miejscach bezrobocie przekraczało 40%, ludzie, owszem, protestowali, walczyli jak umieli — i co? i nic. nie było dla nich żadnego zbawienia, okazało się, że mogą wymrzeć, pozdychać w nędzy, i nikogo to, absolutnie nikogo. teraz też tak będzie plus broń ostra, zobaczycie.

przyjęliśmy ten kierunek w latach 90. i nic już tego raczej nie zmieni, mówienie o uszczelnianiu granic to jest kurwa kpina — ten model niezrównoważonego rozwoju ma w swoim DNA dumping płacowy, bo jest zależny od kosztów pracy, co oznacza, że ceną za wzrost jest niedorozwój: jedni się bardzo bogacą, inni wzbogacają o kolejne szanse natychmiastowego życiowego game over (niebawem czymś takim będzie byle choroba lub kanałówka u dentysty).

zaraz ktoś napisze: pierdolisz, jest ciągły postęp, neo-Kamil Fajfer sto postów o tym napisał. owszem, jest; oto paradoks naszych czasów: jest lepiej niż kiedykolwiek wcześniej, a jednocześnie rozwarstwienie i nierówność szans stały się tak ostentacyjnie jawne, tak bezwstydne i wyzywające (ale mnie się purytańskie kategorie rzuciły XD), że chyba po raz pierwszy w historii baza została zbazowana przez nadbudowę: być to mieć się z kim porównywać, “obiektywnie” lepiej może oznaczać subiektywnie gorzej, ostentacja jednych rodzi frustrację drugich, a nieskompensowana frustracja oznaczać może tylko jedno: masakrację.

Za Kamil Duraj

0

O protestach we Francji, Hiszpanii i Albanii

preview

cross-posted from: szmer.info/post/16705237

Trudno nie zauważyć, że wobec zamieszek we Francji niemal jedynym narzędziem poznawczym jest głównie figura “imigranta”. Jako tego, którego można obarczyć winą. I gdyby tylko nie imigranci, przywiezieni przez lewactwo (chociaż ściąga ich do UE libkowy biznes), to żadnych zamieszek by nie było. Bo biali Francuzi tacy nie są. Problem w tym, że oczywiście są. Czego dowodem są słynne protesty żółtych kamizelek, gdzie na ulicę wyszły małe miasta i wsie, i to jednak biały kolor skóry rdzennych Francuzów był wówczas dominujący. Tak to nie wyłącznie imigranci protestują w Hiszpanii z powodu eksmisji pewnej pani ani nie imigranci palą wozy na ulicach Tirany. No chyba że ktoś wierzy w czarną Albanię.

Imigrant, a właściwie potomek imigrantów (imigranci zwykle siedzą cicho, bojąc się deportacji), nie jest więc kryterium odróżniającym uczestników zamieszek. Tak jak nie jest nim kolor skóry (patrz właśnie Albania czy Hiszpania).

Ale, owszem, jest pewna cecha wspólna wszystkich uczestników. Otóż niezbyt wprawne oko wyłowi na tych protestach ogrom… mężczyzn. Zakładając, że odsetek mężczyzn i kobiet jest w społeczeństwach Europy mniej więcej podobny, to co druga zakapturzona osoba to powinna być kobieta, prawda?

Tymczasem hmmm, to jednak są mężczyźni, głównie młodzi mężczyźni. Gdy więc czytam, że lewactwo demoluje miasta, to mam wrażenie, że chyba jednak to nie są te wyśmiewane Julki, hehe, z kolorowymi włosami, tylko multum tam jest młodych mężczyzn, co za niespodzianka, pewnie nawet wielu o prawicowych poglądach. Mnóstwo tam pewnie kibiców i kiboli (zwykle prawicowych), mnóstwo tam europejskiej manosfery, prawda?

Więc jeśli już mamy pytać nie tyle o same protesty, co o uczestników zamieszek i podpaleń, to jak myślicie, ilu z nich ma poglądy podobne do Konfederatów, a ilu do partii Razem? No właśnie.

Ale zostawmy to, wiadomo, że męska płeć jest w zamieszkach przezroczysta. Istotne jest jednak to, jak bardzo publicystyczny świat jest bezradny wobec fali przemocy podczas zamieszek, które bardzo często są ubocznym efektem protestów.

Poza argumentem z imigranta, ostatnio wzmacnianym winą służb rosyjskich i boomerskim „w du…ach się poprzewracało bachorom”, nie ma w świecie publicystycznym właściwie żadnej diagnozy tego, dlaczego protestują. Lewica, jak to lewica, przynajmniej próbuje wpiąć owe protesty i przemoc w prekaryzację współczesnego kapitalizmu, ale libki wraz z prawactwem są właściwie poznawczo bezradni.

A to oznacza, że de facto nie ma, jak temu zapobiegać i stosować pewnych prewencyjnych mechanizmów społecznych, bo skoro jedynym wytłumaczeniem jest poprawa wad kapitalizmu (na co się nie zanosi), można tylko przygotowywać się na jeszcze gorsze. I po prostu co pewien czas zabijać deskami okna. Jak po każdym meczu piłkarskim w Paryżu, gdy MĘŻCZYŹNI idą przez miasto z szalikami świętować zwycięstwo.

Łukasz Hassliebe

cross-posted from: szmer.info/post/16705237

Trudno nie zauważyć, że wobec zamieszek we Francji niemal jedynym narzędziem poznawczym jest głównie figura “imigranta”. Jako tego, którego można obarczyć winą. I gdyby tylko nie imigranci, przywiezieni przez lewactwo (chociaż ściąga ich do UE libkowy biznes), to żadnych zamieszek by nie było. Bo biali Francuzi tacy nie są. Problem w tym, że oczywiście są. Czego dowodem są słynne protesty żółtych kamizelek, gdzie na ulicę wyszły małe miasta i wsie, i to jednak biały kolor skóry rdzennych Francuzów był wówczas dominujący. Tak to nie wyłącznie imigranci protestują w Hiszpanii z powodu eksmisji pewnej pani ani nie imigranci palą wozy na ulicach Tirany. No chyba że ktoś wierzy w czarną Albanię.

Imigrant, a właściwie potomek imigrantów (imigranci zwykle siedzą cicho, bojąc się deportacji), nie jest więc kryterium odróżniającym uczestników zamieszek. Tak jak nie jest nim kolor skóry (patrz właśnie Albania czy Hiszpania).

Ale, owszem, jest pewna cecha wspólna wszystkich uczestników. Otóż niezbyt wprawne oko wyłowi na tych protestach ogrom… mężczyzn. Zakładając, że odsetek mężczyzn i kobiet jest w społeczeństwach Europy mniej więcej podobny, to co druga zakapturzona osoba to powinna być kobieta, prawda?

Tymczasem hmmm, to jednak są mężczyźni, głównie młodzi mężczyźni. Gdy więc czytam, że lewactwo demoluje miasta, to mam wrażenie, że chyba jednak to nie są te wyśmiewane Julki, hehe, z kolorowymi włosami, tylko multum tam jest młodych mężczyzn, co za niespodzianka, pewnie nawet wielu o prawicowych poglądach. Mnóstwo tam pewnie kibiców i kiboli (zwykle prawicowych), mnóstwo tam europejskiej manosfery, prawda?

Więc jeśli już mamy pytać nie tyle o same protesty, co o uczestników zamieszek i podpaleń, to jak myślicie, ilu z nich ma poglądy podobne do Konfederatów, a ilu do partii Razem? No właśnie.

Ale zostawmy to, wiadomo, że męska płeć jest w zamieszkach przezroczysta. Istotne jest jednak to, jak bardzo publicystyczny świat jest bezradny wobec fali przemocy podczas zamieszek, które bardzo często są ubocznym efektem protestów.

Poza argumentem z imigranta, ostatnio wzmacnianym winą służb rosyjskich i boomerskim „w du…ach się poprzewracało bachorom”, nie ma w świecie publicystycznym właściwie żadnej diagnozy tego, dlaczego protestują. Lewica, jak to lewica, przynajmniej próbuje wpiąć owe protesty i przemoc w prekaryzację współczesnego kapitalizmu, ale libki wraz z prawactwem są właściwie poznawczo bezradni.

A to oznacza, że de facto nie ma, jak temu zapobiegać i stosować pewnych prewencyjnych mechanizmów społecznych, bo skoro jedynym wytłumaczeniem jest poprawa wad kapitalizmu (na co się nie zanosi), można tylko przygotowywać się na jeszcze gorsze. I po prostu co pewien czas zabijać deskami okna. Jak po każdym meczu piłkarskim w Paryżu, gdy MĘŻCZYŹNI idą przez miasto z szalikami świętować zwycięstwo.

Łukasz Hassliebe