0

KAMIEŃ WRACA DO DOMU

preview

Kamień wraca do domu, do kamienia; biedny, bezradny dom, twoje serce jest popiołem, schronienie z kości dla ruiny tej krainy, opuszczone tętnice, stare ciało Włosienicy, ideologia dusi każde dobre słowo. Duchy, które, choć belka dachowa się wali, które przyniosły wam owce i pasterza, mowę i pieśń, wciąż krążą po waszych murach. Tylko jarzębiny, które zasadzili wasi przodkowie, trzymają je z dala. Tylko z nawiedzonego nieba i lasu ich cisza woła do twojej ciszy – teraz tylko dzikie ptaki: szpak, drozd, kowalik, brązowy strzyżyk, który porusza się w gęstwinie, orzeł z krzykiem i tokujący bażant, oraz nieprzetłumaczalny szum gołębi.

Kamień wraca do domu, do kamienia; biedny, bezradny dom, twoje serce jest popiołem, schronienie z kości dla ruiny tej krainy, opuszczone tętnice, stare ciało Włosienicy, ideologia dusi każde dobre słowo. Duchy, które, choć belka dachowa się wali, które przyniosły wam owce i pasterza, mowę i pieśń, wciąż krążą po waszych murach. Tylko jarzębiny, które zasadzili wasi przodkowie, trzymają je z dala. Tylko z nawiedzonego nieba i lasu ich cisza woła do twojej ciszy – teraz tylko dzikie ptaki: szpak, drozd, kowalik, brązowy strzyżyk, który porusza się w gęstwinie, orzeł z krzykiem i tokujący bażant, oraz nieprzetłumaczalny szum gołębi.