#ogrodek

posts tagged #ogrodek

0

Domowa hodowla boczniaków

preview

Słoma i Słońce: Hodowla boczniaka w domu

Dzisiejszy wpis na blogu jest o tym jak hodować boczniaki w przydomowej szopie, jakich warunków potrzebują, i co można z nich przyrządzić.

Słoma i Słońce: Hodowla boczniaka w domu

Dzisiejszy wpis na blogu jest o tym jak hodować boczniaki w przydomowej szopie, jakich warunków potrzebują, i co można z nich przyrządzić.

0

Przytargałem wczoraj takiego dziada ze śmietnika, ciąć?

zdjęcie patykowatego kwiatka
preview

Sporo wskazuje na to, że to Hibiskus domowy, chociaż w nie najlepszym stanie. Pytanie za 100 punktów: przycinać mu tego badyla, czy liczyć, że odżyje sam z siebie?

Poglądowo, liść:

Sporo wskazuje na to, że to Hibiskus domowy, chociaż w nie najlepszym stanie. Pytanie za 100 punktów: przycinać mu tego badyla, czy liczyć, że odżyje sam z siebie?

Poglądowo, liść:

0

Jakie wybrać rośliny do biura?

Portal Praca.pl Jakie wybrać rośliny do biura? www.praca.pl
preview

cross-postowane z: szmer.info/post/319636

Rośliny w biurze mogą zdziałać cuda. Nie tylko poprawiają samopoczucie, ale i pozytywnie wpływają na jakość wykonywanej pracy.

cross-postowane z: szmer.info/post/319636

Rośliny w biurze mogą zdziałać cuda. Nie tylko poprawiają samopoczucie, ale i pozytywnie wpływają na jakość wykonywanej pracy.

0

Co by tu jeszcze posadzić?

preview

Co prawda skończyły mi się i donice i ziemia, ale wciąż mam miejsce na balustradzie na 2 skrzynki tak 70 x 40 x 30 cm.

Nie wiem tylko, co o tej porze roku mógłbym posiać / posadzić, żeby albo jeszcze obrodziło przed zimą (jakąś późną dynię?), albo przezimowało.

Chętnie coś zwisającego albo przeciwnie – piennego.

Co prawda skończyły mi się i donice i ziemia, ale wciąż mam miejsce na balustradzie na 2 skrzynki tak 70 x 40 x 30 cm.

Nie wiem tylko, co o tej porze roku mógłbym posiać / posadzić, żeby albo jeszcze obrodziło przed zimą (jakąś późną dynię?), albo przezimowało.

Chętnie coś zwisającego albo przeciwnie – piennego.

0

Prof. Anna Januchta-Szostak: Zatrzymujmy wodę w mieście

Nauka o klimacie | naukaoklimacie.pl Prof. Anna Januchta-Szostak: Zatrzymujmy wodę w mieście naukaoklimacie.pl
preview

cross-postowane z: szmer.info/post/43416

– W silnie uszczelnionych centrach miast ponad połowa opadów spływa wprost do kanalizacji, a tylko niespełna 10% wsiąka w ziemię – mówi prof. Anna Januchta-Szostak, ekspertka ds. zintegrowanej gospodarki wodnej w mieście i adaptacji miast do zmiany klimatu. Zapytaliśmy, po co nam woda w mieście i jak najskuteczniej ją gromadzić.

cross-postowane z: szmer.info/post/43416

– W silnie uszczelnionych centrach miast ponad połowa opadów spływa wprost do kanalizacji, a tylko niespełna 10% wsiąka w ziemię – mówi prof. Anna Januchta-Szostak, ekspertka ds. zintegrowanej gospodarki wodnej w mieście i adaptacji miast do zmiany klimatu. Zapytaliśmy, po co nam woda w mieście i jak najskuteczniej ją gromadzić.

0

[Wwa] Sansewiera szuka domu

preview

Hej, czy ktosia chciał(a)by przygarnąć taką dziwną (queerową) pięknotę?

Śmietnikowa, odratowana, rozwinęła się tak pięknie że już się nie mieścimy się w moim mini pokoju. Fryzura w najwyższym kosmyku sięga 68 cm. Szerokość fryzury to 66 cm w najszerszym miejscu, ale da się zebrać (sznurkiem?) do szerokości doniczki - 18 cm - i pewnie nic się jej nie stanie.

Nazywa się Sansewiera cylindryczna, nie wymaga częstego podlewania ani ogromnych ilości słońca.

PS Chętnie przyjmę szczepkę czegoś, co wolno rośnie.

Hej, czy ktosia chciał(a)by przygarnąć taką dziwną (queerową) pięknotę?

Śmietnikowa, odratowana, rozwinęła się tak pięknie że już się nie mieścimy się w moim mini pokoju. Fryzura w najwyższym kosmyku sięga 68 cm. Szerokość fryzury to 66 cm w najszerszym miejscu, ale da się zebrać (sznurkiem?) do szerokości doniczki - 18 cm - i pewnie nic się jej nie stanie.

Nazywa się Sansewiera cylindryczna, nie wymaga częstego podlewania ani ogromnych ilości słońca.

PS Chętnie przyjmę szczepkę czegoś, co wolno rośnie.

0

Czuły ogrodnik aloes |Proszę o uspołecznienie|

preview

cross-postowane z: szmer.info/post/15414

Pamiętam go sprzed lat, kiedy soczysty liść naprędce łagodził wszelkie podwórkowe katastrofy: zdarte kolana, stłuczenia, bąble od pokrzyw, ukąszenie osy. Aloes leczył mi rany jak kiedyś żołnierzom Aleksandra Wielkiego

Profesor Zygmunt Bauman mawiał, że ma wspaniałego ogrodnika, który nazywa się Karol Darwin i przychodzi nocą. Ja w swoim ogrodzie trochę Darwinowi mieszam za dnia: przycinam, podlewam, pielę… (kłamię, do chwastów to Basia ma anielską cierpliwość). Ratuję czasem to, co natura chciałaby zabrać. A najbardziej lubię patrzeć, cieszyć się ogrodem. Bo przecież „stamtąd przyszliśmy". Trochę tej radości, ja, dziennikarz i ogrodnik amator, chciałbym co tydzień przekazać innym.

Wybraliśmy się w ostatni weekend do znanego wielkiego sklepu meblowego po jakieś domowe szpargały. Nie jest to miejsce pierwszego wyboru - raczej ostatniego - dokąd kierowałbym kroki w poszukiwaniu nowych pokojowych roślin. Wśród różnych plastikowych imitacji są tam jednak także żywe kwiatki doniczkowe. Nie po to tam poszliśmy, ale - co było robić - same weszły nam w drogę.

CZYTAJ TAKŻE: Czuły ogrodnik. Intymne życie Nigelli, czarnuszki o rozpuszczonych włosach

Stały tam wśród obojętnie mijających je ludzi, ustawione równo w rzędach, piętrowo jak rzymscy legioniści. Setki jednakowych, równego wzrostu, w jednakowych doniczkach, jakby sklonowane. Nawet przebieranie w nich, szukanie “lepszego” nie miało zbytniego sensu, totalna normalizacja. Jednakowo sucho miały w doniczkach, ale tej roślinie to akurat - przynajmniej przez jakiś czas - nie szkodzi. O czym mówię? O aloesie, Aloe vera, takiej wersji doniczkowej, parapetowej.

Zalety tej rośliny są wszystkim znane, przekonują o nich choćby producenci wszelkich kosmetyków czy suplementów. Ja pamiętam sprzed lat - bo dawno temu była to roślina przecież bardzo popularna, z tych szkolnych, bardzo wytrzymałych - jak oderwany soczysty liść łagodził wszelkie fizyczne boleści wieku dziecięcego, zdarte kolana, stłuczenia, bąble od pokrzyw.

Skąd ta wiedza o właściwościach aloesu już wtedy? Gdzieś zasłyszana? Bo przecież nie mogłem wiedzieć jako brzdąc, że już 6 tys. lat temu w starożytnym Egipcie aloes był z tego znany.

Że Hipokrates uważał roślinę za jedną z ważniejszych w leczeniu i odkrył, że sprzyja gojeniu ran. Że Aleksander Macedoński widocznie korzystał z tej wiedzy, bo zabierał roślinę na wyprawy wojenne, aby sokiem leczyć rany wojowników.

Że podobno Krzysztof Kolumb w tym samym celu zabrał zbawienne liście na swoje statki i wraz z nim roślina zawędrowała do Ameryki, gdzie szybko zyskała uznanie wśród tubylców.

Że Juliusz Słowacki pisał: “Niech przyjaciele moi w nocy się zgromadzą/ I biedne serce moje spalą w aloesie” (to już była lektura chyba licealna).

Że w Starym Testamencie czytamy wers: “(…) jak aloes, który Pan sadził”. A w Ewangelii św. Jana: “Przybył również i Nikodem, ten, który po raz pierwszy przyszedł do Jezusa w nocy, i przyniósł około stu funtów mieszaniny mirry i aloesu”.

Tego wszystkiego wiedzieć nie mogłem, ale jednak skądś wiedziałem, że niepozorna, kolczasta roślina przyniesie ulgę w dziecięcych katastrofach. Pewnie to jakiś podwórkowy atawizm, połączony z łatwym dostępem do aloesu na parapetach czy klatkach schodowych.

Takie wspomnienia przywołał i ten mały egzemplarz wyjęty z karnego szeregu jemu podobnych w wielkim sklepie. Teraz będzie rósł samotnie gdzieś w domu, pewnie też trochę niezauważony, bo nie wymaga przecież wielkich starań. Podlewać trzeba go dość rzadko i oszczędnie. Nic się nie stanie, jak ziemia w doniczce na chwilę przeschnie. Lepiej tak niż nadmiar wody, bo wtedy może gnić. Aloes ma zapasy wody w mięsistych liściach, pochodzi przecież z pustyni. Z tego względu lubi też dużo światła, słońce i latem warto wystawić doniczkę na zewnątrz (choć ekstremalnie, na patelni lepiej go nie trzymać). I tyle zajmowania się aloesem. A co z jego zdrowotnymi właściwościami? Ja z pewnością przypomnę sobie przy okazji - jak tylko roślina podrośnie i jak będzie taka potrzeba - kojący dotyk aloesowego miąższu. A co do reszty, posłużę się znaną wszystkim formułką: przed użyciem zapoznaj się…, skonsultuj się… etc.

Na koniec muszę się jeszcze do czegoś przyznać. Tego samego dnia, kiedy kupiliśmy aloes, na klatce schodowej pewnej starej kamienicy odkryliśmy pokaźny krzaczek geranium, czyli… anginki. Uszczknęliśmy z niego, oczywiście ukradkiem (piękne, stosowne do sytuacji słowo), malutką gałązkę. A w ślad za rabusiami unosiła się nad schodami niesamowita, cytrynowa woń. To kolejna roślina lecznicza “z myszką”. Ale o niej może innym razem, jeśli tylko sadzonka wypuści korzenie.

Czytelniczki i czytelnicy! Czekamy również na wasze opowieści. O ulubionych roślinach, o ogrodowych przygodach. Pamiętajcie, że ogród to nie tylko działka z płotem i altanką. To też wasz zielony mikrokosmos na balkonie lub w doniczce. Piszcie: dariusz.baranski@agora.pl

cross-postowane z: szmer.info/post/15414

Pamiętam go sprzed lat, kiedy soczysty liść naprędce łagodził wszelkie podwórkowe katastrofy: zdarte kolana, stłuczenia, bąble od pokrzyw, ukąszenie osy. Aloes leczył mi rany jak kiedyś żołnierzom Aleksandra Wielkiego

Profesor Zygmunt Bauman mawiał, że ma wspaniałego ogrodnika, który nazywa się Karol Darwin i przychodzi nocą. Ja w swoim ogrodzie trochę Darwinowi mieszam za dnia: przycinam, podlewam, pielę… (kłamię, do chwastów to Basia ma anielską cierpliwość). Ratuję czasem to, co natura chciałaby zabrać. A najbardziej lubię patrzeć, cieszyć się ogrodem. Bo przecież „stamtąd przyszliśmy". Trochę tej radości, ja, dziennikarz i ogrodnik amator, chciałbym co tydzień przekazać innym.

Wybraliśmy się w ostatni weekend do znanego wielkiego sklepu meblowego po jakieś domowe szpargały. Nie jest to miejsce pierwszego wyboru - raczej ostatniego - dokąd kierowałbym kroki w poszukiwaniu nowych pokojowych roślin. Wśród różnych plastikowych imitacji są tam jednak także żywe kwiatki doniczkowe. Nie po to tam poszliśmy, ale - co było robić - same weszły nam w drogę.

CZYTAJ TAKŻE: Czuły ogrodnik. Intymne życie Nigelli, czarnuszki o rozpuszczonych włosach

Stały tam wśród obojętnie mijających je ludzi, ustawione równo w rzędach, piętrowo jak rzymscy legioniści. Setki jednakowych, równego wzrostu, w jednakowych doniczkach, jakby sklonowane. Nawet przebieranie w nich, szukanie “lepszego” nie miało zbytniego sensu, totalna normalizacja. Jednakowo sucho miały w doniczkach, ale tej roślinie to akurat - przynajmniej przez jakiś czas - nie szkodzi. O czym mówię? O aloesie, Aloe vera, takiej wersji doniczkowej, parapetowej.

Zalety tej rośliny są wszystkim znane, przekonują o nich choćby producenci wszelkich kosmetyków czy suplementów. Ja pamiętam sprzed lat - bo dawno temu była to roślina przecież bardzo popularna, z tych szkolnych, bardzo wytrzymałych - jak oderwany soczysty liść łagodził wszelkie fizyczne boleści wieku dziecięcego, zdarte kolana, stłuczenia, bąble od pokrzyw.

Skąd ta wiedza o właściwościach aloesu już wtedy? Gdzieś zasłyszana? Bo przecież nie mogłem wiedzieć jako brzdąc, że już 6 tys. lat temu w starożytnym Egipcie aloes był z tego znany.

Że Hipokrates uważał roślinę za jedną z ważniejszych w leczeniu i odkrył, że sprzyja gojeniu ran. Że Aleksander Macedoński widocznie korzystał z tej wiedzy, bo zabierał roślinę na wyprawy wojenne, aby sokiem leczyć rany wojowników.

Że podobno Krzysztof Kolumb w tym samym celu zabrał zbawienne liście na swoje statki i wraz z nim roślina zawędrowała do Ameryki, gdzie szybko zyskała uznanie wśród tubylców.

Że Juliusz Słowacki pisał: “Niech przyjaciele moi w nocy się zgromadzą/ I biedne serce moje spalą w aloesie” (to już była lektura chyba licealna).

Że w Starym Testamencie czytamy wers: “(…) jak aloes, który Pan sadził”. A w Ewangelii św. Jana: “Przybył również i Nikodem, ten, który po raz pierwszy przyszedł do Jezusa w nocy, i przyniósł około stu funtów mieszaniny mirry i aloesu”.

Tego wszystkiego wiedzieć nie mogłem, ale jednak skądś wiedziałem, że niepozorna, kolczasta roślina przyniesie ulgę w dziecięcych katastrofach. Pewnie to jakiś podwórkowy atawizm, połączony z łatwym dostępem do aloesu na parapetach czy klatkach schodowych.

Takie wspomnienia przywołał i ten mały egzemplarz wyjęty z karnego szeregu jemu podobnych w wielkim sklepie. Teraz będzie rósł samotnie gdzieś w domu, pewnie też trochę niezauważony, bo nie wymaga przecież wielkich starań. Podlewać trzeba go dość rzadko i oszczędnie. Nic się nie stanie, jak ziemia w doniczce na chwilę przeschnie. Lepiej tak niż nadmiar wody, bo wtedy może gnić. Aloes ma zapasy wody w mięsistych liściach, pochodzi przecież z pustyni. Z tego względu lubi też dużo światła, słońce i latem warto wystawić doniczkę na zewnątrz (choć ekstremalnie, na patelni lepiej go nie trzymać). I tyle zajmowania się aloesem. A co z jego zdrowotnymi właściwościami? Ja z pewnością przypomnę sobie przy okazji - jak tylko roślina podrośnie i jak będzie taka potrzeba - kojący dotyk aloesowego miąższu. A co do reszty, posłużę się znaną wszystkim formułką: przed użyciem zapoznaj się…, skonsultuj się… etc.

Na koniec muszę się jeszcze do czegoś przyznać. Tego samego dnia, kiedy kupiliśmy aloes, na klatce schodowej pewnej starej kamienicy odkryliśmy pokaźny krzaczek geranium, czyli… anginki. Uszczknęliśmy z niego, oczywiście ukradkiem (piękne, stosowne do sytuacji słowo), malutką gałązkę. A w ślad za rabusiami unosiła się nad schodami niesamowita, cytrynowa woń. To kolejna roślina lecznicza “z myszką”. Ale o niej może innym razem, jeśli tylko sadzonka wypuści korzenie.

Czytelniczki i czytelnicy! Czekamy również na wasze opowieści. O ulubionych roślinach, o ogrodowych przygodach. Pamiętajcie, że ogród to nie tylko działka z płotem i altanką. To też wasz zielony mikrokosmos na balkonie lub w doniczce. Piszcie: dariusz.baranski@agora.pl

0

[KRK] Zrujnowany budynek można rozebrać albo… urządzić w nim park kieszonkowy

Radio Kraków Zrujnowany budynek można rozebrać albo… urządzić w nim park kieszonkowy www.radiokrakow.pl
preview

Zakończyły się konsultacje ws. zagospodarowania nowego parku kieszonkowego przy ul. Dekerta 15. Zarząd Zieleni Miejskiej przedstawił na wizualizacjach, jak może zmienić się to dotąd zaniedbane miejsce.

Zakończyły się konsultacje ws. zagospodarowania nowego parku kieszonkowego przy ul. Dekerta 15. Zarząd Zieleni Miejskiej przedstawił na wizualizacjach, jak może zmienić się to dotąd zaniedbane miejsce.

0

Niegrabienie liści to nie oznaka lenistwa, to postawa i działanie proekologiczne

Niegrabienie liści to nie oznaka lenistwa, to postawa i działanie proekologiczne — Miasto Jest Nasze miastojestnasze.org
preview
  • rozkładające się liście to naturalny nawóz dla drzew i jeden z procesów tworzenia się gleby – w jego wyniku drzewa same sobie użyźniają glebę. Jakoś muszą sobie radzić, w końcu nie przeniosą się w inne, lepsze miejsce… systematyczne grabienie liści niestety doprowadza do wyjaławiania (zubożenia) podłoża,
  • zostawiajac liście zachowujemy naturalny cykl obiegu materii organicznej i innych substancji które krążą – to co ‚wychodzi’ z ziemi i wspomaga drzewo, wraca z powrotem,
  • kilkucentymetrowa warstwa liści to ograniczenie parowania, utrzymanie większej wilgotności w glebie,
  • liście to też dodatkowa kołderka na zimę, warstwa ochronna przed przemarzaniem,
  • opadłe liście zapewniają pożywienie, schronienie oraz materiały do gniazdowania i/lub ściółkowania zwierząt i owadów,
  • rozkładające się liście to naturalny nawóz dla drzew i jeden z procesów tworzenia się gleby – w jego wyniku drzewa same sobie użyźniają glebę. Jakoś muszą sobie radzić, w końcu nie przeniosą się w inne, lepsze miejsce… systematyczne grabienie liści niestety doprowadza do wyjaławiania (zubożenia) podłoża,
  • zostawiajac liście zachowujemy naturalny cykl obiegu materii organicznej i innych substancji które krążą – to co ‚wychodzi’ z ziemi i wspomaga drzewo, wraca z powrotem,
  • kilkucentymetrowa warstwa liści to ograniczenie parowania, utrzymanie większej wilgotności w glebie,
  • liście to też dodatkowa kołderka na zimę, warstwa ochronna przed przemarzaniem,
  • opadłe liście zapewniają pożywienie, schronienie oraz materiały do gniazdowania i/lub ściółkowania zwierząt i owadów,
0

Grzyby tu de pipel

Grzyby uprawne – Wikipedia, wolna encyklopedia pl.wikipedia.org
preview

Mój najnowszy pomysł na zimę i przyszłe lato: zbudować i przetestować “szafkę” do domowej uprawy grzybów jadalnych i leczniczych.

Idea jest następująca

Kupuję grzybnię np. boczniaka czy innego shitake, ładuję ją do szafki (zrobionej np. z lodówki turystycznej), która ma podłączone:

  • grzanie/chłodzenie (w różnych fazach grzybki potrzebują różnej temperatury)
  • wentylacja z nawilżaniem i filtracją (grzybki potrzebują różnego poziomu CO2 i nie chcemy dmuchać zarodnikami na pokój).
  • oświetlenie ledowe (na pewnych etapach potrzeba światła o określonych barwach)
  • kamerkę internetową (bo to nudno przez trzy tygodnie gapić się na zamknięte pudło i nie móc się pochwalić, jak ładnie rośnie).

Włączam odpowiedni program (trochę jak w pralce automatycznej) i spokojnie czekam na zbiory…

Mam to ogarnięte koncepcyjnie na 80%. Może nawet wydłubię jakąś kasę. Ale samemu trudno zacząć i idzie powoli (nie jestem jakimś tam bogaczem), wiec może parę ktosi chciałoby się ze mną stowarzyszyć? Możemy działać lokalnie (mam miejscówkę w coworku w Poznaniu, gdzie pracuję) albo zdalnie, koordynując się po sieci. Przez zimę zrobić działający prototyp, a na wiosnę pomyśleć, co dalej. (Pssst… mam potencjalną miejscówkę 200 m na wsi) Co Wy na to?

Mój najnowszy pomysł na zimę i przyszłe lato: zbudować i przetestować “szafkę” do domowej uprawy grzybów jadalnych i leczniczych.

Idea jest następująca

Kupuję grzybnię np. boczniaka czy innego shitake, ładuję ją do szafki (zrobionej np. z lodówki turystycznej), która ma podłączone:

  • grzanie/chłodzenie (w różnych fazach grzybki potrzebują różnej temperatury)
  • wentylacja z nawilżaniem i filtracją (grzybki potrzebują różnego poziomu CO2 i nie chcemy dmuchać zarodnikami na pokój).
  • oświetlenie ledowe (na pewnych etapach potrzeba światła o określonych barwach)
  • kamerkę internetową (bo to nudno przez trzy tygodnie gapić się na zamknięte pudło i nie móc się pochwalić, jak ładnie rośnie).

Włączam odpowiedni program (trochę jak w pralce automatycznej) i spokojnie czekam na zbiory…

Mam to ogarnięte koncepcyjnie na 80%. Może nawet wydłubię jakąś kasę. Ale samemu trudno zacząć i idzie powoli (nie jestem jakimś tam bogaczem), wiec może parę ktosi chciałoby się ze mną stowarzyszyć? Możemy działać lokalnie (mam miejscówkę w coworku w Poznaniu, gdzie pracuję) albo zdalnie, koordynując się po sieci. Przez zimę zrobić działający prototyp, a na wiosnę pomyśleć, co dalej. (Pssst… mam potencjalną miejscówkę 200 m na wsi) Co Wy na to?

0

Sadzenie drzewek w mieście

Imgur imgur.com i.imgur.com
preview

Mam na ogródku działkowym trochę samosiejek i pomyślałem, że przesadzę je w różne miejsca gdzie brakuje drzew. Moją największą obawą było to, że ludzie będą mnie zaczepiać i pytać się co ja robię i czy mam pozwolenie z miasta albo spółdzielni, ale okazuje się, że nikt nie zwraca na mnie uwagi ¯\(ツ)/¯

Orzech włoski na zdjęciu jest zmarniały, zwiędł tak dwa dni po wykopaniu. Teraz jak czytam okazuje się, że orzechy nie lubią przesadzania i w ogóle za wcześnie to zrobiłem, ale w zanadrzu mam jeszcze dwie wiśnie (wciąż w gruncie) oraz dookoła są backupowe bardzo młode sadzonki orzechów, jeszcze z przymocowanym nasionem (nie widać na zdjęciu). Może odżyje na wiosnę.

Wiosną sadziłem krzewy róży oraz czarnego bzu, przeżyły upalne lato, ale rosną znacznie wolniej niż na działce. Okazuje się, że ziemia w mieście składa się głównie z pyłu i gruzu, także trzeba się uzbroić w cierpliwość i ostry szpadel. Do dołków sypię też ziemię ogrodową wzbogaconą o różne dodatki utrzymujące wilgoć (keramzyt, wermikulit, glinka do sadzenia).

Według poradników jesień to najlepszy czas na sadzenie drzewek i krzewów, także może to dobry czas na zaplanowanie czegoś w waszej okolicy.

Mam na ogródku działkowym trochę samosiejek i pomyślałem, że przesadzę je w różne miejsca gdzie brakuje drzew. Moją największą obawą było to, że ludzie będą mnie zaczepiać i pytać się co ja robię i czy mam pozwolenie z miasta albo spółdzielni, ale okazuje się, że nikt nie zwraca na mnie uwagi ¯\(ツ)/¯

Orzech włoski na zdjęciu jest zmarniały, zwiędł tak dwa dni po wykopaniu. Teraz jak czytam okazuje się, że orzechy nie lubią przesadzania i w ogóle za wcześnie to zrobiłem, ale w zanadrzu mam jeszcze dwie wiśnie (wciąż w gruncie) oraz dookoła są backupowe bardzo młode sadzonki orzechów, jeszcze z przymocowanym nasionem (nie widać na zdjęciu). Może odżyje na wiosnę.

Wiosną sadziłem krzewy róży oraz czarnego bzu, przeżyły upalne lato, ale rosną znacznie wolniej niż na działce. Okazuje się, że ziemia w mieście składa się głównie z pyłu i gruzu, także trzeba się uzbroić w cierpliwość i ostry szpadel. Do dołków sypię też ziemię ogrodową wzbogaconą o różne dodatki utrzymujące wilgoć (keramzyt, wermikulit, glinka do sadzenia).

Według poradników jesień to najlepszy czas na sadzenie drzewek i krzewów, także może to dobry czas na zaplanowanie czegoś w waszej okolicy.

0

Ludzie zasiali tajemnicze nasiona z Chin. Oto co z nich wyrosło

preview

Pan Doyle Crenshaw na przykład, cytowany przez New York Times, pochwalił się, że z tajemniczego chińskiego nasionka wyrosła mu naprawdę ładna roślina, wyglądająca jak wielka dynia. Inni adresaci chwalili się całkiem dorodnymi okazami kapusty, lawendy, róży, szałwi, rozmarynu, czy też hibiskusów.

w paczce którą otrzymał jeden z czytelników gazety znajdowały się nasiona szkarłatu - wysoce szkodliwego chwastu, który wysiany na terytorium stanu Indiana mógłby zaszkodzić tamtejszym uprawom soi.

Pan Doyle Crenshaw na przykład, cytowany przez New York Times, pochwalił się, że z tajemniczego chińskiego nasionka wyrosła mu naprawdę ładna roślina, wyglądająca jak wielka dynia. Inni adresaci chwalili się całkiem dorodnymi okazami kapusty, lawendy, róży, szałwi, rozmarynu, czy też hibiskusów.

w paczce którą otrzymał jeden z czytelników gazety znajdowały się nasiona szkarłatu - wysoce szkodliwego chwastu, który wysiany na terytorium stanu Indiana mógłby zaszkodzić tamtejszym uprawom soi.

0

[wwa] Mieszkańcy i mieszkanki same zazieleniają Pragę

Magazyn WhiteMAD - moda, architektura, design w jednym miejscu Warszawa: mieszkańcy sami zazieleniają Pragę. Oto efekty! www.whitemad.pl
preview

Stowarzyszenie Porozumienie dla Pragi podsumowuje swoją działalność w ciągu ostatnich dwóch lat. Jego członkowie wychodzą z inicjatywami, dzięki którym życie w dzielnicy staje się trochę lepsze. Przykładem są nasadzenia zieleni, które wykonali ostatnich latach. Nie ma tu mowy o stworzeniu spektakularnych ogrodów czy wypieszczonych skwerów. Ze skromnym budżetem od darczyńców ich działanie jest ograniczone, dlatego często korzystają z pomocy wolontariuszy, wykorzystują meble i elementy infrastruktury z recyklingu, udowadniając, że niewielkim kosztem można poprawić atmosferę całych kwartałów.

Stowarzyszenie Porozumienie dla Pragi podsumowuje swoją działalność w ciągu ostatnich dwóch lat. Jego członkowie wychodzą z inicjatywami, dzięki którym życie w dzielnicy staje się trochę lepsze. Przykładem są nasadzenia zieleni, które wykonali ostatnich latach. Nie ma tu mowy o stworzeniu spektakularnych ogrodów czy wypieszczonych skwerów. Ze skromnym budżetem od darczyńców ich działanie jest ograniczone, dlatego często korzystają z pomocy wolontariuszy, wykorzystują meble i elementy infrastruktury z recyklingu, udowadniając, że niewielkim kosztem można poprawić atmosferę całych kwartałów.