0

Aktywność kobiet w anarchiźmie i życiu społecznym. Anarchistów. Blog społeczny.

Anarchistka. blog społeczny www.facebook.com
preview

cross-postowane z: szmer.info/post/13119291

Tekst ten piszę po tym, gdy przeczytałam skandaliczny artykuł jednego tzw. anarchisty z Federacji Anarchistycznej na temat udziału kobiet w życiu publicznym. Jego wypowiedź operuje dokładnie takimi samymi sformułowaniami jak wypowiedzi tradycyjnych konserwatystów.

Krytykuje on zwracanie uwagi na liczbę kobiet w partiach politycznych i dyskusjach publicznych, pisząc o tym, że aby było po równo kobiet i mężczyzn, szuka się tych pierwszych “na siłę”. Zadaje też kilka manipulacyjnych pytań: Czy taka forma działań międzypłciowych faktycznie promuje równość? Czy przypadkiem nie jest to usilne akcentowanie różnic na tle płci? Po co tak mocno podkreślać różnice między kobietami, mężczyznami czy osobami niebinarnymi, skoro problemy społeczne dotyczą prędzej czy później wszystkich, w różnych proporcjach? (Zauważmy, że widzi, że proporcje są różne, chociaż tyle…).

Widać, że facet ten (a jakże!) nie czytał żadnej feministycznej literatury, nie mówiąc już o anarcho-feministycznej, gdyż znałby wtedy odpowiedzi na swoje pytania i może wtedy tak chętnie nie publikowałby kompletnych bzdur. Ciekawe jest, że dla niego nierówne jest nie tylko dążenie do tego, żeby kobiety stanowiły większość, ale żeby w ogóle stanowiły istotną część danej grupy! Pisze on, że powinien się wypowiadać ten, kto chce.

Nie widzi, nie wiem czy nie zna (byłoby to straszne) historii budowania kapitalizmu na wyzysku kobiet. Dopiero od niedawna kobiety w Europie mają pełne prawa wyborcze, mogą studiować i pracować zawodowo we wszystkich branżach. Wcześniej czasy oświecenia i tworzący się kapitalizm stworzył (nieznany w średniowieczu) podział na pracę produkcyjną męską i pracę reprodukcyjną kobiecą. I tą drugą odarł z wynagrodzenia i dał jej podrzedny status. Kobiety zaczęły być przypisywane do sfery “prywatnej” i niegodne było, aby zajmowały się sferą “publiczną”. Stąd, nawet dziś, nie mają równej pozycji, gdyż społeczeństwo odbiera je po prostu jako mniej wartościowe na rycku pracy, szczególnie w sferach technicznych i militarnych. Udawanie, że płeć nie istnieje, nie sprawi, że ona faktycznie zniknie! Obecnie kobiety pracujące mają przerwy na wychowanie dzieci, często zmuszone są brać mniejszy etat, gdyż wychowują dzieci i ich zarobki są niższe niż mężczyzn. Luka płacowa jest większa, niż wskazują często przytaczane dane. Po uwzględnieniu wykształcenia, stażu pracy i zawodu sięga nawet 12–21 proc. I nie zmniejsza się od kilkunastu lat. Mimo wszystkich kampanii mających na celu zwiększenie liczby dziewcząt w branży technicznej w innych krajach UE, nawet w bardziej neutralnych pod względem płci szkołach w Szwecji więcej dziewcząt wybiera karierę w sektorze zdrowia i edukacji niż w nauce i technologiach.

Wszystko to dowodzi, że wpływ kulturowy jest wciąż silny, a stereotypy i uprzedzenia poznawcze mają ogromny wpływ na programowanie przyszłości dzieci. Ponieważ jednak wszystkie te różnice są konstruowane społecznie, możemy je przezwyciężyć, zmieniając nasz sposób myślenia o zawodowych rolach kobiet i zachęcając dziewczęta do studiowania kierunków ścisłych i odnoszenia w nich sukcesów. Nie ulega wątpliwości, że płeć nie jest wystarczającym powodem do zawężania puli talentów. W tym właśnie pomóc mają parytety.

Dziewczynki i młode kobiety, które nie widzą wzorców innych kobiet np. w reprezentacji muzyczek zespołów rockowych, na kongresach anarchistycznych, wśród autorów wydawanych książek anarchistycznych, wśród opisywanych postaci anarchistycznych (ile znacie anarchistek, a ilu anarchistów?) nie będą wierzyć w swoje siły i możliwości. Dopiero dbanie o równowagę płci może ten problem pokonać, tak aby w przyszłości nie trzeba było zwracać na to uwagi!

Bo to właśnie brak parytetów sprawia, że decyzje podejmuje się na podstawie płci. Jednego z milionów przykładów na potwierdzenie tej tezy dostarcza fenomenalna książka „Niewidzialne kobiety. Jak dane tworzą świat skrojony pod mężczyzn” Caroline Criado Perez. Rzecz dotyczy pewnej amerykańskiej orkiestry filharmonicznej, w której grali sami mężczyźni. W ramach eksperymentu wprowadzono, wcześniej tam niestosowane, przesłuchania kandydatów za kotarą. Dzięki tej metodzie członkowie jury przestali widzieć, kto gra, ocenie podlegała tylko jakość wykonania. W ciągu kilkunastu lat liczba kobiet w orkiestrze wzrosła od całkowitej nieobecności do 45 proc. składu. Okazało się, że wcześniej oceniający nieświadomie uznawali brzmienie za gorsze, kiedy widzieli, że gra kobieta.

Prawie całkowita nieobecność kobiet na najwyższych szczeblach kariery zawodowej, bez związku z ich kompetencjami w danej branży, to niestety smutna reguła. Jak pisze Criado Perez, kobiety stanowią tylko 11 proc. kadry kierowniczej w firmach technologicznych i zaledwie 7 proc. w firmach, które zajmują się finansowaniem start-upów, co przekłada się na to, że dofinansowanie najczęściej dostają start-upy prowadzone przez mężczyzn. Jak wynika z badań przeprowadzonych kilka lat temu przez Krytykę Polityczną i OKO.press, w Polsce kobiety stanowią tylko 14 proc. gości zapraszanych do najważniejszych programów publicystycznych, a mężczyźni bez poczucia niestosowności czy braku kompetencji omawiają w swoim gronie nawet takie tematy, jak ciąża i aborcja czy dostęp do tabletek dzień po. Niezbyt wesoło w kontekście brania pod uwagę kompetencji bez związku z płcią wygląda sytuacja w środowisku akademickim. Badacze z Yale University pod kierownictwem Corinne Moss-Racusin rozesłali do 127 profesorów i profesorek CV młodych naukowców starających się o zatrudnienie w roli kierownika laboratorium badawczego. Te same CV w zależności od tego, czy były podpisane męskim, czy żeńskim imieniem i nazwiskiem, były inaczej oceniane. Kandydatów męskich uznawano za bardziej kompetentnych, częściej oferowano im pracę, o którą się starali, i proponowano im wyższą pensję oraz wsparcie mentorskie niż kobietom.

Te i setki innych badań oraz publikacji z Polski, Europy i świata pokazują, że równouprawnienie kobiet i mężczyzn wciąż pozostaje celem, do którego droga jest długa. A przecież anarchizm powinien przodować w tej działce i równość moglibyśmy zbudować już teraz. A nie za 134 lata, jak oszacowało rok temu Światowe Forum Ekonomiczne. I oczywiście parytety odgórnie narzucane są skandalem. Tak samo jak inne prawa narzucane odgórnie. Ale dbałość o to, żeby jednak były one przestrzegane przez nasze wolnościowe społeczności jest niezbędne i świadczy o dojrzałości emancypacyjnej ruchu.

Mam nadzieję, że autor tego obrzydliwego artykułu też w końcu coś poczyta na ten temat i przemysli swoje nastawienie. A z plusów z przymrużeniem oka, mogę dodać, że więcej anarchistek oznacza też mniej pracy dla anarchistów 😉 Źródła w komentarzu.

Anarchistka. Blog społeczny

cross-postowane z: szmer.info/post/13119291

Tekst ten piszę po tym, gdy przeczytałam skandaliczny artykuł jednego tzw. anarchisty z Federacji Anarchistycznej na temat udziału kobiet w życiu publicznym. Jego wypowiedź operuje dokładnie takimi samymi sformułowaniami jak wypowiedzi tradycyjnych konserwatystów.

Krytykuje on zwracanie uwagi na liczbę kobiet w partiach politycznych i dyskusjach publicznych, pisząc o tym, że aby było po równo kobiet i mężczyzn, szuka się tych pierwszych “na siłę”. Zadaje też kilka manipulacyjnych pytań: Czy taka forma działań międzypłciowych faktycznie promuje równość? Czy przypadkiem nie jest to usilne akcentowanie różnic na tle płci? Po co tak mocno podkreślać różnice między kobietami, mężczyznami czy osobami niebinarnymi, skoro problemy społeczne dotyczą prędzej czy później wszystkich, w różnych proporcjach? (Zauważmy, że widzi, że proporcje są różne, chociaż tyle…).

Widać, że facet ten (a jakże!) nie czytał żadnej feministycznej literatury, nie mówiąc już o anarcho-feministycznej, gdyż znałby wtedy odpowiedzi na swoje pytania i może wtedy tak chętnie nie publikowałby kompletnych bzdur. Ciekawe jest, że dla niego nierówne jest nie tylko dążenie do tego, żeby kobiety stanowiły większość, ale żeby w ogóle stanowiły istotną część danej grupy! Pisze on, że powinien się wypowiadać ten, kto chce.

Nie widzi, nie wiem czy nie zna (byłoby to straszne) historii budowania kapitalizmu na wyzysku kobiet. Dopiero od niedawna kobiety w Europie mają pełne prawa wyborcze, mogą studiować i pracować zawodowo we wszystkich branżach. Wcześniej czasy oświecenia i tworzący się kapitalizm stworzył (nieznany w średniowieczu) podział na pracę produkcyjną męską i pracę reprodukcyjną kobiecą. I tą drugą odarł z wynagrodzenia i dał jej podrzedny status. Kobiety zaczęły być przypisywane do sfery “prywatnej” i niegodne było, aby zajmowały się sferą “publiczną”. Stąd, nawet dziś, nie mają równej pozycji, gdyż społeczeństwo odbiera je po prostu jako mniej wartościowe na rycku pracy, szczególnie w sferach technicznych i militarnych. Udawanie, że płeć nie istnieje, nie sprawi, że ona faktycznie zniknie! Obecnie kobiety pracujące mają przerwy na wychowanie dzieci, często zmuszone są brać mniejszy etat, gdyż wychowują dzieci i ich zarobki są niższe niż mężczyzn. Luka płacowa jest większa, niż wskazują często przytaczane dane. Po uwzględnieniu wykształcenia, stażu pracy i zawodu sięga nawet 12–21 proc. I nie zmniejsza się od kilkunastu lat. Mimo wszystkich kampanii mających na celu zwiększenie liczby dziewcząt w branży technicznej w innych krajach UE, nawet w bardziej neutralnych pod względem płci szkołach w Szwecji więcej dziewcząt wybiera karierę w sektorze zdrowia i edukacji niż w nauce i technologiach.

Wszystko to dowodzi, że wpływ kulturowy jest wciąż silny, a stereotypy i uprzedzenia poznawcze mają ogromny wpływ na programowanie przyszłości dzieci. Ponieważ jednak wszystkie te różnice są konstruowane społecznie, możemy je przezwyciężyć, zmieniając nasz sposób myślenia o zawodowych rolach kobiet i zachęcając dziewczęta do studiowania kierunków ścisłych i odnoszenia w nich sukcesów. Nie ulega wątpliwości, że płeć nie jest wystarczającym powodem do zawężania puli talentów. W tym właśnie pomóc mają parytety.

Dziewczynki i młode kobiety, które nie widzą wzorców innych kobiet np. w reprezentacji muzyczek zespołów rockowych, na kongresach anarchistycznych, wśród autorów wydawanych książek anarchistycznych, wśród opisywanych postaci anarchistycznych (ile znacie anarchistek, a ilu anarchistów?) nie będą wierzyć w swoje siły i możliwości. Dopiero dbanie o równowagę płci może ten problem pokonać, tak aby w przyszłości nie trzeba było zwracać na to uwagi!

Bo to właśnie brak parytetów sprawia, że decyzje podejmuje się na podstawie płci. Jednego z milionów przykładów na potwierdzenie tej tezy dostarcza fenomenalna książka „Niewidzialne kobiety. Jak dane tworzą świat skrojony pod mężczyzn” Caroline Criado Perez. Rzecz dotyczy pewnej amerykańskiej orkiestry filharmonicznej, w której grali sami mężczyźni. W ramach eksperymentu wprowadzono, wcześniej tam niestosowane, przesłuchania kandydatów za kotarą. Dzięki tej metodzie członkowie jury przestali widzieć, kto gra, ocenie podlegała tylko jakość wykonania. W ciągu kilkunastu lat liczba kobiet w orkiestrze wzrosła od całkowitej nieobecności do 45 proc. składu. Okazało się, że wcześniej oceniający nieświadomie uznawali brzmienie za gorsze, kiedy widzieli, że gra kobieta.

Prawie całkowita nieobecność kobiet na najwyższych szczeblach kariery zawodowej, bez związku z ich kompetencjami w danej branży, to niestety smutna reguła. Jak pisze Criado Perez, kobiety stanowią tylko 11 proc. kadry kierowniczej w firmach technologicznych i zaledwie 7 proc. w firmach, które zajmują się finansowaniem start-upów, co przekłada się na to, że dofinansowanie najczęściej dostają start-upy prowadzone przez mężczyzn. Jak wynika z badań przeprowadzonych kilka lat temu przez Krytykę Polityczną i OKO.press, w Polsce kobiety stanowią tylko 14 proc. gości zapraszanych do najważniejszych programów publicystycznych, a mężczyźni bez poczucia niestosowności czy braku kompetencji omawiają w swoim gronie nawet takie tematy, jak ciąża i aborcja czy dostęp do tabletek dzień po. Niezbyt wesoło w kontekście brania pod uwagę kompetencji bez związku z płcią wygląda sytuacja w środowisku akademickim. Badacze z Yale University pod kierownictwem Corinne Moss-Racusin rozesłali do 127 profesorów i profesorek CV młodych naukowców starających się o zatrudnienie w roli kierownika laboratorium badawczego. Te same CV w zależności od tego, czy były podpisane męskim, czy żeńskim imieniem i nazwiskiem, były inaczej oceniane. Kandydatów męskich uznawano za bardziej kompetentnych, częściej oferowano im pracę, o którą się starali, i proponowano im wyższą pensję oraz wsparcie mentorskie niż kobietom.

Te i setki innych badań oraz publikacji z Polski, Europy i świata pokazują, że równouprawnienie kobiet i mężczyzn wciąż pozostaje celem, do którego droga jest długa. A przecież anarchizm powinien przodować w tej działce i równość moglibyśmy zbudować już teraz. A nie za 134 lata, jak oszacowało rok temu Światowe Forum Ekonomiczne. I oczywiście parytety odgórnie narzucane są skandalem. Tak samo jak inne prawa narzucane odgórnie. Ale dbałość o to, żeby jednak były one przestrzegane przez nasze wolnościowe społeczności jest niezbędne i świadczy o dojrzałości emancypacyjnej ruchu.

Mam nadzieję, że autor tego obrzydliwego artykułu też w końcu coś poczyta na ten temat i przemysli swoje nastawienie. A z plusów z przymrużeniem oka, mogę dodać, że więcej anarchistek oznacza też mniej pracy dla anarchistów 😉 Źródła w komentarzu.

Anarchistka. Blog społeczny

0

Dostrzeżenie swojego przywileju tam, gdzie inni go nie mają, jest anarchistyczne

preview

Publiczne dyskusje anarchistyczne nie zwracają specjalnie uwagi na kobiety, a jeśli już je przywołują, to jako obce istoty o specjalnych potrzebach (np. ofiary) albo jako bezpłciowe obywatelki (np. pracownice). Jednak założenie, że kwestie płci są nieistotne i nie mają wpływu na nasze (kobiet) życie czy naszą działalność polityczną, jest błędne oraz prowadzi do dalszej dyskryminacji.

Nie żyjemy w rzeczywistości, w której doświadczamy równości. Ani płciowej, ani pod innymi względami cech naturalnych.

Jako anarchistki chcemy wdrażać w życie idee równości, co między innymi polega na rozpoznaniu dysproporcji, zauważeniu braków i określeniu ich przyczyn. Oznacza to kwestionowanie zastanego porządku oraz obranie naszych celów. Jednym z nich jest bezpośrednia reprezentacja: kobiety, które mówią za siebie. Mniejszości, które także mówią swoim głosem, w swoim imieniu. Dopiero kiedy każda osoba będzie w stanie sama siebie reprezentować, będziemy mogły mówić o bezpośrednim udziale w życiu publicznym - czyli o anarchizmie.

Mamy różne płcie, różny wiek, różne kolory skóry i mamy prawo tworzyć swoje grupy, i oddolnie zrzeszać się w taki sposób, aby grupy te mogły jak najlepiej walczyć o swoje prawa. To nie same różnice cech naturalnych są przyczyną hierarchii, lecz to, że osoby uprzywilejowane je wykorzystują i antagonizują, aby się na swoich pozycjach utrzymać. [W książce „Wielogłowa Hydra” autorzy argumentują, że jeszcze na początku XVII wieku wcale nie było pewne, czy rasizm zostanie przyjęty jako główna linia polityczna kolonizacji, ponieważ to dopiero angielska kontrrewolucja i powrót monarchii przyczyniły się do rozwoju białej supremacji, a rasizm naukowy pojawił się dopiero pod koniec XVII wieku, czyli prawie dwieście lat po rozpoczęciu kolonizacji. Podobnie dyskurs przedstawiający kobiety jako istoty odmienne od mężczyzn nie był zaczątkiem wykorzystywania ich w ekonomicznych systemach rodzinno-społecznych, lecz dopiero ich bunt i próby samostanowienia doprowadziły do głoszenia poglądów o czarownicach lub „słabszej naturze” kobiecej.]

Kobiety to połowa naszej społeczności anarchistycznej, połowa społeczeństwa, połowa ludzkości. Jednak w strukturach politycznych czy aktywistycznych wcale nie ma kobiet w takich proporcjach. Jest ich zdecydowanie mniej, a w wielu grupach nie ma ich wcale. Przestańmy udawać, że to jest naturalne i zacznijmy nazwać to, co widzimy: także w środowisku równościowym, jakim są grupy anarchistyczne, mężczyźni mają przywileje, z których korzystają. W tym wypadku przywilej oznacza, że mężczyznom łatwiej się wypowiadać, są głośniejsi, korzystają z tego, że są traktowani poważnie przez media czy partyjnych polityków, nie opiekują się dziećmi bądź innymi członkami rodziny, lepiej zarabiają, więc mogą więcej czasu poświęcić działalności politycznej, są mniej obciążeni emocjonalnie, więc działalność aktywistyczna (często ekstremalna) nie degraduje ich psychicznie, łatwiej im znaleźć pracę dorywczą, co pozwala angażować się w interwencje, na które nie pozwoli sobie osoba pracująca na etat. To tylko część z elementów niezauważalnych różnic płciowych. Jest ich znacznie więcej. Czy są one niewidzialne? Tylko dla osób, które ich nie doświadczają. Dla nas (kobiet) są one szybko rozpoznawalne. Dla wielu z nas są one znane od dawna i staramy się z nimi walczyć. Szybko jednak trafiamy na mur tych, którzy nie widzą płci, tak jak nie widzą koloru skóry. Nie mamy już ochoty zniżać się do poziomu dyskusji, w której słyszymy, że płeć jest niewidzialna, a nasze problemy są takie same. Otóż nie są takie same.

Są różne metody walki o równość płciową. Jednym z nich są parytety - czyli określona ilość osób reprezentujących procentowy udział danej grupy społecznej. Jeżeli mamy 50% kobiet w społeczeństwie to możemy przyjąć, że w ogólnej grupie 50% to MUSZĄ być kobiety. Na przykład robimy konferencję i ustalamy, że 50% prezentacji będzie poprowadzona przez kobiety. Innym sposobem jest tworzenie równoległych struktur kobiecych. Czyli daną funkcję pełni i mężczyzna, i kobieta. Jest bardzo ładne słowo, które określa takie działanie: włączanie Jeżeli zapewniamy miejsce osobom dotąd nieobecnym w danej przestrzeni (miejscu, ale też grupie, wydarzeniu itp.), to jest to włączanie. To nie jest antagonizowanie. Pójdźmy dalej i zapewnijmy odpowiedni procent miejsc osobom niebinarnym. Zapewnijmy zawsze miejsce osobom z niepełnsprawnością, osobom kolorowym POC, młodzieży. Niech w naszych grupach i działaniach będzie miejsce dla każdej osoby, która tego potrzebuje. Ale żeby to miejsce było, no niestety ktoś musi zrezygnować. Ktoś musi słuchać, a nie mówić.

Parytety, włączanie, spotkania osób dyskryminowanych i inne działania są dziedzictwem anarchizmu. Od początku istnienia tej idei. Anarchizm to nie tylko Wolne Kobiety w rewolucyjnej Hiszpanii. Kobiece zjazdy odbywają się od kilkunastu lat w społecznościach Zapatystów i raczej dziwne by było, gdyby jakiś anarchista przyszedł do nich i zaczął je wyzywać i zabraniać im spotkań. Parytety to główne założenia rewolucji kurdyjskiej. Czy polscy anarchiści przeprowadziliby tam kontrrewolucję, rozbijając kobiecą armię i struktury dwupłciowe? I dlaczego niektórym tak bardzo przeszkadza, że na zjeździe czy spotkaniu połową uczestników byłyby kobiety? Co w tym pomyśle budzi taki strach? Anarchizm przede wszystkim zakłada jedno: każda grupa może się organizować oddolnie, jak chce i nikt nie ma prawa zmuszać jej do konkretnych zachowań. Zastraszać, ani obrażać. Siłowe wpływanie na działalność innej grupy jest przejawem władzy, hierarchii i dominacji. Zupełnym przeciwieństwem anarchizmu.

Oczywiście mamy inne grupy społeczne, które także są dyskryminowane. Zdajemy sobie sprawę, że niezamożny mężczyzna z małej miejscowości jest niżej na drabinie hierarchii niż wykształcona, biała kobieta z dużego ośrodka. Dlatego widzimy parytety czy inne metody celowego tworzenia miejsca nie jako próba rozwiązania dla konkretnej płci, ale także dla tych wszystkich grup, które tego potrzebują. Także dla mężczyzn, którzy czują, że z powodu którejś z cech są wykluczeni.

W teorii idea, która głosi, że miejsce ma każdy, kto chce; że mówi bądź uczestniczy w grupie ten, kto się zgłosi, bez względu na swoje cechy, jest piękna. Jednak to podejście “mówi, kto chce” jest bardzo problematyczne. Po pierwsze skąd wiemy, kto rzeczywiście chce, jeśli nie spytaliśmy wszystkich osób? Co jeśli ktoś by chciał, ale nie miał informacji o samym spotkaniu? Co jeśli ktoś chciał, ale nie mógł dotrzeć na miejsce, bo jest niepełnosprawny? Bo go nie stać na transport? Bo musiał opiekować się chorą córką? Bo po prostu nie mógł dojść do głosu?

To wszystko są pytania, na które musimy szukać odpowiedzi już teraz.

Ze swoich metod walki o równość nie musimy się nikomu tłumaczyć; tym bardziej żaden mężczyzna nie będzie nam mówić, jak powinnyśmy się organizować.

Kobiety sfrustrowane tym, że wciąż muszą udowadniać, że patriarchat istnieje (w tym kobiety Federacji Anarchistycznej)

Publiczne dyskusje anarchistyczne nie zwracają specjalnie uwagi na kobiety, a jeśli już je przywołują, to jako obce istoty o specjalnych potrzebach (np. ofiary) albo jako bezpłciowe obywatelki (np. pracownice). Jednak założenie, że kwestie płci są nieistotne i nie mają wpływu na nasze (kobiet) życie czy naszą działalność polityczną, jest błędne oraz prowadzi do dalszej dyskryminacji.

Nie żyjemy w rzeczywistości, w której doświadczamy równości. Ani płciowej, ani pod innymi względami cech naturalnych.

Jako anarchistki chcemy wdrażać w życie idee równości, co między innymi polega na rozpoznaniu dysproporcji, zauważeniu braków i określeniu ich przyczyn. Oznacza to kwestionowanie zastanego porządku oraz obranie naszych celów. Jednym z nich jest bezpośrednia reprezentacja: kobiety, które mówią za siebie. Mniejszości, które także mówią swoim głosem, w swoim imieniu. Dopiero kiedy każda osoba będzie w stanie sama siebie reprezentować, będziemy mogły mówić o bezpośrednim udziale w życiu publicznym - czyli o anarchizmie.

Mamy różne płcie, różny wiek, różne kolory skóry i mamy prawo tworzyć swoje grupy, i oddolnie zrzeszać się w taki sposób, aby grupy te mogły jak najlepiej walczyć o swoje prawa. To nie same różnice cech naturalnych są przyczyną hierarchii, lecz to, że osoby uprzywilejowane je wykorzystują i antagonizują, aby się na swoich pozycjach utrzymać. [W książce „Wielogłowa Hydra” autorzy argumentują, że jeszcze na początku XVII wieku wcale nie było pewne, czy rasizm zostanie przyjęty jako główna linia polityczna kolonizacji, ponieważ to dopiero angielska kontrrewolucja i powrót monarchii przyczyniły się do rozwoju białej supremacji, a rasizm naukowy pojawił się dopiero pod koniec XVII wieku, czyli prawie dwieście lat po rozpoczęciu kolonizacji. Podobnie dyskurs przedstawiający kobiety jako istoty odmienne od mężczyzn nie był zaczątkiem wykorzystywania ich w ekonomicznych systemach rodzinno-społecznych, lecz dopiero ich bunt i próby samostanowienia doprowadziły do głoszenia poglądów o czarownicach lub „słabszej naturze” kobiecej.]

Kobiety to połowa naszej społeczności anarchistycznej, połowa społeczeństwa, połowa ludzkości. Jednak w strukturach politycznych czy aktywistycznych wcale nie ma kobiet w takich proporcjach. Jest ich zdecydowanie mniej, a w wielu grupach nie ma ich wcale. Przestańmy udawać, że to jest naturalne i zacznijmy nazwać to, co widzimy: także w środowisku równościowym, jakim są grupy anarchistyczne, mężczyźni mają przywileje, z których korzystają. W tym wypadku przywilej oznacza, że mężczyznom łatwiej się wypowiadać, są głośniejsi, korzystają z tego, że są traktowani poważnie przez media czy partyjnych polityków, nie opiekują się dziećmi bądź innymi członkami rodziny, lepiej zarabiają, więc mogą więcej czasu poświęcić działalności politycznej, są mniej obciążeni emocjonalnie, więc działalność aktywistyczna (często ekstremalna) nie degraduje ich psychicznie, łatwiej im znaleźć pracę dorywczą, co pozwala angażować się w interwencje, na które nie pozwoli sobie osoba pracująca na etat. To tylko część z elementów niezauważalnych różnic płciowych. Jest ich znacznie więcej. Czy są one niewidzialne? Tylko dla osób, które ich nie doświadczają. Dla nas (kobiet) są one szybko rozpoznawalne. Dla wielu z nas są one znane od dawna i staramy się z nimi walczyć. Szybko jednak trafiamy na mur tych, którzy nie widzą płci, tak jak nie widzą koloru skóry. Nie mamy już ochoty zniżać się do poziomu dyskusji, w której słyszymy, że płeć jest niewidzialna, a nasze problemy są takie same. Otóż nie są takie same.

Są różne metody walki o równość płciową. Jednym z nich są parytety - czyli określona ilość osób reprezentujących procentowy udział danej grupy społecznej. Jeżeli mamy 50% kobiet w społeczeństwie to możemy przyjąć, że w ogólnej grupie 50% to MUSZĄ być kobiety. Na przykład robimy konferencję i ustalamy, że 50% prezentacji będzie poprowadzona przez kobiety. Innym sposobem jest tworzenie równoległych struktur kobiecych. Czyli daną funkcję pełni i mężczyzna, i kobieta. Jest bardzo ładne słowo, które określa takie działanie: włączanie Jeżeli zapewniamy miejsce osobom dotąd nieobecnym w danej przestrzeni (miejscu, ale też grupie, wydarzeniu itp.), to jest to włączanie. To nie jest antagonizowanie. Pójdźmy dalej i zapewnijmy odpowiedni procent miejsc osobom niebinarnym. Zapewnijmy zawsze miejsce osobom z niepełnsprawnością, osobom kolorowym POC, młodzieży. Niech w naszych grupach i działaniach będzie miejsce dla każdej osoby, która tego potrzebuje. Ale żeby to miejsce było, no niestety ktoś musi zrezygnować. Ktoś musi słuchać, a nie mówić.

Parytety, włączanie, spotkania osób dyskryminowanych i inne działania są dziedzictwem anarchizmu. Od początku istnienia tej idei. Anarchizm to nie tylko Wolne Kobiety w rewolucyjnej Hiszpanii. Kobiece zjazdy odbywają się od kilkunastu lat w społecznościach Zapatystów i raczej dziwne by było, gdyby jakiś anarchista przyszedł do nich i zaczął je wyzywać i zabraniać im spotkań. Parytety to główne założenia rewolucji kurdyjskiej. Czy polscy anarchiści przeprowadziliby tam kontrrewolucję, rozbijając kobiecą armię i struktury dwupłciowe? I dlaczego niektórym tak bardzo przeszkadza, że na zjeździe czy spotkaniu połową uczestników byłyby kobiety? Co w tym pomyśle budzi taki strach? Anarchizm przede wszystkim zakłada jedno: każda grupa może się organizować oddolnie, jak chce i nikt nie ma prawa zmuszać jej do konkretnych zachowań. Zastraszać, ani obrażać. Siłowe wpływanie na działalność innej grupy jest przejawem władzy, hierarchii i dominacji. Zupełnym przeciwieństwem anarchizmu.

Oczywiście mamy inne grupy społeczne, które także są dyskryminowane. Zdajemy sobie sprawę, że niezamożny mężczyzna z małej miejscowości jest niżej na drabinie hierarchii niż wykształcona, biała kobieta z dużego ośrodka. Dlatego widzimy parytety czy inne metody celowego tworzenia miejsca nie jako próba rozwiązania dla konkretnej płci, ale także dla tych wszystkich grup, które tego potrzebują. Także dla mężczyzn, którzy czują, że z powodu którejś z cech są wykluczeni.

W teorii idea, która głosi, że miejsce ma każdy, kto chce; że mówi bądź uczestniczy w grupie ten, kto się zgłosi, bez względu na swoje cechy, jest piękna. Jednak to podejście “mówi, kto chce” jest bardzo problematyczne. Po pierwsze skąd wiemy, kto rzeczywiście chce, jeśli nie spytaliśmy wszystkich osób? Co jeśli ktoś by chciał, ale nie miał informacji o samym spotkaniu? Co jeśli ktoś chciał, ale nie mógł dotrzeć na miejsce, bo jest niepełnosprawny? Bo go nie stać na transport? Bo musiał opiekować się chorą córką? Bo po prostu nie mógł dojść do głosu?

To wszystko są pytania, na które musimy szukać odpowiedzi już teraz.

Ze swoich metod walki o równość nie musimy się nikomu tłumaczyć; tym bardziej żaden mężczyzna nie będzie nam mówić, jak powinnyśmy się organizować.

Kobiety sfrustrowane tym, że wciąż muszą udowadniać, że patriarchat istnieje (w tym kobiety Federacji Anarchistycznej)

0

Zmarł działacz Lokatorski Wiesław Szubka

preview

Żegnamy dzisiaj Wiesława Szubkę, naszego przyjaciela i działacza lokatorskiego z Wrocławia. Mimo iż był jednym z najwytrwalszych bojowników o sprawiedliwość dla lokatorów zakładowych, nie dane mu było mu samemu jej doczekać. Zmarł z powodu powikłań chorób układu oddechowego. Miał 83 lata.

Wiesiek zostanie pochowany dziś na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu.

Akcja Lokatorska

Żegnamy dzisiaj Wiesława Szubkę, naszego przyjaciela i działacza lokatorskiego z Wrocławia. Mimo iż był jednym z najwytrwalszych bojowników o sprawiedliwość dla lokatorów zakładowych, nie dane mu było mu samemu jej doczekać. Zmarł z powodu powikłań chorób układu oddechowego. Miał 83 lata.

Wiesiek zostanie pochowany dziś na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu.

Akcja Lokatorska

0

Czy etyczne porno istnieje? [Instagram]

Instagram Madmoizelle on Instagram: "Comment on tourne un p*rno éthique et féministe ? De qui s’entourer ? Qu’est-ce qu’une coordinatrice d’intimité ? Nous avons eu la chance d’être accueilli.es au sein des bureaux d’@erikalustfilms pour voir les dessous d’une production de film p*rno féministe 🔥 Journaliste : @anthonyvnct Vidéaste : @inespopo __ #madmoizelle #films #reportage #feminismes" www.instagram.com
0

Gej/lesbo/feminist/queer/trans/handi/ekolo – sojusze postporn - Czas Kultury

Czas Kultury Gej/lesbo/feminist/queer/trans/handi/ekolo – sojusze postporn - Czas Kultury czaskultury.pl
preview

[…] Przepracowywanie organiczeń, dyskryminacji i wykluczeń związanych z seksualnością, poprzez jej rozwijanie, a nie opresjonowanie, to najcenniejsza cecha myślenia postpornograficznego. Paul B. Preciado, współczesny hiszpańsko-francuski transpłciowy filozof, w swej ostatniej książce Dysphoria mundi (2022) określa postpornografię jako jeden z najważniejszych „wirusów”, zdolnych doprowadzić do transformującej mutacji naszej epoki w stronę bardziej egalitarnej przyszłości. […]

[…] Przepracowywanie organiczeń, dyskryminacji i wykluczeń związanych z seksualnością, poprzez jej rozwijanie, a nie opresjonowanie, to najcenniejsza cecha myślenia postpornograficznego. Paul B. Preciado, współczesny hiszpańsko-francuski transpłciowy filozof, w swej ostatniej książce Dysphoria mundi (2022) określa postpornografię jako jeden z najważniejszych „wirusów”, zdolnych doprowadzić do transformującej mutacji naszej epoki w stronę bardziej egalitarnej przyszłości. […]

0

22 zahaczki i społeczności Solarpunkowe

Solarpunk w Polsce 22 zahaczki i społeczności Solarpunkowe solarpunk.pl
preview

cross-postowane z: szmer.info/post/683164

[…]Myślę, że nie musimy unikać polityki czy konfliktów społecznych, a nawet otwartej walki w naszych marzeniach o lepszym jutrze. Przez ostatnie kilka miesięcy pracowałem nad listą zahaczek do opowiadań i konkretnych społeczności Solarpunkowych, które nie unikają trudnych pytań, a jednocześnie są pełne nadziei. Chciałbym się z Wami podzielić niektórymi z nich.

Wszystkie poniższe propozycje osadzone są w latach 2030-40, bez technologii i postępu naukowego wykraczającego poza to, co mamy obecnie. Eksplorują one wiele kategorii problemów: kulturowe, ekonomiczne, infrastrukturalne i polityczne. Każda z grup to galeria barwnych i różnorodnych ludzi, których cele często będą się ze sobą ścierać, nawet jeśli wszyscy mają dobre intencje. Myślę, że to właśnie jest najważniejsze w Solarpunku: społeczność.[…]

cross-postowane z: szmer.info/post/683164

[…]Myślę, że nie musimy unikać polityki czy konfliktów społecznych, a nawet otwartej walki w naszych marzeniach o lepszym jutrze. Przez ostatnie kilka miesięcy pracowałem nad listą zahaczek do opowiadań i konkretnych społeczności Solarpunkowych, które nie unikają trudnych pytań, a jednocześnie są pełne nadziei. Chciałbym się z Wami podzielić niektórymi z nich.

Wszystkie poniższe propozycje osadzone są w latach 2030-40, bez technologii i postępu naukowego wykraczającego poza to, co mamy obecnie. Eksplorują one wiele kategorii problemów: kulturowe, ekonomiczne, infrastrukturalne i polityczne. Każda z grup to galeria barwnych i różnorodnych ludzi, których cele często będą się ze sobą ścierać, nawet jeśli wszyscy mają dobre intencje. Myślę, że to właśnie jest najważniejsze w Solarpunku: społeczność.[…]

0

Orgazm. Chcę więcej! Kompleksowy poradnik dla pragnących przyjemności | Marshall Miller, Dorian Solot

Lubimyczytać.pl Orgazm. Chcę więcej! Kompleksowy poradnik dla pragnących przyjemności | Marshall Miller,  Dorian Solot lubimyczytac.pl
preview

Właśnie wyszedł nie najgorszy poradnik o seksie. Nie jest o orgazmach tylko, to zwodniczy tytuł, tematykę ma dosyć szeroką.

Właśnie wyszedł nie najgorszy poradnik o seksie. Nie jest o orgazmach tylko, to zwodniczy tytuł, tematykę ma dosyć szeroką.

0

SITUACIÓN EN LA FRONTERA - No Borders Team

preview

CRISIS HUMANITARIA

¿Cómo puedes ayudar? ¿Quién es un refugiado?

Es una persona que quiere proteger su vida y salud y la de toda su familia, convencido de que en Europa funciona el derecho a la protección internacional. Está huyendo de su país donde corre riesgo de muerte, persecución, torturas u otro trato inhumano. Es una persona que haya tomado una decisión muy difícil y peligrosa ya que en el país de su origen no puede solicitar el asilo. A diario no encontramos a mujeres, niños, personas mayores y hombres; en estos encuentros los refugiados probablemente tengan más miedo que tú.

Si quieres, ¡puedes ayudar!: • Pregunta qué necesita. Si no habláis el mismo idioma, intenta comunicarte con gestos. • Ofrece algo para beber (agua tibia, té caliente) y para comer (menos la carne de cerdo) • Verifica si esta persona no padece de extrema fatiga. Intenta proporcionar atención médica • Permanece atento/atenta: La Guardia Fronteriza obliga a los refugiados a volver a la frontera.

Puedes también proporcionar: • mantas isotérmicas/ abrigos y ropa para la lluvia/ calcetines/ ropa isotérmica/ sacos de dormir/ tiendas de campaña • cargador portátil/ linternas • parches, vendajes, desinfectantes/ líquidos, geles isotónicos/ barras de proteína/ electrolitos con glucosamina • hornillo de camping + cartuchos / mecheros

¿Tienes preguntas o quieres avisarnos de algo? Contáctanos: (Signal app) no_borders_team@protonmail.com

¿Por qué y de dónde huyen?

En estos momentos los refugiados que cruzan la frontera entre Polonia y Bielorrusia son las personas de Afganistán, Iraq, República Democrática del Congo, Somalia, Camerun y otros países en los que se producen disturbios o conflictos.

• En Afganistán, desde hace muchos años hay guerras civiles. En agosto de este año el ejército de EE.UU abandonó este país y los Talibanes han retomado el gobierno, por lo que la vida y la salud de gran parte de los habitantes de Afganistán corre riesgo. Los atentados terroristas y la violencia forman parte de la vida diaria en este país. • En Iraq, después de la guerra (2003-2011) la situación permanece inestable. Cada día los ciudadanos corren riesgo de violencia y atentados terroristas. • En los años 90 la República Democrática del Congo permanecía en estado de guerra civil. Hoy en día, en la parte oriental se producen atentados de grupos armados, atracos, secuestros, acosos y disturbios • En Somalia, desde 1991 hay guerra civil y se producen catástrofes como la hambruna. Los atentados y secuestros son habituales, hasta en la capital, Mogadiscio. • En el año 2017 en Camerún estalló un conflicto armado que continúa hasta hoy. Los atentados, atracos y secuestros son habituales.

[datos de Ministerio de Asuntos Exteriores de Polonia, entre otros]

¿Por qué tienen smartphones?

Diferentes personas deciden huir, personas pobres y ricas, educadas y menos cualificadas. Hay veces que esta gente vende todo lo que tienen para ahorrar el dinero necesario para viajar. Un teléfono con acceso a mapas, mensajes y contacto con familiares muy a menudo puede salvar sus vidas.

SITUACIÓN EN LA FRONTERA

Convenio de Ginebra

El Convenio de Ginebra internacional se declaró tras la II guerra mundial con el fin de proteger a las personas que huyen de situaciones que supongan peligro de vida y salud. El convenio garantiza el derecho a presentar la solicitud de protección internacional a cada persona, independientemente del lugar o de la frontera. A partir del momento de la presentación de la solicitud debería empezar el procedimiento de garantizar la protección y seguridad a la persona solicitante.

¿Qué es un pushback?

El gobierno polaco incumple el Convenio de Ginebra sistemáticamente, de hecho, en los años 2016-2018 lo mencionaron en varias ocasiones el Defensor del Pueblo y organizaciones dedicadas a la protección de los derechos humanos. Es una práctica brutal e ilegal la de hacer a los refugiados volver hacia la frontera donde les esperan las armas y porras de los soldados bielorrusos. El ejército bielorruso utiliza la misma táctica e intenta forzar a los refugiados a cruzar la frontera hacia el territorio polaco. En consecuencia, las personas extremadamente fatigadas durante muchos días o semanas circulan entre un lado y otro. Las temperaturas en el este de Polonia están bajando cada día, por lo tanto la cantidad de muertes causadas por hipotermia, hambre y cansancio va a aumentar. Los refugiados en la frontera polaco-bielorrusa pasan condiciones deteriorantes para la salud, en un lugar donde nadie les proporciona ayuda. En esta situación probablemente se encuentran centenares de personas.

¿Por qué el gobierno declaró el estado de excepción?

La razón real es restringir el acceso de testigos, sobre todo medios y las organizaciones no gubernamentales que observan y documentan los ejemplos de torturas. El gobierno es consciente de que incumple el derecho internacional por las prácticas de pushback contribuyendo a los nuevos casos de muertes. Esta gente no solo muere en los bosques porque nadie les ayuda sino que tampoco se conoce su estado real por las restricciones relacionadas con el estado de excepción.

¿Qué papel desempeña el presidente de Bielorrusia?

Sobre todo el dictador utiliza la falta de procedimientos seguros que protejan a las personas migrantes hacia UE utilizando vidas humanas. Independientemente de la interpretación de la situación y los intentos de desplazar la responsabilidad hacia otro gobierno, nada justifica la decisión de forzar a los refugiados a permanecer en estas condiciones inhumanas que muy a menudo acaban en muertes por hipotermia o extrema fatiga.

La vida de estas personas no puede justificar el juego político de ningún estado.

Estamos obligados a ayudar a las personas que buscan protección. Nos obliga no sólo el derecho pero también la humanidad. No seas indiferente, contáctanos. También te invitamos a apoyar la recaudación de fondos: zrzutka.pl/rab8e2

SEGURIDAD

La prestación de ayuda humanitaria es completamente legal, también en caso de las personas migrantes que no tienen derecho de permanecer legalmente en el territorio de Polonia. Sin embargo, sería un delito organizar ayuda o prestar asistencia en el cruce ilegal de la frontera.

No Borders Team www.facebook.com/nobordersteam

Somos un movimiento de base que está en contra de las actuaciones gubernamentales en la frontera. Los derechos humanos están siendo violados por eso hemos tomado la decisión de actuar y proporcionar ayuda a las personas en situación de crisis humanitaria, mientras el estado les niega la ayuda y agrede a estas personas que simplemente buscan refugio.

CRISIS HUMANITARIA

¿Cómo puedes ayudar? ¿Quién es un refugiado?

Es una persona que quiere proteger su vida y salud y la de toda su familia, convencido de que en Europa funciona el derecho a la protección internacional. Está huyendo de su país donde corre riesgo de muerte, persecución, torturas u otro trato inhumano. Es una persona que haya tomado una decisión muy difícil y peligrosa ya que en el país de su origen no puede solicitar el asilo. A diario no encontramos a mujeres, niños, personas mayores y hombres; en estos encuentros los refugiados probablemente tengan más miedo que tú.

Si quieres, ¡puedes ayudar!: • Pregunta qué necesita. Si no habláis el mismo idioma, intenta comunicarte con gestos. • Ofrece algo para beber (agua tibia, té caliente) y para comer (menos la carne de cerdo) • Verifica si esta persona no padece de extrema fatiga. Intenta proporcionar atención médica • Permanece atento/atenta: La Guardia Fronteriza obliga a los refugiados a volver a la frontera.

Puedes también proporcionar: • mantas isotérmicas/ abrigos y ropa para la lluvia/ calcetines/ ropa isotérmica/ sacos de dormir/ tiendas de campaña • cargador portátil/ linternas • parches, vendajes, desinfectantes/ líquidos, geles isotónicos/ barras de proteína/ electrolitos con glucosamina • hornillo de camping + cartuchos / mecheros

¿Tienes preguntas o quieres avisarnos de algo? Contáctanos: (Signal app) no_borders_team@protonmail.com

¿Por qué y de dónde huyen?

En estos momentos los refugiados que cruzan la frontera entre Polonia y Bielorrusia son las personas de Afganistán, Iraq, República Democrática del Congo, Somalia, Camerun y otros países en los que se producen disturbios o conflictos.

• En Afganistán, desde hace muchos años hay guerras civiles. En agosto de este año el ejército de EE.UU abandonó este país y los Talibanes han retomado el gobierno, por lo que la vida y la salud de gran parte de los habitantes de Afganistán corre riesgo. Los atentados terroristas y la violencia forman parte de la vida diaria en este país. • En Iraq, después de la guerra (2003-2011) la situación permanece inestable. Cada día los ciudadanos corren riesgo de violencia y atentados terroristas. • En los años 90 la República Democrática del Congo permanecía en estado de guerra civil. Hoy en día, en la parte oriental se producen atentados de grupos armados, atracos, secuestros, acosos y disturbios • En Somalia, desde 1991 hay guerra civil y se producen catástrofes como la hambruna. Los atentados y secuestros son habituales, hasta en la capital, Mogadiscio. • En el año 2017 en Camerún estalló un conflicto armado que continúa hasta hoy. Los atentados, atracos y secuestros son habituales.

[datos de Ministerio de Asuntos Exteriores de Polonia, entre otros]

¿Por qué tienen smartphones?

Diferentes personas deciden huir, personas pobres y ricas, educadas y menos cualificadas. Hay veces que esta gente vende todo lo que tienen para ahorrar el dinero necesario para viajar. Un teléfono con acceso a mapas, mensajes y contacto con familiares muy a menudo puede salvar sus vidas.

SITUACIÓN EN LA FRONTERA

Convenio de Ginebra

El Convenio de Ginebra internacional se declaró tras la II guerra mundial con el fin de proteger a las personas que huyen de situaciones que supongan peligro de vida y salud. El convenio garantiza el derecho a presentar la solicitud de protección internacional a cada persona, independientemente del lugar o de la frontera. A partir del momento de la presentación de la solicitud debería empezar el procedimiento de garantizar la protección y seguridad a la persona solicitante.

¿Qué es un pushback?

El gobierno polaco incumple el Convenio de Ginebra sistemáticamente, de hecho, en los años 2016-2018 lo mencionaron en varias ocasiones el Defensor del Pueblo y organizaciones dedicadas a la protección de los derechos humanos. Es una práctica brutal e ilegal la de hacer a los refugiados volver hacia la frontera donde les esperan las armas y porras de los soldados bielorrusos. El ejército bielorruso utiliza la misma táctica e intenta forzar a los refugiados a cruzar la frontera hacia el territorio polaco. En consecuencia, las personas extremadamente fatigadas durante muchos días o semanas circulan entre un lado y otro. Las temperaturas en el este de Polonia están bajando cada día, por lo tanto la cantidad de muertes causadas por hipotermia, hambre y cansancio va a aumentar. Los refugiados en la frontera polaco-bielorrusa pasan condiciones deteriorantes para la salud, en un lugar donde nadie les proporciona ayuda. En esta situación probablemente se encuentran centenares de personas.

¿Por qué el gobierno declaró el estado de excepción?

La razón real es restringir el acceso de testigos, sobre todo medios y las organizaciones no gubernamentales que observan y documentan los ejemplos de torturas. El gobierno es consciente de que incumple el derecho internacional por las prácticas de pushback contribuyendo a los nuevos casos de muertes. Esta gente no solo muere en los bosques porque nadie les ayuda sino que tampoco se conoce su estado real por las restricciones relacionadas con el estado de excepción.

¿Qué papel desempeña el presidente de Bielorrusia?

Sobre todo el dictador utiliza la falta de procedimientos seguros que protejan a las personas migrantes hacia UE utilizando vidas humanas. Independientemente de la interpretación de la situación y los intentos de desplazar la responsabilidad hacia otro gobierno, nada justifica la decisión de forzar a los refugiados a permanecer en estas condiciones inhumanas que muy a menudo acaban en muertes por hipotermia o extrema fatiga.

La vida de estas personas no puede justificar el juego político de ningún estado.

Estamos obligados a ayudar a las personas que buscan protección. Nos obliga no sólo el derecho pero también la humanidad. No seas indiferente, contáctanos. También te invitamos a apoyar la recaudación de fondos: zrzutka.pl/rab8e2

SEGURIDAD

La prestación de ayuda humanitaria es completamente legal, también en caso de las personas migrantes que no tienen derecho de permanecer legalmente en el territorio de Polonia. Sin embargo, sería un delito organizar ayuda o prestar asistencia en el cruce ilegal de la frontera.

No Borders Team www.facebook.com/nobordersteam

Somos un movimiento de base que está en contra de las actuaciones gubernamentales en la frontera. Los derechos humanos están siendo violados por eso hemos tomado la decisión de actuar y proporcionar ayuda a las personas en situación de crisis humanitaria, mientras el estado les niega la ayuda y agrede a estas personas que simplemente buscan refugio.