0

Serce ze szkła. Musical zen - Teatr Studio (Peszek starszy i młodsza)

Teatr Studio Serce ze szkła. Musical zen - Teatr Studio teatrstudio.pl
preview

Ciekaw jestem czy ktoś tutaj to widział i co myśli.

Miałem ostatnio tą dyskusyjną przyjemność, znam nawet osoby, które uważają, że jest to dobre i na prawdę nie rozumiem dla czego. Przez znakomitą większość spektaklu miałem poczucie ‘cringu’ i infantylności wymieszanej z próbą kontrowersyjności na siłę. Osoba towarzysząca zniosła to jeszcze gorzej. Na dobrą sprawę od wyjścia powstrzymało nas głównie to, że ktoś jeszcze by pomyślał, że ze względów religijnych obrażają nas dziecinne pojazdy po kościele… Nie spodziewałem się za dużo po polskim musicalu, ale jednak i ten teatr i Peszkowie jakoś lepiej mi się kojarzyli.

Ciekaw jestem czy ktoś tutaj to widział i co myśli.

Miałem ostatnio tą dyskusyjną przyjemność, znam nawet osoby, które uważają, że jest to dobre i na prawdę nie rozumiem dla czego. Przez znakomitą większość spektaklu miałem poczucie ‘cringu’ i infantylności wymieszanej z próbą kontrowersyjności na siłę. Osoba towarzysząca zniosła to jeszcze gorzej. Na dobrą sprawę od wyjścia powstrzymało nas głównie to, że ktoś jeszcze by pomyślał, że ze względów religijnych obrażają nas dziecinne pojazdy po kościele… Nie spodziewałem się za dużo po polskim musicalu, ale jednak i ten teatr i Peszkowie jakoś lepiej mi się kojarzyli.

0

Sirât

Filmweb Sirât | Film | 2025 www.filmweb.pl
preview

cross-postowane z: szmer.info/post/15111172

Sirât to najbardziej elektryzujący film tegorocznego festiwalu w Cannes, na którym zasłużenie zdobył Nagrodę Jury. Opowieść o ojcu desperacko szukającym córki na pustynnych, nielegalnych rave’ach w Maroku, to odjazdowe połączenie survivalowego thrillera spod znaku Ceny strachu z apokaliptyczną wizją Mad Maxa.

Fenomenalnie nakręcony Sirât trzyma w napięciu, zachwyca znakomitą ścieżką dźwiękową Kangdinga Raya i nie daje o sobie zapomnieć. To kino totalne!

Bombastyczne opisy na bok, właśnie widziałem i jak dla mnie kawał dobrego kina jednocześnie zaskakująco uczciwie opowiadającego o pewnej niszy, jak i szerzej o ludzkości. Jak na obsadę w większości naturszczyków naprawdę niezła gra aktorska, spektakularne obrazy i świetna muzyka.

Zaraz ostatni pokaz w warszawskim kinie Muranów, ale może jest w innych studyjnych. Da się też ściągnąć (magnet, średnia jakość), ale warto coś rzucić autorom, bo to kawał niezłego i trudnego kina - nie mam pojęcia jak to sfinansowali.

cross-postowane z: szmer.info/post/15111172

Sirât to najbardziej elektryzujący film tegorocznego festiwalu w Cannes, na którym zasłużenie zdobył Nagrodę Jury. Opowieść o ojcu desperacko szukającym córki na pustynnych, nielegalnych rave’ach w Maroku, to odjazdowe połączenie survivalowego thrillera spod znaku Ceny strachu z apokaliptyczną wizją Mad Maxa.

Fenomenalnie nakręcony Sirât trzyma w napięciu, zachwyca znakomitą ścieżką dźwiękową Kangdinga Raya i nie daje o sobie zapomnieć. To kino totalne!

Bombastyczne opisy na bok, właśnie widziałem i jak dla mnie kawał dobrego kina jednocześnie zaskakująco uczciwie opowiadającego o pewnej niszy, jak i szerzej o ludzkości. Jak na obsadę w większości naturszczyków naprawdę niezła gra aktorska, spektakularne obrazy i świetna muzyka.

Zaraz ostatni pokaz w warszawskim kinie Muranów, ale może jest w innych studyjnych. Da się też ściągnąć (magnet, średnia jakość), ale warto coś rzucić autorom, bo to kawał niezłego i trudnego kina - nie mam pojęcia jak to sfinansowali.

0

[MSN 26.06.2026–10.01.2027] JESTEŚ W SERCU ZMIAN. SURREALIZM I ANTYFASZYZM

JESTEŚ W SERCU ZMIAN. SURREALIZM I ANTYFASZYZM artmuseum.pl
preview

Jako ruch artystyczny i polityczny surrealizm miał zasięg międzynarodowy i wyznawał poglądy internacjonalistyczne. Zakorzeniony w sztuce i literaturze, miał znacznie szersze ambicje: zrewolucjonizować społeczeństwo i na nowo zdefiniować samo życie. „«Przekształcić świat» – powiedział Marks; «zmienić życie» – powiedział Rimbaud: dla nas te dwa cele stanowią jedno” – oświadczył André Breton w 1935 roku.

Od momentu pojawienia się w latach 20. XX wieku surrealiści zmagali się z wieloma programami politycznymi, które były sprzeczne z ideałami równości i wolności. Potępiali europejskie projekty kolonialne, organizowali się przeciwko faszystom, walczyli w hiszpańskiej wojnie domowej, dołączali do ruchu oporu podczas drugiej wojny światowej – by zostać uznanymi przez nazistów za „zdegenerowanych”, zmierzyć się z internowaniem lub prześladowaniami, a ostatecznie uciekać z Europy lub ginąć na polach bitew lub w obozach. Ich opór był samą sztuką. Poprzez poezję, malarstwo, fotografię, kolaż i organizację wystaw starali się ujawnić wady rzekomo racjonalnego przesłania rzekomo racjonalnej cywilizacji Zachodu.

Gdy faszyzm zyskiwał na sile w Europie, gdy postępowała nazifikacja Niemiec, gdy wybuchały wojny światowe i kolonialne – surrealiści nie ustępowali; protagonistami surrealizmu pozostawali radykalni w swoich wyborach ideologicznych i politycznych. Jednocześnie te wstrząsy zaowocowały niezwykłymi spotkaniami i prawdziwie globalną solidarnością: Praga solidaryzowała się z Coyoacán w Meksyku; Kair z Republiką Hiszpańską; Marsylia z Fort-de-France na Martynice; Portoryko i Paryż z Chicago; a Londyn z Nowym Jorkiem. Myśl i działanie surrealistów charakteryzowały się wszechogarniającą równoczesnością. W związku z tym wystawa rozwija się raczej jak na mapie niż na osi czasu. Celem jest tutaj przedstawienie surrealizmu jako międzynarodowego ruchu głęboko zaangażowanego w społeczeństwo i politykę – zgodnie z tym, jak postrzegali go jego członkowie.

Jako ruch artystyczny i polityczny surrealizm miał zasięg międzynarodowy i wyznawał poglądy internacjonalistyczne. Zakorzeniony w sztuce i literaturze, miał znacznie szersze ambicje: zrewolucjonizować społeczeństwo i na nowo zdefiniować samo życie. „«Przekształcić świat» – powiedział Marks; «zmienić życie» – powiedział Rimbaud: dla nas te dwa cele stanowią jedno” – oświadczył André Breton w 1935 roku.

Od momentu pojawienia się w latach 20. XX wieku surrealiści zmagali się z wieloma programami politycznymi, które były sprzeczne z ideałami równości i wolności. Potępiali europejskie projekty kolonialne, organizowali się przeciwko faszystom, walczyli w hiszpańskiej wojnie domowej, dołączali do ruchu oporu podczas drugiej wojny światowej – by zostać uznanymi przez nazistów za „zdegenerowanych”, zmierzyć się z internowaniem lub prześladowaniami, a ostatecznie uciekać z Europy lub ginąć na polach bitew lub w obozach. Ich opór był samą sztuką. Poprzez poezję, malarstwo, fotografię, kolaż i organizację wystaw starali się ujawnić wady rzekomo racjonalnego przesłania rzekomo racjonalnej cywilizacji Zachodu.

Gdy faszyzm zyskiwał na sile w Europie, gdy postępowała nazifikacja Niemiec, gdy wybuchały wojny światowe i kolonialne – surrealiści nie ustępowali; protagonistami surrealizmu pozostawali radykalni w swoich wyborach ideologicznych i politycznych. Jednocześnie te wstrząsy zaowocowały niezwykłymi spotkaniami i prawdziwie globalną solidarnością: Praga solidaryzowała się z Coyoacán w Meksyku; Kair z Republiką Hiszpańską; Marsylia z Fort-de-France na Martynice; Portoryko i Paryż z Chicago; a Londyn z Nowym Jorkiem. Myśl i działanie surrealistów charakteryzowały się wszechogarniającą równoczesnością. W związku z tym wystawa rozwija się raczej jak na mapie niż na osi czasu. Celem jest tutaj przedstawienie surrealizmu jako międzynarodowego ruchu głęboko zaangażowanego w społeczeństwo i politykę – zgodnie z tym, jak postrzegali go jego członkowie.

0

O czym jest mowa kiedy rozmawiamy o Krymie? - wystawa, Warszawa, 20.03.2026

preview

cross-posted from: szmer.info/post/12987814

◼️20/03—28/06/2026 💬„O czym jest mowa, kiedy rozmawiamy o Krymie”

▪️Osoby kuratorskie Kateryna Semenyuk, Oksana Dovgopolova, Alim Aliev

▪️Osoby artystyczne Oleksii Borysov, Yurii Yefanov, Emine Ziiatdin, Vlodko Kaufman, Vitalii Kokhan, Pavlo Makov, Roman Mykhailov, Sevilâ Nariman-qizi, Rustem Skybin, Oleh Tistol, Khalil Khalilov, Anton Shebetko, Elmira Shemsedinova

▪️ Zapraszamy na wernisaż 20/03/2026 o 19:00. W czasie wernisażu wykonywana będzie dokumentacja fotograficzna i wideo.

Wystawa została zorganizowana przez platformę kultury pamięci Przeszłość / Przyszłość / Sztuka na zamówienie Instytutu Ukraińskiego przy wsparciu Programu „Partnerstwo dla silnej Ukrainy”.

__

O czym jest mowa, kiedy rozmawiamy o Krymie? O morzu, czy o stepie? O Konferencji jałtańskiej z 1945 roku, czy o państwie scytyjskim? O obozach pionierskich Artek, czy o radzieckim ludobójstwie Tatarów Krymskich? O narodach rdzennych, czy o casus belli trwającej w Europie wojny? Doświadczenie spotkania z Krymem może być tak różne, że ma się wrażenie jakby ludzie mówili o innych kontynentach. Dlaczego tak jest? Krym — półwysep na Morzu Czarnym, który przez tysiące lat był punktem spotkania różnych cywilizacji. Ten półwysep jest ojczystą ziemią Tatarów Krymskich, którzy mieli tam swoje państwo i dziś po raz kolejny doświadczają presji kolonialnej. To półwysep przeniknięty walką, napięciem, miłością i nadzieją. Wystawa przedstawia refleksję współczesnych ukraińskich, w tym krymskotatarskich artystów i artystek, na temat uczucia straty Krymu po rosyjskiej okupacji półwyspu w 2014 roku.

Wśród uczestników są artyści i artystki różnych pokoleń. Ci, którzy urodzili się na Krymie, i ci, dla których Krym jest częścią podróżniczego doświadczenia. Sevilâ Nariman-qızı i Emine Ziyatdin refleksyjnie ukazują różne wymiary krymskotatarskiej tożsamości w sytuacji utraty domu, a Rustem Skybin porusza temat oporu i obrony ojczystej ziemi.

Yuri Yefanov przekształca wspomnienie rodzinnego miasta Gurzuf na Krymie, dziś niedostępnego, w cyfrową symulację przestrzeni publicznej, która nie tyle utrwala przeszłość, ile tworzy możliwe scenariusze przyszłości.

Anton Shebetko z wdziękiem i smutkiem opowiada o społeczności LGBT+ w miejscowości Simeiz, która spotykała się na „dzikich plażach” i w kawiarni-barze „Jeży”: ten świat wolności już nie będzie istnieć tak, jak przed 2014 rokiem.

Malarstwo i grafika Romana Mykhailova, Elmiry Shemsedinova, Oleksiy Borysov w różny sposób odsyłają widza do obrazu krymskiego horyzontu, w który warto uważnie patrzeć. Rzeźba kinetyczna Vitaliy Kokhan uchwyca migotanie między turystycznym symbolem Krymu a symbolem żałoby lub odporności i odwagi w kulturze krymskotatarskiej.

Ironizujące refleksje Olega Tistola na temat stereotypowych symboli wypoczynku nad morzem realizują się w serii Południowe wybrzeże Krymu, z której jedna praca została zaprezentowana na wystawie.

Nieco fantasmagoryczny pejzaż Pavla Makova jest jednym z pierwszych artystycznych odniesień do przewijającego się w jego twórczości motywu miejsca — od badań kartograficznych i topograficznych po metaforyczną interpretację.

Medytacyjny performanseVlodka Kaufmana i Khalila Khalilova ukazuje pragnienie Tatarów Krymskich powrotu do domu pomimo imperialnego wysiłku wymazania samej pamięci o narodzie.

Ukraińscy artyści i artystki refleksyjnie zastanawiają się, czym jest Krym dla Ukrainy. W Zamku Ujazdowskim pytamy: czym jest Krym dla Europy? Kiedyś Adam Mickiewicz z tęsknotą patrzył na pozostałości krymskotatarskich twierdz. Czuł, jak ich realność zmienia się w przeszłość, i wspominał własną ojczyznę. O czym dziś myśli Europa, kiedy myśli o Krymie? A o czym myśli Krym?

UKR ◼️20/03—28/06/2026 💬«Про що ми говоримо, коли говоримо про Крим»

▪️Кураторки і куратор Катерина Семенюк, Оксана Довгополова, Алім Алієв

▪️Митці й мисткині Олексій Борисов, Юрій Єфанов, Еміне Зіятдін, Влодко Кауфман, Віталій Кохан, Павло Маков, Роман Михайлов, Севіля Наріман-кизи, Рустем Скибін, Олег Тістол, Халіл Халілов, Антон Шебетко, Ельміра Шемседінова

▪️ Запрошуємо на вернісаж 20.03.2026 о 19:00. Під час вернісажу здійснюватиметься фото- та відеозйомка.

Виставка організована платформою культури пам’яті Минуле / Майбутнє / Мистецтво на замовлення Українського інституту за підтримки Програми «Партнерство за сильну Україну».

__

Про що ми говоримо, коли говоримо про Крим? Про море чи про степ? Про Ялтинську конференцію 1945 чи про Скіфську державу? Про піонерський табір «Артек» чи про радянський геноцид кримських татар у 1944 році? Про відпустку на морі чи про втрачений дім? Те, що бачиться, залежить від того, хто дивиться. Досвіди зустрічей з Кримом можуть бути настільки різними, ніби люди згадують різні континенти. Чому це так?

Крим — півострів у Чорному морі, який протягом тисяч років був точкою зустрічі різних цивілізацій. Цей півострів є рідною землею кримських татар, які мали там свою державу та сьогодні вчергове зазнають колоніального тиску. Це півострів, просякнутий боротьбою, напругою, любов’ю та надією. Виставка представляє рефлексію сучасних українських, в тому числі кримськотатарських митців й мисткинь на відчуття втрати Криму після російської окупації півострова в 2014 році.

Серед учасників — художники і художниці різних поколінь.Ті, хто народилися в Криму, і ті, для кого Крим є частиною мандрівного досвіду. Севіля Нариман-кизи та Еміне Зіятдін рефлексують різні виміри кримськотатарської ідентичності в ситуації втрати дому, а Рустем Скибін додає тему спротиву і захисту рідної землі.

Юрій Єфанов перетворює спогад про рідне місто Гурзуф у Криму, недосяжне сьогодні, на диджитальну симуляцію публічного простору, яка не стільки фіксує минуле, скільки створює можливі сценарії майбутнього.

Антон Шебетко з вдячністю та сумом розповідає про спільноту ЛГБТ+ в селищі Сімеїз, що збиралася на «диких пляжах» та в кафе-барі «Єжи»: цей світ свободи вже не буде існувати так, як до 2014 року.

Живопис та графіка Романа Михайлова, Ельміри Шемседінової, Олексія Борисова в різний спосіб відсилають глядача до образу кримського горизонту, в який важливо пильно вдивлятися.

Кінетична скульптура Віталія Кохана фіксує мерехтіння між туристичним символом Криму та символом скорботи або ж стійкості, мужності в кримськотатарській культурі.

Іронічні рефлексії Олега Тістола щодо стереотипних символів відпочинку на морі втілюються в серії «Південний берег Криму», одна з робіт якої представлена на виставці.

А дещо фантасмагоричний пейзаж Павла Макова є одним із перших звернень художника до наскрізної в його творчості теми місця — від картографічного і топографічного дослідження до метафоричного осмислення.

Медитативний перформанс Влодка Кауфмана та Халіла Халілова оприявнює прагнення кримських татар повернутися додому попри імперське зусилля стерти саму пам’ять про народ.

Українські митці рефлексують, чим є Крим для України. В Замку Уяздовському ми питаємо: чим є Крим для Європи? Колись Адам Міцкевич з тугою вдивлявся в рештки кримськотатарських фортець. Він відчував, як їхня реальність перетворюється на минуле, та згадував власну батьківщину. Про що сьогодні думає Європа, коли думає про Крим? А про що думає Крим?

ENG ◼️20/03—28/06/2026 💬„What We Talk About When We Talk About Crimea”

▪️Curators Kateryna Semenyuk, Oksana Dovgopolova, Alim Aliev

▪️Artists Oleksii Borysov, Yurii Yefanov, Emine Ziiatdin, Vlodko Kaufman, Vitalii Kokhan, Pavlo Makov, Roman Mykhailov, Sevilâ Nariman-qizi, Rustem Skybin, Oleh Tistol, Khalil Khalilov, Anton Shebetko, Elmira Shemsedinova

▪️We invite you to the opening on March 20, 2026 at 7:00 PM. Photography and video recording will take place during the event.

The exhibition has been commissioned by the Ukrainian Institute and produced by the Past / Future / Art memory culture platform with the support of the Partnership Fund for a Resilient Ukraine.

__

What do we talk about when we talk about Crimea? Sea or steppe? The Yalta Conference of 1945 or the Scythian state of antiquity? The Artek Camp for Young Pioneers or the Soviet genocide of the Crimean Tatars in 1944? Vacations by the sea or lost homes? What we see depends on who is looking. The experiences of encountering Crimea can be so different that it might seem people are remembering different continents. Why is this so?

The Crimean Peninsula in the Black Sea has been a meeting point of different civilizations for millennia. It is the homeland of the Crimean Tatars, who once had their own state there; now, they are once again experiencing colonial pressure. It is a peninsula saturated with fighting, tension, love, and hope. The exhibition presents contemporary Ukrainian artists’ reflections on the feeling of loss of Crimea after the Russian occupation of the peninsula in 2014.

Participants include artists of different generations; some of them were born in Crimea, others experienced Crimea as part of their travels. Sevilâ Nariman-qizi and Emine Ziiatdin contemplate different dimensions of Crimean Tatar identity amidst the loss of home, and Rustem Skybin adds the theme of resistance and protection of one’s native land.

Yurii Yefanov transforms the memory of his hometown, Hurzuf, which is unreachable today, into a digital simulation of public space, not so much recording the past as creating possible scenarios of the future.

With gratitude and sadness, Anton Shebetko speaks about the LGBT+ community in the rural settlement of Simeiz that used to gather on the local “wild beaches” and in Yezhy café; this world of freedom does not exist the way it did before 2014.

The paintings and graphic works of Roman Mykhailov, Elmira Shemsedinova, and Oleksii Borysov in different ways refer the viewer to the image of the Crimean horizon, something it is important to examine closely.

Vitalii Kokhan’s kinetic sculpture captures the flickering between one symbol for the peninsula’s significance as a tourist destination and another for the sorrow, resilience, and courage of the Crimean Tatar culture.

Oleh Tistol’s ironic reflections on the stereotypical symbols of seaside holidays are embodied in a work from his series Southern Coast of Crimea.

Meanwhile, a somewhat phantasmagoric landscape by Pavlo Makov is one of the artist’s earliest pieces to address a major throughline in his practice, the theme of place, and its interpretation from cartographic, topographical, and metaphorical perspectives.

Vlodko Kaufman and Khalil Khalilov’s meditative performance attests to the Crimean Tatars desire to return home despite the imperial efforts to erase the very memory of their existence.

Ukrainian artists reflect on what Crimea is for Ukraine. In the Ujazdowski Castle, we ask: what is Crimea for Europe? Adam Mickiewicz once sorrowfully looked at the remains of Crimean Tatar fortresses, feeling their reality turn into the past and remembering his own homeland. Today, what does Europe think about when it thinks about Crimea? And what does Crimea think about?

cross-posted from: szmer.info/post/12987814

◼️20/03—28/06/2026 💬„O czym jest mowa, kiedy rozmawiamy o Krymie”

▪️Osoby kuratorskie Kateryna Semenyuk, Oksana Dovgopolova, Alim Aliev

▪️Osoby artystyczne Oleksii Borysov, Yurii Yefanov, Emine Ziiatdin, Vlodko Kaufman, Vitalii Kokhan, Pavlo Makov, Roman Mykhailov, Sevilâ Nariman-qizi, Rustem Skybin, Oleh Tistol, Khalil Khalilov, Anton Shebetko, Elmira Shemsedinova

▪️ Zapraszamy na wernisaż 20/03/2026 o 19:00. W czasie wernisażu wykonywana będzie dokumentacja fotograficzna i wideo.

Wystawa została zorganizowana przez platformę kultury pamięci Przeszłość / Przyszłość / Sztuka na zamówienie Instytutu Ukraińskiego przy wsparciu Programu „Partnerstwo dla silnej Ukrainy”.

__

O czym jest mowa, kiedy rozmawiamy o Krymie? O morzu, czy o stepie? O Konferencji jałtańskiej z 1945 roku, czy o państwie scytyjskim? O obozach pionierskich Artek, czy o radzieckim ludobójstwie Tatarów Krymskich? O narodach rdzennych, czy o casus belli trwającej w Europie wojny? Doświadczenie spotkania z Krymem może być tak różne, że ma się wrażenie jakby ludzie mówili o innych kontynentach. Dlaczego tak jest? Krym — półwysep na Morzu Czarnym, który przez tysiące lat był punktem spotkania różnych cywilizacji. Ten półwysep jest ojczystą ziemią Tatarów Krymskich, którzy mieli tam swoje państwo i dziś po raz kolejny doświadczają presji kolonialnej. To półwysep przeniknięty walką, napięciem, miłością i nadzieją. Wystawa przedstawia refleksję współczesnych ukraińskich, w tym krymskotatarskich artystów i artystek, na temat uczucia straty Krymu po rosyjskiej okupacji półwyspu w 2014 roku.

Wśród uczestników są artyści i artystki różnych pokoleń. Ci, którzy urodzili się na Krymie, i ci, dla których Krym jest częścią podróżniczego doświadczenia. Sevilâ Nariman-qızı i Emine Ziyatdin refleksyjnie ukazują różne wymiary krymskotatarskiej tożsamości w sytuacji utraty domu, a Rustem Skybin porusza temat oporu i obrony ojczystej ziemi.

Yuri Yefanov przekształca wspomnienie rodzinnego miasta Gurzuf na Krymie, dziś niedostępnego, w cyfrową symulację przestrzeni publicznej, która nie tyle utrwala przeszłość, ile tworzy możliwe scenariusze przyszłości.

Anton Shebetko z wdziękiem i smutkiem opowiada o społeczności LGBT+ w miejscowości Simeiz, która spotykała się na „dzikich plażach” i w kawiarni-barze „Jeży”: ten świat wolności już nie będzie istnieć tak, jak przed 2014 rokiem.

Malarstwo i grafika Romana Mykhailova, Elmiry Shemsedinova, Oleksiy Borysov w różny sposób odsyłają widza do obrazu krymskiego horyzontu, w który warto uważnie patrzeć. Rzeźba kinetyczna Vitaliy Kokhan uchwyca migotanie między turystycznym symbolem Krymu a symbolem żałoby lub odporności i odwagi w kulturze krymskotatarskiej.

Ironizujące refleksje Olega Tistola na temat stereotypowych symboli wypoczynku nad morzem realizują się w serii Południowe wybrzeże Krymu, z której jedna praca została zaprezentowana na wystawie.

Nieco fantasmagoryczny pejzaż Pavla Makova jest jednym z pierwszych artystycznych odniesień do przewijającego się w jego twórczości motywu miejsca — od badań kartograficznych i topograficznych po metaforyczną interpretację.

Medytacyjny performanseVlodka Kaufmana i Khalila Khalilova ukazuje pragnienie Tatarów Krymskich powrotu do domu pomimo imperialnego wysiłku wymazania samej pamięci o narodzie.

Ukraińscy artyści i artystki refleksyjnie zastanawiają się, czym jest Krym dla Ukrainy. W Zamku Ujazdowskim pytamy: czym jest Krym dla Europy? Kiedyś Adam Mickiewicz z tęsknotą patrzył na pozostałości krymskotatarskich twierdz. Czuł, jak ich realność zmienia się w przeszłość, i wspominał własną ojczyznę. O czym dziś myśli Europa, kiedy myśli o Krymie? A o czym myśli Krym?

UKR ◼️20/03—28/06/2026 💬«Про що ми говоримо, коли говоримо про Крим»

▪️Кураторки і куратор Катерина Семенюк, Оксана Довгополова, Алім Алієв

▪️Митці й мисткині Олексій Борисов, Юрій Єфанов, Еміне Зіятдін, Влодко Кауфман, Віталій Кохан, Павло Маков, Роман Михайлов, Севіля Наріман-кизи, Рустем Скибін, Олег Тістол, Халіл Халілов, Антон Шебетко, Ельміра Шемседінова

▪️ Запрошуємо на вернісаж 20.03.2026 о 19:00. Під час вернісажу здійснюватиметься фото- та відеозйомка.

Виставка організована платформою культури пам’яті Минуле / Майбутнє / Мистецтво на замовлення Українського інституту за підтримки Програми «Партнерство за сильну Україну».

__

Про що ми говоримо, коли говоримо про Крим? Про море чи про степ? Про Ялтинську конференцію 1945 чи про Скіфську державу? Про піонерський табір «Артек» чи про радянський геноцид кримських татар у 1944 році? Про відпустку на морі чи про втрачений дім? Те, що бачиться, залежить від того, хто дивиться. Досвіди зустрічей з Кримом можуть бути настільки різними, ніби люди згадують різні континенти. Чому це так?

Крим — півострів у Чорному морі, який протягом тисяч років був точкою зустрічі різних цивілізацій. Цей півострів є рідною землею кримських татар, які мали там свою державу та сьогодні вчергове зазнають колоніального тиску. Це півострів, просякнутий боротьбою, напругою, любов’ю та надією. Виставка представляє рефлексію сучасних українських, в тому числі кримськотатарських митців й мисткинь на відчуття втрати Криму після російської окупації півострова в 2014 році.

Серед учасників — художники і художниці різних поколінь.Ті, хто народилися в Криму, і ті, для кого Крим є частиною мандрівного досвіду. Севіля Нариман-кизи та Еміне Зіятдін рефлексують різні виміри кримськотатарської ідентичності в ситуації втрати дому, а Рустем Скибін додає тему спротиву і захисту рідної землі.

Юрій Єфанов перетворює спогад про рідне місто Гурзуф у Криму, недосяжне сьогодні, на диджитальну симуляцію публічного простору, яка не стільки фіксує минуле, скільки створює можливі сценарії майбутнього.

Антон Шебетко з вдячністю та сумом розповідає про спільноту ЛГБТ+ в селищі Сімеїз, що збиралася на «диких пляжах» та в кафе-барі «Єжи»: цей світ свободи вже не буде існувати так, як до 2014 року.

Живопис та графіка Романа Михайлова, Ельміри Шемседінової, Олексія Борисова в різний спосіб відсилають глядача до образу кримського горизонту, в який важливо пильно вдивлятися.

Кінетична скульптура Віталія Кохана фіксує мерехтіння між туристичним символом Криму та символом скорботи або ж стійкості, мужності в кримськотатарській культурі.

Іронічні рефлексії Олега Тістола щодо стереотипних символів відпочинку на морі втілюються в серії «Південний берег Криму», одна з робіт якої представлена на виставці.

А дещо фантасмагоричний пейзаж Павла Макова є одним із перших звернень художника до наскрізної в його творчості теми місця — від картографічного і топографічного дослідження до метафоричного осмислення.

Медитативний перформанс Влодка Кауфмана та Халіла Халілова оприявнює прагнення кримських татар повернутися додому попри імперське зусилля стерти саму пам’ять про народ.

Українські митці рефлексують, чим є Крим для України. В Замку Уяздовському ми питаємо: чим є Крим для Європи? Колись Адам Міцкевич з тугою вдивлявся в рештки кримськотатарських фортець. Він відчував, як їхня реальність перетворюється на минуле, та згадував власну батьківщину. Про що сьогодні думає Європа, коли думає про Крим? А про що думає Крим?

ENG ◼️20/03—28/06/2026 💬„What We Talk About When We Talk About Crimea”

▪️Curators Kateryna Semenyuk, Oksana Dovgopolova, Alim Aliev

▪️Artists Oleksii Borysov, Yurii Yefanov, Emine Ziiatdin, Vlodko Kaufman, Vitalii Kokhan, Pavlo Makov, Roman Mykhailov, Sevilâ Nariman-qizi, Rustem Skybin, Oleh Tistol, Khalil Khalilov, Anton Shebetko, Elmira Shemsedinova

▪️We invite you to the opening on March 20, 2026 at 7:00 PM. Photography and video recording will take place during the event.

The exhibition has been commissioned by the Ukrainian Institute and produced by the Past / Future / Art memory culture platform with the support of the Partnership Fund for a Resilient Ukraine.

__

What do we talk about when we talk about Crimea? Sea or steppe? The Yalta Conference of 1945 or the Scythian state of antiquity? The Artek Camp for Young Pioneers or the Soviet genocide of the Crimean Tatars in 1944? Vacations by the sea or lost homes? What we see depends on who is looking. The experiences of encountering Crimea can be so different that it might seem people are remembering different continents. Why is this so?

The Crimean Peninsula in the Black Sea has been a meeting point of different civilizations for millennia. It is the homeland of the Crimean Tatars, who once had their own state there; now, they are once again experiencing colonial pressure. It is a peninsula saturated with fighting, tension, love, and hope. The exhibition presents contemporary Ukrainian artists’ reflections on the feeling of loss of Crimea after the Russian occupation of the peninsula in 2014.

Participants include artists of different generations; some of them were born in Crimea, others experienced Crimea as part of their travels. Sevilâ Nariman-qizi and Emine Ziiatdin contemplate different dimensions of Crimean Tatar identity amidst the loss of home, and Rustem Skybin adds the theme of resistance and protection of one’s native land.

Yurii Yefanov transforms the memory of his hometown, Hurzuf, which is unreachable today, into a digital simulation of public space, not so much recording the past as creating possible scenarios of the future.

With gratitude and sadness, Anton Shebetko speaks about the LGBT+ community in the rural settlement of Simeiz that used to gather on the local “wild beaches” and in Yezhy café; this world of freedom does not exist the way it did before 2014.

The paintings and graphic works of Roman Mykhailov, Elmira Shemsedinova, and Oleksii Borysov in different ways refer the viewer to the image of the Crimean horizon, something it is important to examine closely.

Vitalii Kokhan’s kinetic sculpture captures the flickering between one symbol for the peninsula’s significance as a tourist destination and another for the sorrow, resilience, and courage of the Crimean Tatar culture.

Oleh Tistol’s ironic reflections on the stereotypical symbols of seaside holidays are embodied in a work from his series Southern Coast of Crimea.

Meanwhile, a somewhat phantasmagoric landscape by Pavlo Makov is one of the artist’s earliest pieces to address a major throughline in his practice, the theme of place, and its interpretation from cartographic, topographical, and metaphorical perspectives.

Vlodko Kaufman and Khalil Khalilov’s meditative performance attests to the Crimean Tatars desire to return home despite the imperial efforts to erase the very memory of their existence.

Ukrainian artists reflect on what Crimea is for Ukraine. In the Ujazdowski Castle, we ask: what is Crimea for Europe? Adam Mickiewicz once sorrowfully looked at the remains of Crimean Tatar fortresses, feeling their reality turn into the past and remembering his own homeland. Today, what does Europe think about when it thinks about Crimea? And what does Crimea think about?

0

Irlandia planuje wprowadzić stały dochód podstawowy dla artystów w wysokości 1300 euro miesięcznie

Business Insider Ireland plans to make a $1,500 a month basic income for artists permanent www.businessinsider.com
preview

cross-postowane z: szmer.info/post/10293865

Irlandia po raz pierwszy uruchomiła pilotażowy program dochodu podstawowego w 2022 r., kiedy to około 2000 artystów zaczęło otrzymywać tygodniowe stypendium w wysokości 325 euro, czyli około 370 dolarów. Chociaż początkowo urzędnicy planowali zakończenie programu pilotażowego w sierpniu tego roku, Patrick O’Donovan, minister kultury, komunikacji i sportu w Irlandii, przedłużył go do lutego 2026 roku.

Obywatele, którzy uczestniczyli w programie pilotażowym, stwierdzili, że wypłaty poprawiły ich codzienne życie. Raport opublikowany przez rząd Irlandii w maju wskazuje, że wypłaty zmniejszyły stres finansowy, umożliwiły rozwój zawodowy i poprawiły zdrowie psychiczne.

W komunikacie prasowym rządu opublikowanym w tym miesiącu poinformowano, że budżet na 2026 r. będzie zawierał zapis o utrzymaniu programu pilotażowego „Podstawowy dochód dla sztuki”.

cross-postowane z: szmer.info/post/10293865

Irlandia po raz pierwszy uruchomiła pilotażowy program dochodu podstawowego w 2022 r., kiedy to około 2000 artystów zaczęło otrzymywać tygodniowe stypendium w wysokości 325 euro, czyli około 370 dolarów. Chociaż początkowo urzędnicy planowali zakończenie programu pilotażowego w sierpniu tego roku, Patrick O’Donovan, minister kultury, komunikacji i sportu w Irlandii, przedłużył go do lutego 2026 roku.

Obywatele, którzy uczestniczyli w programie pilotażowym, stwierdzili, że wypłaty poprawiły ich codzienne życie. Raport opublikowany przez rząd Irlandii w maju wskazuje, że wypłaty zmniejszyły stres finansowy, umożliwiły rozwój zawodowy i poprawiły zdrowie psychiczne.

W komunikacie prasowym rządu opublikowanym w tym miesiącu poinformowano, że budżet na 2026 r. będzie zawierał zapis o utrzymaniu programu pilotażowego „Podstawowy dochód dla sztuki”.

0

"Być jak Mikołaj" - film dokumentalny o tranzycji, który można obejrzeć online tylko do 1 grudnia

| WATCH DOCS Być jak Mikołaj | WATCH DOCS watchdocs.pl
preview

cross-postowane z: szmer.info/post/5220613

Queerowa opowieść o dorastaniu i potrzebie akceptacji ze strony rodziców. Mikołaj wkracza w dorosłość. Ale zanim się usamodzielni, chce naprawić relację z ojcem, który nie pogodził się z jego procesem tranzycji. Transpłciowość syna traktuje jak „fazę”, rodzaj fascynacji. Regularnie używa też jego imienia z aktu urodzenia. W tej intymnej historii rodzinnej kamera staje się katalizatorem, który ułatwia szukanie porozumienia. Bo choć Piotr od lat samodzielnie wychowuje Mikołaja, rozmowy o emocjach i tożsamości płciowej nie są jego mocną stroną. Obserwując je, trudno oprzeć się wrażeniu, że na drodze do porozumienia czeka ich jeszcze wiele zakrętów. Mikołaj będzie musiał stawić czoła kafkowskiemu systemowi sądowemu. Czy do tego czasu uda im się znaleźć wspólny język i razem dojrzeć do nowej rzeczywistości?

cross-postowane z: szmer.info/post/5220613

Queerowa opowieść o dorastaniu i potrzebie akceptacji ze strony rodziców. Mikołaj wkracza w dorosłość. Ale zanim się usamodzielni, chce naprawić relację z ojcem, który nie pogodził się z jego procesem tranzycji. Transpłciowość syna traktuje jak „fazę”, rodzaj fascynacji. Regularnie używa też jego imienia z aktu urodzenia. W tej intymnej historii rodzinnej kamera staje się katalizatorem, który ułatwia szukanie porozumienia. Bo choć Piotr od lat samodzielnie wychowuje Mikołaja, rozmowy o emocjach i tożsamości płciowej nie są jego mocną stroną. Obserwując je, trudno oprzeć się wrażeniu, że na drodze do porozumienia czeka ich jeszcze wiele zakrętów. Mikołaj będzie musiał stawić czoła kafkowskiemu systemowi sądowemu. Czy do tego czasu uda im się znaleźć wspólny język i razem dojrzeć do nowej rzeczywistości?

0

Rozbito siatkę fałszerzy sztuki podrabiających Picasso, Warhola, Klimta i Banksy-iego...

the Guardian Huge crime network forging Banksy, Warhol and Picasso uncovered in Italy www.theguardian.com
preview

Międzynarodowa siatka fałszerzy i domów aukcyjnych wprowadzała do obrotu starannie wykopnane falsyfikaty sprzedając je po cenach oryginalnych dzieł. Wśród uznanych twórców znalazł się też Banksy znany z kreatywnych prac streetartowych często będących komentarzem społeczno-politycznym.

Śledztwo zapoczątkowała niesławna wystawa modernisty Modiglianiego na której 20 z 21 prac było falsyfikatami. Doprowadziło do namierzenia 6 warsztatów oraz w sumie 2,100 falsyfikatów dzieł sztuki o potencjanej łącznej wartości 200 milionów euro.

Międzynarodowa siatka fałszerzy i domów aukcyjnych wprowadzała do obrotu starannie wykopnane falsyfikaty sprzedając je po cenach oryginalnych dzieł. Wśród uznanych twórców znalazł się też Banksy znany z kreatywnych prac streetartowych często będących komentarzem społeczno-politycznym.

Śledztwo zapoczątkowała niesławna wystawa modernisty Modiglianiego na której 20 z 21 prac było falsyfikatami. Doprowadziło do namierzenia 6 warsztatów oraz w sumie 2,100 falsyfikatów dzieł sztuki o potencjanej łącznej wartości 200 milionów euro.

0

[spy girls] – ÆFEKT PRODUCTIONS

preview

SPY GIRLS tells the story, based on true events, of three activists, involved in the fight on the cyber front gathering information. They are trying to get to know the foe’s worldview, motivations, personal stories, and, most importantly, their objectives and location.

Impressive theather play made out of real life doxxing of Russian soldiers on the frontlines in Ukraine. Citizen intelligence made into art.

SPY GIRLS tells the story, based on true events, of three activists, involved in the fight on the cyber front gathering information. They are trying to get to know the foe’s worldview, motivations, personal stories, and, most importantly, their objectives and location.

Impressive theather play made out of real life doxxing of Russian soldiers on the frontlines in Ukraine. Citizen intelligence made into art.

0

Odwołano dyrektora Zachęty. Jego działalność wzbudzała wielkie kontrowersje

Noizz Odwołano dyrektora Zachęty. Jego działalność wzbudzała wielkie kontrowersje noizz.pl
preview

“Po zapoznaniu się z dokumentacją instytucji, dokumentami finansowymi oraz opiniami stowarzyszeń zawodowych i twórczych, a także związków zawodowych działających w Zachęcie, 21 grudnia 2023 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego odwołał Janusza Stanisława Janowskiego z pełnionej funkcji dyrektora Zachęty – Narodowej Galerii Sztuki. Nowy dyrektor instytucji zostanie wyłoniony w drodze konkursu, a do tego czasu, obowiązki dyrektora będzie pełniła inna osoba” – napisano w piątek na stronie internetowej MKiDN.

Jako ciekawostka dodam, ze w Zachęcie działa komisja Inicjatywy Pracowniczej.

“Po zapoznaniu się z dokumentacją instytucji, dokumentami finansowymi oraz opiniami stowarzyszeń zawodowych i twórczych, a także związków zawodowych działających w Zachęcie, 21 grudnia 2023 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego odwołał Janusza Stanisława Janowskiego z pełnionej funkcji dyrektora Zachęty – Narodowej Galerii Sztuki. Nowy dyrektor instytucji zostanie wyłoniony w drodze konkursu, a do tego czasu, obowiązki dyrektora będzie pełniła inna osoba” – napisano w piątek na stronie internetowej MKiDN.

Jako ciekawostka dodam, ze w Zachęcie działa komisja Inicjatywy Pracowniczej.

0

Premiera spektaklu „HEKSY" odwołana. Autorka tekstu publikuje oświadczenie odnośnie zachowania Moniki Strzępki

preview

Anieszka Szpila OŚWIADCZENIE:

Z przykrością informuję, że, niestety, nie pojawię się na piątkowej premierze spektaklu „HEKSY". Dla mnie, autorki powieści i współautorki (wraz z Anną Kłos) adaptacji, ogrom cierpienia psychicznego i emocjonalnego, którego doznał zespół aktorski w ostatnim czasie jest tak dewastujący, że nie umiałabym oglądać tego spektaklu zapominając o tym, co widziałam i przeżywałam wraz z zespołem przez ostatnie dni, uczestnicząc w próbach w teatrze. Odcinam się od rewolucji głoszonej przez Monikę Strzępkę powołującą się na mój tekst, bo w jej wydaniu ów HEKSOWY PRZEWRÓT jest fejkiem. Tak jak cała głoszona przez nią rewolucja. Monika Strzępka nie zrozumiała bowiem, że nie można rypać patriarchatu bez zrypania tego co patriarchalne najpierw w sobie. Tej wiedzy zabrakło głośnej ze swych feministycznych przekonańdyrektorce i reżyserce.
Jednocześnie, pozwalając sobie na żałobę, cały czas wierzę w potężne przesłanie HEKS, zgodnie z którym to, co Sterczące, a zatem patologicznie utrzymujące hierarchię władzy i zależności, należy zastąpić tym, co płożące i miękkie, uwspólnione.
Nie przyjdę na spektakl, bo dla mnie Heksy skończyły się kilka dni temu wraz z odejściem dwóch HEKS- aktorów, mężczyzn, którzy jako pierwsi postawili granice.
Niemniej, z wielkim szacunkiem spoglądam na zespół, który mimo tak tragicznych okoliczności towarzyszących procesowi powstawania spektaklu, pozostał na scenie, by przeprowadzić proces HEKS do końca czyli do spektaklu. Na konferencji prasowej kilka miesięcy temu w Teatrze Dramatycznymmówiłam, że HEKSY nie mogą skończyć się tylko spektaklem. Wówczas nie wiedziałam jeszcze, że antycypowałam rzeczywistość.
Dziękuję z całego serca wszystkim pracującym nad HEKSAMI - nie tylko osobom aktorskim, lecz również genialnym realizatorom oraz Marcie Ziółek, artystce, performerce i choreografce.
Liczyłam na to, że ten spektakl będzie powstawał dokładnie tak, jak powstawała adaptacja - w miłości człowieka do człowieka, w praktykowaniu radykalnej troski.
Nie będzie mnie na premierze, ale będę tam sercem. Trzymając kciuki za tych wszystkich, którzy z miejsca zranienia i bólu wprowadzą Was w świat HEKS, w świat ZMIANY. A Wy, idąc do teatru, pamiętajcie proszę, że tam trwa PRZEWRÓT i odzyskiwanie przez ludzi sprawczości i podmiotowości, na którą nie mieli miejsca od wielu lat.
Pisze to OŚWIADCZENIE obolała od smutku. Pewnie kiedyś, gdy oswoję traumę, przyjdę na HEKSY i wejdę w ten świat, który sobie wymarzyliśmy razem.
Bądźmy dla siebie troskliwi i czuli. WSZYSCY…

Krótko po tym oświadczeniu Monika Strzępka, dyrektorka teatru Dramatycznego odwołała premierę zadeklarowała wice-prezydentce Warszawy, że rezygnuje ze stanowiska.

Anieszka Szpila OŚWIADCZENIE:

Z przykrością informuję, że, niestety, nie pojawię się na piątkowej premierze spektaklu „HEKSY". Dla mnie, autorki powieści i współautorki (wraz z Anną Kłos) adaptacji, ogrom cierpienia psychicznego i emocjonalnego, którego doznał zespół aktorski w ostatnim czasie jest tak dewastujący, że nie umiałabym oglądać tego spektaklu zapominając o tym, co widziałam i przeżywałam wraz z zespołem przez ostatnie dni, uczestnicząc w próbach w teatrze. Odcinam się od rewolucji głoszonej przez Monikę Strzępkę powołującą się na mój tekst, bo w jej wydaniu ów HEKSOWY PRZEWRÓT jest fejkiem. Tak jak cała głoszona przez nią rewolucja. Monika Strzępka nie zrozumiała bowiem, że nie można rypać patriarchatu bez zrypania tego co patriarchalne najpierw w sobie. Tej wiedzy zabrakło głośnej ze swych feministycznych przekonańdyrektorce i reżyserce.
Jednocześnie, pozwalając sobie na żałobę, cały czas wierzę w potężne przesłanie HEKS, zgodnie z którym to, co Sterczące, a zatem patologicznie utrzymujące hierarchię władzy i zależności, należy zastąpić tym, co płożące i miękkie, uwspólnione.
Nie przyjdę na spektakl, bo dla mnie Heksy skończyły się kilka dni temu wraz z odejściem dwóch HEKS- aktorów, mężczyzn, którzy jako pierwsi postawili granice.
Niemniej, z wielkim szacunkiem spoglądam na zespół, który mimo tak tragicznych okoliczności towarzyszących procesowi powstawania spektaklu, pozostał na scenie, by przeprowadzić proces HEKS do końca czyli do spektaklu. Na konferencji prasowej kilka miesięcy temu w Teatrze Dramatycznymmówiłam, że HEKSY nie mogą skończyć się tylko spektaklem. Wówczas nie wiedziałam jeszcze, że antycypowałam rzeczywistość.
Dziękuję z całego serca wszystkim pracującym nad HEKSAMI - nie tylko osobom aktorskim, lecz również genialnym realizatorom oraz Marcie Ziółek, artystce, performerce i choreografce.
Liczyłam na to, że ten spektakl będzie powstawał dokładnie tak, jak powstawała adaptacja - w miłości człowieka do człowieka, w praktykowaniu radykalnej troski.
Nie będzie mnie na premierze, ale będę tam sercem. Trzymając kciuki za tych wszystkich, którzy z miejsca zranienia i bólu wprowadzą Was w świat HEKS, w świat ZMIANY. A Wy, idąc do teatru, pamiętajcie proszę, że tam trwa PRZEWRÓT i odzyskiwanie przez ludzi sprawczości i podmiotowości, na którą nie mieli miejsca od wielu lat.
Pisze to OŚWIADCZENIE obolała od smutku. Pewnie kiedyś, gdy oswoję traumę, przyjdę na HEKSY i wejdę w ten świat, który sobie wymarzyliśmy razem.
Bądźmy dla siebie troskliwi i czuli. WSZYSCY…

Krótko po tym oświadczeniu Monika Strzępka, dyrektorka teatru Dramatycznego odwołała premierę zadeklarowała wice-prezydentce Warszawy, że rezygnuje ze stanowiska.

0

PIES | REŻ. BARBARA BENDYK (III r. WRD)

preview

Brzmi na ciekawy spektakl, psia perspektywa w kryzysie współczesnych relacji. Jest o niej paywallowany artykuł; Barbara Bendyk: Narzuciłam sobie zakaz fantazjowania o rodzeniu dzieci. Ze względu na kryzys klimatyczny

Brzmi na ciekawy spektakl, psia perspektywa w kryzysie współczesnych relacji. Jest o niej paywallowany artykuł; Barbara Bendyk: Narzuciłam sobie zakaz fantazjowania o rodzeniu dzieci. Ze względu na kryzys klimatyczny

0

Monika Strzępka, dyrektorka Teatru Dramatycznego w Warszawie, zwalnia kilkunastu aktorów

Interia Wydarzenia W Warszawie zawrzało. Co zrobi prezydent Trzaskowski? wydarzenia.interia.pl
preview

Monika Strzępka, dyrektorka Teatru Dramatycznego w Warszawie, zwalnia kilkunastu aktorów. Oni oskarżają ją o mobbing. Czy warszawska ekipa Rafała Trzaskowskiego zechce firmować jej linię? To pytanie do prezydenta stolicy.

Kolejny tekst w temacie: kultura.onet.pl/teatr/…/t09bqep

Monika Strzępka, dyrektorka Teatru Dramatycznego w Warszawie, zwalnia kilkunastu aktorów. Oni oskarżają ją o mobbing. Czy warszawska ekipa Rafała Trzaskowskiego zechce firmować jej linię? To pytanie do prezydenta stolicy.

Kolejny tekst w temacie: kultura.onet.pl/teatr/…/t09bqep

0

Teatr: Jadę do Magadanu: Nie wierz, nie bój się i nie pytaj

preview

cross-postowane z: szmer.info/post/1201576

13 i 14 listopada Teatr Druga Strefa - Warszawa

Jadę do Magadanu: Nie wierz, nie bój się i nie pytaj - to oryginalny spektakl autorski oparty na dzienniku więziennym białoruskiego anarchisty Igora Oliniewicza. Został on skazany na osiem lat więzienia w 2011 roku. Podobnie jak wielu innych działaczy anarchistycznych i antyfaszystowskich w Rosji i na Białorusi, był on ofiarą władzy państwowej, która ma w zwyczaju brać ruch antyautorytarny jako środek odstraszający, w chwili gdy chce uciszyć społeczeństwo i demokratyczną opozycję. Czy to przez masowe aresztowania i tortury, czy przez niszczenie ludzkich losów w sfabrykowanych procesach.

Produkcja balansuje na granicy dwóch światów. Pomiędzy torturującą szarością życia na Białorusi pod władzą Łukaszenki (i jeszcze bardziej karzącym bezczasem mińskiego aresztu), a fikcyjnym światem pełnym heroicznych czynów w walce dobra ze złem, rozdarty jest sam Oliniewicz - nocą “anarcho-partyzant”, za dnia inżynier elektryk i gracz LARP-ów. W swoim dzienniku opisuje praktyki białoruskiego systemu więziennictwa, opartego z jednej strony na brutalnej przemocy fizycznej, ale przede wszystkim na wyrafinowanym przymusie psychologicznym, zmuszającym więźniów do kwestionowania własnej woli i sumienia oraz utraty zaufania do najbliższych przyjaciół.

W grudniu 2021 r. Igor Oliniewicz, wraz z innymi bojownikami ruchu oporu Siergiejem Romanowem, Dmitrijem Dubowskim i Dmitrijem Rezanowiczem, został ponownie skazany na 20 lat więzienia za terroryzm. BILETY www.teatr2strefa.pl

cross-postowane z: szmer.info/post/1201576

13 i 14 listopada Teatr Druga Strefa - Warszawa

Jadę do Magadanu: Nie wierz, nie bój się i nie pytaj - to oryginalny spektakl autorski oparty na dzienniku więziennym białoruskiego anarchisty Igora Oliniewicza. Został on skazany na osiem lat więzienia w 2011 roku. Podobnie jak wielu innych działaczy anarchistycznych i antyfaszystowskich w Rosji i na Białorusi, był on ofiarą władzy państwowej, która ma w zwyczaju brać ruch antyautorytarny jako środek odstraszający, w chwili gdy chce uciszyć społeczeństwo i demokratyczną opozycję. Czy to przez masowe aresztowania i tortury, czy przez niszczenie ludzkich losów w sfabrykowanych procesach.

Produkcja balansuje na granicy dwóch światów. Pomiędzy torturującą szarością życia na Białorusi pod władzą Łukaszenki (i jeszcze bardziej karzącym bezczasem mińskiego aresztu), a fikcyjnym światem pełnym heroicznych czynów w walce dobra ze złem, rozdarty jest sam Oliniewicz - nocą “anarcho-partyzant”, za dnia inżynier elektryk i gracz LARP-ów. W swoim dzienniku opisuje praktyki białoruskiego systemu więziennictwa, opartego z jednej strony na brutalnej przemocy fizycznej, ale przede wszystkim na wyrafinowanym przymusie psychologicznym, zmuszającym więźniów do kwestionowania własnej woli i sumienia oraz utraty zaufania do najbliższych przyjaciół.

W grudniu 2021 r. Igor Oliniewicz, wraz z innymi bojownikami ruchu oporu Siergiejem Romanowem, Dmitrijem Dubowskim i Dmitrijem Rezanowiczem, został ponownie skazany na 20 lat więzienia za terroryzm. BILETY www.teatr2strefa.pl

0

Red collage - "Odkryj informacje podane do publicznej wiadomości oraz 100 tabletek"

play · spectra.video
Spectra Video Red collage - "Odkryj informacje podane do publicznej wiadomości oraz 100 tabletek" spectra.video
preview

“The collages background is abstract and mostly red, yellow, orange, with some small blue and white splashes. It was painted using a sponge.There are some protruding pieces of cardboard glued to it. There are also 4 window like openings in the background. There is a string with metal loops attached to it, that can be used to hang the piece. This pieces theme is my experiences with chronic illness and covid.

Oto kolaż zrobiony z makulatury, kartonu i pomalowane akrylami. Ten kolaż jest o moim doświadczeniu z chorobą przewlekłą i trwającą pandemią COVIDa.”

“The collages background is abstract and mostly red, yellow, orange, with some small blue and white splashes. It was painted using a sponge.There are some protruding pieces of cardboard glued to it. There are also 4 window like openings in the background. There is a string with metal loops attached to it, that can be used to hang the piece. This pieces theme is my experiences with chronic illness and covid.

Oto kolaż zrobiony z makulatury, kartonu i pomalowane akrylami. Ten kolaż jest o moim doświadczeniu z chorobą przewlekłą i trwającą pandemią COVIDa.”

0

Kruszenie betonu / Teatr / dwutygodnik.com

preview

Próba szerszego spojrzenia na dyskusje, które rozgrzały ostatnio publiczność teatralną, ale od strony warunków materialnych: jak ma wyglądać praca w kulturze, jaka może być rola związków zawodowych i jak zerwać z myśleniem opozycjami (“albo będzie chaotyczny i wyniszczający proces twórczy, albo sztuka będzie nijaka”).

Na deser: berliński wątek z anarchistami w tle. :)

Próba szerszego spojrzenia na dyskusje, które rozgrzały ostatnio publiczność teatralną, ale od strony warunków materialnych: jak ma wyglądać praca w kulturze, jaka może być rola związków zawodowych i jak zerwać z myśleniem opozycjami (“albo będzie chaotyczny i wyniszczający proces twórczy, albo sztuka będzie nijaka”).

Na deser: berliński wątek z anarchistami w tle. :)

0

Disability justice NOW - koszulka na protest 7 lipca w Warszawie

preview

W przygotowaniu na piątkowy protest mażę sobie akrylami hasła na bluzkach. Może i nie jest to najbardziej profesjonalne dzieło na świecie, ale w tym wypadku liczy się nie jakość techniczna mojej “sztuki”, ale jej przekaz. Opis obrazka: Jasny napis z czarnym konturem “disability justice now” na czerwonej bluzce. kontekst: mobilizon.pl/…/c43d22ab-9327-485b-8f02-820586ed55…

W przygotowaniu na piątkowy protest mażę sobie akrylami hasła na bluzkach. Może i nie jest to najbardziej profesjonalne dzieło na świecie, ale w tym wypadku liczy się nie jakość techniczna mojej “sztuki”, ale jej przekaz. Opis obrazka: Jasny napis z czarnym konturem “disability justice now” na czerwonej bluzce. kontekst: mobilizon.pl/…/c43d22ab-9327-485b-8f02-820586ed55…

0

Spółdzielnia warszawskiego klubu "Pogłos" kończy działalność

preview

cross-postowane z: szmer.info/post/418163

Cześć, tutaj Pogłos. Wszystko ma swój czas i swoje miejsce, w naszym przypadku był to domek na warszawskiej Woli, schowany gdzieś pomiędzy cmentarzem Powązki a Arkadią. Za nami ponad pół roku niedziałania. Staraliśmy się z całych sił, ale niestety nasze poszukiwania skończyły się fiaskiem. Kiedy w 2016 roku przywróciliśmy życie w obdrapany budynek, będący od ponad dwóch dekad ważnym punktem dla warszawskiej sceny niezależnej, mieliśmy wrażenie, że jest w mieście miejsce dla tego typu inicjatyw. Niestety od momentu jego zburzenia wiemy, że w dzisiejszej Warszawie coraz ciężej jest prowadzić działalność nienastawioną tylko na zysk. Biznes kierowany sercem, który ma na celu promowanie kultury niezależnej oraz rozwój lokalnej społeczności. Taki sam los podzieliła nasza letnia miejscówka nad Wisłą - Fala. Dotarliśmy do ściany. Miasto kreuje swój wizerunek jako otwarte i przyjazne, lecz niestety prawda jest zupełnie inna. Dla oddolnych, niezależnych inicjatyw, niedysponujących dużym kapitałem, warunki utrzymania się są bardzo trudne. Poruszyliśmy niebo i ziemię, aby znaleźć nową miejscówkę, lecz niestety nie udało się. Tym postem chcielibyśmy Wam bardzo podziękować za wsparcie jakim nas obdarzyliście. Wsparcie, które uratowało nas podczas pandemii, wsparcie, które nieustannie dodawało nam otuchy w najtrudniejszych chwilach. Jesteście najlepszą publiką jaką można sobie wyobrazić i pokazaliście to w najpiękniejszy możliwy sposób, czyli po prostu czując się na Burakowskiej jak u siebie w dom(k)u. Trzymamy za Was kciuki i mamy nadzieję, że tak jak i nas zainspirowała zaprzyjaźniona spółdzielnia, może i my damy komuś impuls do działania, a w Warszawie pojawi się nowa siła i energia. Niestety my tej energii już nie mamy i mimo prób czujemy, że nasz czas się skończył. Pogłos był miejscem otwartym, przyjaznym i różnorodnym i tego życzymy Warszawie, która naszym zdaniem zmierza w kierunku, gdzie nie liczą się jednostki oraz idee, a jedynie zysk.

Pogłos 2016-2023
Zuzia, Gosia, Sebastian, Radek, Przemek i Karol.

cross-postowane z: szmer.info/post/418163

Cześć, tutaj Pogłos. Wszystko ma swój czas i swoje miejsce, w naszym przypadku był to domek na warszawskiej Woli, schowany gdzieś pomiędzy cmentarzem Powązki a Arkadią. Za nami ponad pół roku niedziałania. Staraliśmy się z całych sił, ale niestety nasze poszukiwania skończyły się fiaskiem. Kiedy w 2016 roku przywróciliśmy życie w obdrapany budynek, będący od ponad dwóch dekad ważnym punktem dla warszawskiej sceny niezależnej, mieliśmy wrażenie, że jest w mieście miejsce dla tego typu inicjatyw. Niestety od momentu jego zburzenia wiemy, że w dzisiejszej Warszawie coraz ciężej jest prowadzić działalność nienastawioną tylko na zysk. Biznes kierowany sercem, który ma na celu promowanie kultury niezależnej oraz rozwój lokalnej społeczności. Taki sam los podzieliła nasza letnia miejscówka nad Wisłą - Fala. Dotarliśmy do ściany. Miasto kreuje swój wizerunek jako otwarte i przyjazne, lecz niestety prawda jest zupełnie inna. Dla oddolnych, niezależnych inicjatyw, niedysponujących dużym kapitałem, warunki utrzymania się są bardzo trudne. Poruszyliśmy niebo i ziemię, aby znaleźć nową miejscówkę, lecz niestety nie udało się. Tym postem chcielibyśmy Wam bardzo podziękować za wsparcie jakim nas obdarzyliście. Wsparcie, które uratowało nas podczas pandemii, wsparcie, które nieustannie dodawało nam otuchy w najtrudniejszych chwilach. Jesteście najlepszą publiką jaką można sobie wyobrazić i pokazaliście to w najpiękniejszy możliwy sposób, czyli po prostu czując się na Burakowskiej jak u siebie w dom(k)u. Trzymamy za Was kciuki i mamy nadzieję, że tak jak i nas zainspirowała zaprzyjaźniona spółdzielnia, może i my damy komuś impuls do działania, a w Warszawie pojawi się nowa siła i energia. Niestety my tej energii już nie mamy i mimo prób czujemy, że nasz czas się skończył. Pogłos był miejscem otwartym, przyjaznym i różnorodnym i tego życzymy Warszawie, która naszym zdaniem zmierza w kierunku, gdzie nie liczą się jednostki oraz idee, a jedynie zysk.

Pogłos 2016-2023
Zuzia, Gosia, Sebastian, Radek, Przemek i Karol.

0

Anarchistyczne dziecko z Rosji

preview

cross-posted from: szmer.info/post/330723

Karta z serii “Dziecięcy Politycy” z 1917 roku, stworzona przez Władimira Taburina.

Taburin personifikował ruchy biorące udział w toczącej się rewolucji, jako dzieci z atrybutami tychże ruchów.

Młody anarchista z czarną flagą i bombą:)🏴💣

#DzieńDziecka

cross-posted from: szmer.info/post/330723

Karta z serii “Dziecięcy Politycy” z 1917 roku, stworzona przez Władimira Taburina.

Taburin personifikował ruchy biorące udział w toczącej się rewolucji, jako dzieci z atrybutami tychże ruchów.

Młody anarchista z czarną flagą i bombą:)🏴💣

#DzieńDziecka

0

Secondary Archive - Edka Jarząb vs radio maryja

Secondary Archive Edka Jarząb - Secondary Archive secondaryarchive.org
preview

Podczas działania w Muzeum Sztuki w Łodzi w 2020 roku za pomocą transmitera radiowego ustawionego na częstotliwości Radia Maryja nadawałam program na żywo z mojego ciała – z mojej waginy. Od czasu do czasu pozwalałam wybrzmieć aktualnie nadawanej na antenie treści. Sygnał radiowy stał się jednym z tworzyw dźwiękowego performansu i był zmieszany z odgłosami ciała – oddechem, biciem serca, głosem. To sprzężenie (pomiędzy dwoma źródłami dźwięku) stworzyło rezonującą pętlę. Początkowo oczywisty dla mnie gest – punktowego zakłócenia fal fundamentalistycznego radia katolickiego, i poszerzenia w ten sposób pola obecności ciała w krajobrazie falowym, zmienił w czasie trwania akcji swoje znaczenie: to dźwięk radia ingerował i zakłócał intymną przestrzeń mojego organizmu,

Lubię akustykę kościołów. Jestem ateistką. Uważam, że profanacja jest formą odzyskiwania przestrzeni.

Podczas działania w Muzeum Sztuki w Łodzi w 2020 roku za pomocą transmitera radiowego ustawionego na częstotliwości Radia Maryja nadawałam program na żywo z mojego ciała – z mojej waginy. Od czasu do czasu pozwalałam wybrzmieć aktualnie nadawanej na antenie treści. Sygnał radiowy stał się jednym z tworzyw dźwiękowego performansu i był zmieszany z odgłosami ciała – oddechem, biciem serca, głosem. To sprzężenie (pomiędzy dwoma źródłami dźwięku) stworzyło rezonującą pętlę. Początkowo oczywisty dla mnie gest – punktowego zakłócenia fal fundamentalistycznego radia katolickiego, i poszerzenia w ten sposób pola obecności ciała w krajobrazie falowym, zmienił w czasie trwania akcji swoje znaczenie: to dźwięk radia ingerował i zakłócał intymną przestrzeń mojego organizmu,

Lubię akustykę kościołów. Jestem ateistką. Uważam, że profanacja jest formą odzyskiwania przestrzeni.

0

Easterndaze - święto radiostacji społecznościowych z Europy Środkowowschodniej

Radio Kapitał EASTERNDAZE 2022 | Radio Kapitał radiokapital.pl
preview

9 grudnia od 16:00 do 03:00 na www.radiokapital.pl odbędzie się specjalna transmisja Easterndaze. Radia społecznościowe z Kijowa, Warszawy, Budapesztu, Mińska, Tbilisi, Berlina i państw bałtyckich przygotowały wspólny muzyczno-aktywistyczno-polityczny program i strasznie się jaram tym projektem :)

Wkład Radia Kapitał to 1,5-godzinne słuchowisko o głosie jako narzędziu buntu, oporu, nadziei i pamięci, przeplatane muzyką z Ukrainy, Polski, Iranu i Armenii. Które swoją drogą super byłoby jeszcze gdzieś publicznie zaprezentować, bo jest to sztos :) Emisja 23:45 - 1:15.

Wszystkie audycje znajdą się później na stronie Radia Kapitał, ale gdyby ktoś miał ochotę na alternatywny piąteczek z DIY radiem, polecam słuchanie na żywo :)

9 grudnia od 16:00 do 03:00 na www.radiokapital.pl odbędzie się specjalna transmisja Easterndaze. Radia społecznościowe z Kijowa, Warszawy, Budapesztu, Mińska, Tbilisi, Berlina i państw bałtyckich przygotowały wspólny muzyczno-aktywistyczno-polityczny program i strasznie się jaram tym projektem :)

Wkład Radia Kapitał to 1,5-godzinne słuchowisko o głosie jako narzędziu buntu, oporu, nadziei i pamięci, przeplatane muzyką z Ukrainy, Polski, Iranu i Armenii. Które swoją drogą super byłoby jeszcze gdzieś publicznie zaprezentować, bo jest to sztos :) Emisja 23:45 - 1:15.

Wszystkie audycje znajdą się później na stronie Radia Kapitał, ale gdyby ktoś miał ochotę na alternatywny piąteczek z DIY radiem, polecam słuchanie na żywo :)

0

Alkohol w DNA i woda w usta

preview

Jesteśmy pierwszym pokoleniem, które przechodzi terapię, by przepracować to, co się stało w minionych dekadach w życiu naszym i naszych bliskich

Sandra Szwarc i Lena Frankiewicz – twórczyni dramaturgii oraz reżyserka spektaklu „Woda w usta” granego we Wrocławskim Teatrze Współczesnym

Jesteśmy pierwszym pokoleniem, które przechodzi terapię, by przepracować to, co się stało w minionych dekadach w życiu naszym i naszych bliskich

Sandra Szwarc i Lena Frankiewicz – twórczyni dramaturgii oraz reżyserka spektaklu „Woda w usta” granego we Wrocławskim Teatrze Współczesnym

0

Zwycięzcy Grand Press Photo 2022. Poznaj laureatów i obejrzyj zdjęcia

Zwycięzcy Grand Press Photo 2022. Poznaj laureatów i obejrzyj zdjęcia - grandpressphoto.pl
preview

Szczególnie polecam:

II miejsce w kategorii CURRENT EVENTS

Autor: Kuba Kamiński, East News

Ludzie z Syrii, Afganistanu, Jemenu czy Iraku płacą tysiące dolarów za możliwość dotarcia do Europy Zachodniej przez Białoruś i Polskę. W przypadku odnalezienia ich przez polską straż graniczną są wielokrotnie wypychani z powrotem na Białoruś. Działacze z kilku organizacji pozarządowych, takich jak Fundacja Ocalenie, starają się nieść im pomoc. W szczytowym momencie kryzysu na Białorusi przebywało od 3 do 4 tys. migrantów. Niektórzy z nich stracili życie w Polsce.

Szczególnie polecam:

II miejsce w kategorii CURRENT EVENTS

Autor: Kuba Kamiński, East News

Ludzie z Syrii, Afganistanu, Jemenu czy Iraku płacą tysiące dolarów za możliwość dotarcia do Europy Zachodniej przez Białoruś i Polskę. W przypadku odnalezienia ich przez polską straż graniczną są wielokrotnie wypychani z powrotem na Białoruś. Działacze z kilku organizacji pozarządowych, takich jak Fundacja Ocalenie, starają się nieść im pomoc. W szczytowym momencie kryzysu na Białorusi przebywało od 3 do 4 tys. migrantów. Niektórzy z nich stracili życie w Polsce.

0

Strona z prolską propagandą

preview

cross-postowane z: szmer.info/post/17033

Wygląda na to, że zaginął gdzieś polski przekład ABOLISH RESTAURANTS, który prawie na pewno widziałem na papierze. W każdym razie dają tam na przykład takie rzeczy;

cross-postowane z: szmer.info/post/17033

Wygląda na to, że zaginął gdzieś polski przekład ABOLISH RESTAURANTS, który prawie na pewno widziałem na papierze. W każdym razie dają tam na przykład takie rzeczy;

0

Znajdźmy Pogłosowi nowy dom!

Nasza Demokracja Znajdźmy Pogłosowi nowy dom! naszademokracja.pl
preview

cross-postowane z: szmer.info/post/16963

Przez ostatnie miesiące wiele przyjaznych nam osób wypytywało - co dalej z Pogłosem? Tak szybko jak powstawały kolejne piętra nowego wieżowca, tak szybko stawało się jasne, że na Burakowskiej nie będzie już dla nas miejsca, czekaliśmy już tylko na formalną decyzję do kiedy możemy działać. Wiemy już na pewno - to będzie nasze ostatnie wspólne lato na Burakowskiej. Budynek Pogłosu musimy opuścić do końca września i czeka go rozbiórka.
Nie siedzimy z założonymi rękami, czekając na cud. Chcemy aby idea Pogłosu przetrwała, szukamy więc nowego lokalu, aby móc kontynuować prowadzenie klubu muzycznego oraz działalności społeczno-kulturalnej.
Jeśli ta idea jest wam bliska, jeśli jest to miejsce na którego dalszym istnieniu wam zależy - prosimy o wasze wsparcie i podpisy pod tą petycją. Mamy nadzieję, że pomoże nam to w rozmowach z władzami dzielnic i przekonanie ich, że jeśli mają w swojej dyspozycji lokale z przeznaczeniem na kulturę, to warto wziąć nas pod uwagę.

cross-postowane z: szmer.info/post/16963

Przez ostatnie miesiące wiele przyjaznych nam osób wypytywało - co dalej z Pogłosem? Tak szybko jak powstawały kolejne piętra nowego wieżowca, tak szybko stawało się jasne, że na Burakowskiej nie będzie już dla nas miejsca, czekaliśmy już tylko na formalną decyzję do kiedy możemy działać. Wiemy już na pewno - to będzie nasze ostatnie wspólne lato na Burakowskiej. Budynek Pogłosu musimy opuścić do końca września i czeka go rozbiórka.
Nie siedzimy z założonymi rękami, czekając na cud. Chcemy aby idea Pogłosu przetrwała, szukamy więc nowego lokalu, aby móc kontynuować prowadzenie klubu muzycznego oraz działalności społeczno-kulturalnej.
Jeśli ta idea jest wam bliska, jeśli jest to miejsce na którego dalszym istnieniu wam zależy - prosimy o wasze wsparcie i podpisy pod tą petycją. Mamy nadzieję, że pomoże nam to w rozmowach z władzami dzielnic i przekonanie ich, że jeśli mają w swojej dyspozycji lokale z przeznaczeniem na kulturę, to warto wziąć nas pod uwagę.