preview
Aresztowano dziewięciu czynnych funkcjonariuszy serbskiej policji i jednego byłego funkcjonariusza pod zarzutem użycia nadmiernej siły wobec studentów w ubiegłym roku podczas protestów, które zakończyły się październikową porażką wyborczą byłego prezydenta Aleksandara Vučicia .
Serbskie Ministerstwo Spraw Wewnętrznych poinformowało w środę o aresztowaniach, zarzucając podejrzanym znęcanie się i torturowanie kilku osób w garażu kompleksu rządowego w Belgradzie w sierpniu 2025 r.
Aresztowano dziewięciu czynnych funkcjonariuszy serbskiej policji i jednego byłego funkcjonariusza pod zarzutem użycia nadmiernej siły wobec studentów w ubiegłym roku podczas protestów, które zakończyły się październikową porażką wyborczą byłego prezydenta Aleksandara Vučicia .
Serbskie Ministerstwo Spraw Wewnętrznych poinformowało w środę o aresztowaniach, zarzucając podejrzanym znęcanie się i torturowanie kilku osób w garażu kompleksu rządowego w Belgradzie w sierpniu 2025 r.
preview
Koniec eksperymentu z jednolitym regionem w irackim Kurdystanie? Patriotyczna Unia Kurdystanu (PUK) – ugrupowanie zdominowane przez rodzinę Talabanich, kontrolujące południowo-wschodnią część Regionu Kurdystanu – podjęła decyzję o wycofaniu się z rządu Regionalnego Rządu Kurdystanu (KRG) i dążeniu do utworzenia odrębnego regionu federalnego ze stolicą w As-Sulajmanijji. Jak podaje dobrze poinformowane źródło w As-Sulajmanijji, kierownictwo PUK podjęło tę decyzję dzisiaj. Może to stanowić historyczny punkt zwrotny dla trwającego dwie dekady eksperymentu, jakim było zarządzanie irackim Kurdystanem jako jednolitym regionem. Decyzja ta jest następstwem ponad dwuletniego impasu politycznego, który trwa od wyborów regionalnych w październiku 2024 roku – pierwszych takich wyborów od 2018 roku. Bezpośrednim impulsem był wczorajszy krok Demokratycznej Partii Kurdystanu (KDP), zdominowanej przez rodzinę Barzanich, która jednostronnie zwołała posiedzenie parlamentu Kurdystanu (parlament ten nie obradował od czasu inauguracyjnej sesji 2 grudnia 2024 roku). KDP zdołała zapewnić kworum 51 deputowanych w 100-osobowej izbie, przeciągając na swoją stronę pojedynczych posłów z rywalizujących ugrupowań, mimo że partie te oficjalnie bojkotowały posiedzenie. Obecnie KDP zamierza przystąpić do tworzenia nowego rządu z pominięciem PUK, co oznaczałoby wykluczenie tego ugrupowania z władz wykonawczych regionu – organu, który od 2006 roku był współdzielony przez obie partie. Perspektywa formalnego podziału narastała od lat. U podstaw kryzysu leży styl rządzenia premiera KRG, Masrura Barzaniego z KDP, który coraz bardziej dążył do koncentracji władzy w swoich rękach, naruszając tym samym głęboko zakorzenione w regionie zasady podziału władzy. Problem polega jednak na tym, że Region Kurdystanu jest strukturalnie podzielony na dwie strefy, co czyni taką centralizację niezwykle trudną bez zgody PUK. Od czasu kurdyjskiej wojny domowej w latach 90. XX wieku, która doprowadziła do powstania dwóch odrębnych administracji, PUK sprawuje faktyczną kontrolę nad As-Sulajmanijją i przyległymi terenami. Nawet po formalnym zjednoczeniu w 2006 roku, jedność regionu pozostała w dużej mierze jedynie deklaratywna. W praktyce KDP i PUK utrzymywały odrębne siły bezpieczeństwa, agencje wywiadowcze oraz struktury administracyjne na kontrolowanych przez siebie obszarach. Zjednoczony rząd opierał się na porozumieniu między dwoma rywalizującymi ośrodkami władzy, których instytucje nigdy nie zostały w pełni zintegrowane. Artykuł 119 konstytucji Iraku umożliwia jednej lub większej liczbie prowincji zainicjowanie utworzenia regionu federalnego w drodze referendum. Wymaga to złożenia wniosku popartego przez jedną trzecią członków rady danej prowincji lub 10% zarejestrowanych wyborców. Zgodnie z iracką ustawą z 2008 roku o procedurach tworzenia regionów, proces inicjowany przez wyborców rozpoczyna się od wstępnej petycji, którą musi poprzeć 2% uprawnionych do głosowania; następnie przeprowadzana jest procedura rejestracji mająca na celu osiągnięcie progu 10%. Po zweryfikowaniu podpisów Niezależna Wysoka Komisja Wyborcza Iraku przekazuje wniosek do federalnej Rady Ministrów, która wyznacza datę referendum.
Koniec eksperymentu z jednolitym regionem w irackim Kurdystanie? Patriotyczna Unia Kurdystanu (PUK) – ugrupowanie zdominowane przez rodzinę Talabanich, kontrolujące południowo-wschodnią część Regionu Kurdystanu – podjęła decyzję o wycofaniu się z rządu Regionalnego Rządu Kurdystanu (KRG) i dążeniu do utworzenia odrębnego regionu federalnego ze stolicą w As-Sulajmanijji. Jak podaje dobrze poinformowane źródło w As-Sulajmanijji, kierownictwo PUK podjęło tę decyzję dzisiaj. Może to stanowić historyczny punkt zwrotny dla trwającego dwie dekady eksperymentu, jakim było zarządzanie irackim Kurdystanem jako jednolitym regionem. Decyzja ta jest następstwem ponad dwuletniego impasu politycznego, który trwa od wyborów regionalnych w październiku 2024 roku – pierwszych takich wyborów od 2018 roku. Bezpośrednim impulsem był wczorajszy krok Demokratycznej Partii Kurdystanu (KDP), zdominowanej przez rodzinę Barzanich, która jednostronnie zwołała posiedzenie parlamentu Kurdystanu (parlament ten nie obradował od czasu inauguracyjnej sesji 2 grudnia 2024 roku). KDP zdołała zapewnić kworum 51 deputowanych w 100-osobowej izbie, przeciągając na swoją stronę pojedynczych posłów z rywalizujących ugrupowań, mimo że partie te oficjalnie bojkotowały posiedzenie. Obecnie KDP zamierza przystąpić do tworzenia nowego rządu z pominięciem PUK, co oznaczałoby wykluczenie tego ugrupowania z władz wykonawczych regionu – organu, który od 2006 roku był współdzielony przez obie partie. Perspektywa formalnego podziału narastała od lat. U podstaw kryzysu leży styl rządzenia premiera KRG, Masrura Barzaniego z KDP, który coraz bardziej dążył do koncentracji władzy w swoich rękach, naruszając tym samym głęboko zakorzenione w regionie zasady podziału władzy. Problem polega jednak na tym, że Region Kurdystanu jest strukturalnie podzielony na dwie strefy, co czyni taką centralizację niezwykle trudną bez zgody PUK. Od czasu kurdyjskiej wojny domowej w latach 90. XX wieku, która doprowadziła do powstania dwóch odrębnych administracji, PUK sprawuje faktyczną kontrolę nad As-Sulajmanijją i przyległymi terenami. Nawet po formalnym zjednoczeniu w 2006 roku, jedność regionu pozostała w dużej mierze jedynie deklaratywna. W praktyce KDP i PUK utrzymywały odrębne siły bezpieczeństwa, agencje wywiadowcze oraz struktury administracyjne na kontrolowanych przez siebie obszarach. Zjednoczony rząd opierał się na porozumieniu między dwoma rywalizującymi ośrodkami władzy, których instytucje nigdy nie zostały w pełni zintegrowane. Artykuł 119 konstytucji Iraku umożliwia jednej lub większej liczbie prowincji zainicjowanie utworzenia regionu federalnego w drodze referendum. Wymaga to złożenia wniosku popartego przez jedną trzecią członków rady danej prowincji lub 10% zarejestrowanych wyborców. Zgodnie z iracką ustawą z 2008 roku o procedurach tworzenia regionów, proces inicjowany przez wyborców rozpoczyna się od wstępnej petycji, którą musi poprzeć 2% uprawnionych do głosowania; następnie przeprowadzana jest procedura rejestracji mająca na celu osiągnięcie progu 10%. Po zweryfikowaniu podpisów Niezależna Wysoka Komisja Wyborcza Iraku przekazuje wniosek do federalnej Rady Ministrów, która wyznacza datę referendum.
preview
Wczoraj o 22:00 miała miejsce premiera nowego sezonu animowanego serialu South Park na Commedy Center. Twórcy serialu zmienili jego nazwę na “South America” prześmiewając działania Donalda Trumpa .
W pierwszym odcinku nowego sezonu miliarderzy zostali przedstawieni jako małe penisy które zagrażają społeczności miasta.
Wczoraj o 22:00 miała miejsce premiera nowego sezonu animowanego serialu South Park na Commedy Center. Twórcy serialu zmienili jego nazwę na “South America” prześmiewając działania Donalda Trumpa .
W pierwszym odcinku nowego sezonu miliarderzy zostali przedstawieni jako małe penisy które zagrażają społeczności miasta.
preview

Otwórz wideo bezpośrednio na Facebooku
Dobre wieści z Hiszpanii. Pod wpływem gigantycznej presji społecznej osiągnięto ugodę, dzięki której 87-latka może wrócić do swojego mieszkania. Premier Sánchez zadeklarował natychmiastowe prace nad nową ustawą ograniczającą eksmisje i zamrażającą czynsze, jednak związki lokatorów zapowiadają dalszą walkę i rozważają strajk generalny.
Przypomnijmy. Wszystko zaczęło się od eksmisji 87-letniej Maricarmen Abascal z prestiżowej madryckiej dzielnicy Retiro, gdzie mieszkała od 70 lat. Nowy właściciel budynku (fundusz inwestycyjny) drastycznie podniósł czynsz z 500 do 1650 euro, czego seniorka nie była w stanie opłacić z emerytury. Obrazy policji wynoszącej starszą kobietę na noszach zbulwersowały kraj. W samym Madrycie na ulice wyszło ponad 300 tysięcy ludzi.
Razem śpiewali między innymi “Siammo tutti antifascisti”.
Dziś widać że presja, społeczny opór i solidarność społeczna - przynoszą skutki.

Otwórz wideo bezpośrednio na Facebooku
Dobre wieści z Hiszpanii. Pod wpływem gigantycznej presji społecznej osiągnięto ugodę, dzięki której 87-latka może wrócić do swojego mieszkania. Premier Sánchez zadeklarował natychmiastowe prace nad nową ustawą ograniczającą eksmisje i zamrażającą czynsze, jednak związki lokatorów zapowiadają dalszą walkę i rozważają strajk generalny.
Przypomnijmy. Wszystko zaczęło się od eksmisji 87-letniej Maricarmen Abascal z prestiżowej madryckiej dzielnicy Retiro, gdzie mieszkała od 70 lat. Nowy właściciel budynku (fundusz inwestycyjny) drastycznie podniósł czynsz z 500 do 1650 euro, czego seniorka nie była w stanie opłacić z emerytury. Obrazy policji wynoszącej starszą kobietę na noszach zbulwersowały kraj. W samym Madrycie na ulice wyszło ponad 300 tysięcy ludzi.
Razem śpiewali między innymi “Siammo tutti antifascisti”.
Dziś widać że presja, społeczny opór i solidarność społeczna - przynoszą skutki.
preview
Masowe protesty w Hiszpanii zostały wywołane drastyczną, przymusową eksmisją 87-letniej niepełnosprawnej Maricarmen Abascal, którą policja prewencyjna wyniosła na noszach z jej mieszkania w madryckiej dzielnicy Retiro. Kobieta mieszkała tam od 1956 roku (70 lat najmu). Sprawa ta stała się symbolem i zapalnikiem ogromnego gniewu społecznego wobec kryzysu mieszkaniowego.
Oto szczegółowe wyjaśnienie gdzie i jak przebiegały protesty, dlaczego fundusze inwestycyjne wywołują taki strach oraz skąd na ulicach biorą się hasła anarchistyczne i antyfaszystowskie.
Madryt (Centrum wydarzeń)- Główna fala oburzenia przetoczyła się przez stolicę. 23 września, w dniu eksmisji, tysiące aktywistów próbowały fizycznie zablokować dostęp do kamienicy seniorki, co doprowadziło do starć z policją.
W sobotę, 26 września, w Madrycie odbył się gigantyczny marsz. Według organizatorów wzięło w nim udział ponad 300 tysięcy osób (władze szacują tłum skromniej). Demonstranci przeszli spod placu Puerta del Sol pod ratusz i budynek parlamentu, skandując hasła przeciwko spekulacjom mieszkaniowym i potrząsając kluczami.
Po marszu, na wezwanie związku najemców (Sindicato de Inquilinas), protestujący rozbili obozowisko namiotowe na historycznym placu Puerta del Sol i zapowiedzieli okupację placu, dopóki rząd nie wprowadzi dekretu mrożącego czynsze.
Solidarnościowe demonstracje rozlały się na całą Hiszpanię, m.in. do Barcelony (gdzie protestowano pod delegaturą rządu), Sewilli oraz Walencji.
W Hiszpanii międzynarodowe korporacje i fundusze inwestycyjne (venture capital / private equity) są potocznie nazywane „funduszami sępami” (fondos buitre). W opinii społecznej stanowią one zagrożenie z kilku powodów:
- Drastyczne podwyżki czynszów: W przypadku 87-latki, prywatny fundusz Urbagestión po przejęciu nieruchomości podniósł jej czynsz z 500 euro do 2650 euro (później obniżył do 1650 euro), co znacznie przekraczało jej emeryturę.
-Traktowanie mieszkań jako instrumentu finansowego: Dla funduszy nieruchomości nie są dachem nad głową, lecz aktywami spekulacyjnymi. Wykupują one całe bloki, masowo pozbywają się dotychczasowych lokatorów, aby z gentryfikować okolicę lub przekształcić lokale w krótkoterminowy najem turystyczny (np. Airbnb), co winduje ceny dla lokalnych mieszkańców.
- Asymetria siły: Przeciętny obywatel nie ma szans w starciu prawnym z potężną korporacją. Wzrost cen najmu w Hiszpanii (o 80% w ciągu dekady przy niewspółmiernym wzroście zarobków) sprawia, że młodych ludzi oraz seniorów nie stać na podstawowe prawo do dachu nad głową.
Takie międzynarodowe korporacje i fundusze inwestycyjne są zagrożeniem również w Polsce. Potrafią skupować setki mieszkań naraz, nieraz dopiero co wbudowanych przez deweloperów. Ten problem będzie niestety narastał.
Obecność symboliki anarchistycznej (czarno-czerwone flagi, napisy CNT) i haseł antyfaszystowskich na hiszpańskich protestach lokatorskich ma głębokie podłoże historyczne i strukturalne.
Hiszpania to historyczna kolebka anarchizmu. Przed wojną domową i w jej trakcie (1936) potężne anarchistyczne związki zawodowe (jak CNT) zarządzały całymi regionami (np. Katalonią, Aragonią), wprowadzając m.in. robotniczą kontrolę nad czynszami i nieruchomościami. Te idee przetrwały w hiszpańskiej kulturze protestu i są naturalnym „językiem” buntu tamtejszej lewicy społecznej. Hiszpańskie związki najemców i platformy antyeksmisyjne (np. PAH) działają na zasadach wolnościowych – stosują demokrację bezpośrednią i akcję bezpośrednią (np. fizyczne blokowanie eksmisji własnymi ciałami). To naturalnie przyciąga środowiska anarchistyczne.
Dla protestujących eksmisja bezbronnej staruszki przy użyciu sił policyjnych państwa jest przejawem opresji systemowej. Ponieważ prawicowe partie w Hiszpanii (np. konserwatywna Partia Ludowa czy skrajnie prawicowy Vox) niedawno głosowały za zniesieniem moratorium chroniącego lokatorów przed eksmisjami, ruchy lokatorskie utożsamiają walkę z wielkim kapitałem bezpośrednio z walką z prawicą i faszyzmem.
Wzrost haseł antyfaszystowskich, które masowo wybrzmiewały na tych protestach to także sprzeciw wobec narracji, że prawo własności korporacji jest ważniejsze niż prawo człowieka do godnego życia.
Masowe protesty w Hiszpanii zostały wywołane drastyczną, przymusową eksmisją 87-letniej niepełnosprawnej Maricarmen Abascal, którą policja prewencyjna wyniosła na noszach z jej mieszkania w madryckiej dzielnicy Retiro. Kobieta mieszkała tam od 1956 roku (70 lat najmu). Sprawa ta stała się symbolem i zapalnikiem ogromnego gniewu społecznego wobec kryzysu mieszkaniowego.
Oto szczegółowe wyjaśnienie gdzie i jak przebiegały protesty, dlaczego fundusze inwestycyjne wywołują taki strach oraz skąd na ulicach biorą się hasła anarchistyczne i antyfaszystowskie.
Madryt (Centrum wydarzeń)- Główna fala oburzenia przetoczyła się przez stolicę. 23 września, w dniu eksmisji, tysiące aktywistów próbowały fizycznie zablokować dostęp do kamienicy seniorki, co doprowadziło do starć z policją.
W sobotę, 26 września, w Madrycie odbył się gigantyczny marsz. Według organizatorów wzięło w nim udział ponad 300 tysięcy osób (władze szacują tłum skromniej). Demonstranci przeszli spod placu Puerta del Sol pod ratusz i budynek parlamentu, skandując hasła przeciwko spekulacjom mieszkaniowym i potrząsając kluczami.
Po marszu, na wezwanie związku najemców (Sindicato de Inquilinas), protestujący rozbili obozowisko namiotowe na historycznym placu Puerta del Sol i zapowiedzieli okupację placu, dopóki rząd nie wprowadzi dekretu mrożącego czynsze.
Solidarnościowe demonstracje rozlały się na całą Hiszpanię, m.in. do Barcelony (gdzie protestowano pod delegaturą rządu), Sewilli oraz Walencji.
W Hiszpanii międzynarodowe korporacje i fundusze inwestycyjne (venture capital / private equity) są potocznie nazywane „funduszami sępami” (fondos buitre). W opinii społecznej stanowią one zagrożenie z kilku powodów:
- Drastyczne podwyżki czynszów: W przypadku 87-latki, prywatny fundusz Urbagestión po przejęciu nieruchomości podniósł jej czynsz z 500 euro do 2650 euro (później obniżył do 1650 euro), co znacznie przekraczało jej emeryturę.
-Traktowanie mieszkań jako instrumentu finansowego: Dla funduszy nieruchomości nie są dachem nad głową, lecz aktywami spekulacyjnymi. Wykupują one całe bloki, masowo pozbywają się dotychczasowych lokatorów, aby z gentryfikować okolicę lub przekształcić lokale w krótkoterminowy najem turystyczny (np. Airbnb), co winduje ceny dla lokalnych mieszkańców.
- Asymetria siły: Przeciętny obywatel nie ma szans w starciu prawnym z potężną korporacją. Wzrost cen najmu w Hiszpanii (o 80% w ciągu dekady przy niewspółmiernym wzroście zarobków) sprawia, że młodych ludzi oraz seniorów nie stać na podstawowe prawo do dachu nad głową.
Takie międzynarodowe korporacje i fundusze inwestycyjne są zagrożeniem również w Polsce. Potrafią skupować setki mieszkań naraz, nieraz dopiero co wbudowanych przez deweloperów. Ten problem będzie niestety narastał.
Obecność symboliki anarchistycznej (czarno-czerwone flagi, napisy CNT) i haseł antyfaszystowskich na hiszpańskich protestach lokatorskich ma głębokie podłoże historyczne i strukturalne.
Hiszpania to historyczna kolebka anarchizmu. Przed wojną domową i w jej trakcie (1936) potężne anarchistyczne związki zawodowe (jak CNT) zarządzały całymi regionami (np. Katalonią, Aragonią), wprowadzając m.in. robotniczą kontrolę nad czynszami i nieruchomościami. Te idee przetrwały w hiszpańskiej kulturze protestu i są naturalnym „językiem” buntu tamtejszej lewicy społecznej. Hiszpańskie związki najemców i platformy antyeksmisyjne (np. PAH) działają na zasadach wolnościowych – stosują demokrację bezpośrednią i akcję bezpośrednią (np. fizyczne blokowanie eksmisji własnymi ciałami). To naturalnie przyciąga środowiska anarchistyczne.
Dla protestujących eksmisja bezbronnej staruszki przy użyciu sił policyjnych państwa jest przejawem opresji systemowej. Ponieważ prawicowe partie w Hiszpanii (np. konserwatywna Partia Ludowa czy skrajnie prawicowy Vox) niedawno głosowały za zniesieniem moratorium chroniącego lokatorów przed eksmisjami, ruchy lokatorskie utożsamiają walkę z wielkim kapitałem bezpośrednio z walką z prawicą i faszyzmem.
Wzrost haseł antyfaszystowskich, które masowo wybrzmiewały na tych protestach to także sprzeciw wobec narracji, że prawo własności korporacji jest ważniejsze niż prawo człowieka do godnego życia.