#kurdi
posts tagged #kurdi
preview
Koniec eksperymentu z jednolitym regionem w irackim Kurdystanie? Patriotyczna Unia Kurdystanu (PUK) – ugrupowanie zdominowane przez rodzinę Talabanich, kontrolujące południowo-wschodnią część Regionu Kurdystanu – podjęła decyzję o wycofaniu się z rządu Regionalnego Rządu Kurdystanu (KRG) i dążeniu do utworzenia odrębnego regionu federalnego ze stolicą w As-Sulajmanijji. Jak podaje dobrze poinformowane źródło w As-Sulajmanijji, kierownictwo PUK podjęło tę decyzję dzisiaj. Może to stanowić historyczny punkt zwrotny dla trwającego dwie dekady eksperymentu, jakim było zarządzanie irackim Kurdystanem jako jednolitym regionem. Decyzja ta jest następstwem ponad dwuletniego impasu politycznego, który trwa od wyborów regionalnych w październiku 2024 roku – pierwszych takich wyborów od 2018 roku. Bezpośrednim impulsem był wczorajszy krok Demokratycznej Partii Kurdystanu (KDP), zdominowanej przez rodzinę Barzanich, która jednostronnie zwołała posiedzenie parlamentu Kurdystanu (parlament ten nie obradował od czasu inauguracyjnej sesji 2 grudnia 2024 roku). KDP zdołała zapewnić kworum 51 deputowanych w 100-osobowej izbie, przeciągając na swoją stronę pojedynczych posłów z rywalizujących ugrupowań, mimo że partie te oficjalnie bojkotowały posiedzenie. Obecnie KDP zamierza przystąpić do tworzenia nowego rządu z pominięciem PUK, co oznaczałoby wykluczenie tego ugrupowania z władz wykonawczych regionu – organu, który od 2006 roku był współdzielony przez obie partie. Perspektywa formalnego podziału narastała od lat. U podstaw kryzysu leży styl rządzenia premiera KRG, Masrura Barzaniego z KDP, który coraz bardziej dążył do koncentracji władzy w swoich rękach, naruszając tym samym głęboko zakorzenione w regionie zasady podziału władzy. Problem polega jednak na tym, że Region Kurdystanu jest strukturalnie podzielony na dwie strefy, co czyni taką centralizację niezwykle trudną bez zgody PUK. Od czasu kurdyjskiej wojny domowej w latach 90. XX wieku, która doprowadziła do powstania dwóch odrębnych administracji, PUK sprawuje faktyczną kontrolę nad As-Sulajmanijją i przyległymi terenami. Nawet po formalnym zjednoczeniu w 2006 roku, jedność regionu pozostała w dużej mierze jedynie deklaratywna. W praktyce KDP i PUK utrzymywały odrębne siły bezpieczeństwa, agencje wywiadowcze oraz struktury administracyjne na kontrolowanych przez siebie obszarach. Zjednoczony rząd opierał się na porozumieniu między dwoma rywalizującymi ośrodkami władzy, których instytucje nigdy nie zostały w pełni zintegrowane. Artykuł 119 konstytucji Iraku umożliwia jednej lub większej liczbie prowincji zainicjowanie utworzenia regionu federalnego w drodze referendum. Wymaga to złożenia wniosku popartego przez jedną trzecią członków rady danej prowincji lub 10% zarejestrowanych wyborców. Zgodnie z iracką ustawą z 2008 roku o procedurach tworzenia regionów, proces inicjowany przez wyborców rozpoczyna się od wstępnej petycji, którą musi poprzeć 2% uprawnionych do głosowania; następnie przeprowadzana jest procedura rejestracji mająca na celu osiągnięcie progu 10%. Po zweryfikowaniu podpisów Niezależna Wysoka Komisja Wyborcza Iraku przekazuje wniosek do federalnej Rady Ministrów, która wyznacza datę referendum.
Koniec eksperymentu z jednolitym regionem w irackim Kurdystanie? Patriotyczna Unia Kurdystanu (PUK) – ugrupowanie zdominowane przez rodzinę Talabanich, kontrolujące południowo-wschodnią część Regionu Kurdystanu – podjęła decyzję o wycofaniu się z rządu Regionalnego Rządu Kurdystanu (KRG) i dążeniu do utworzenia odrębnego regionu federalnego ze stolicą w As-Sulajmanijji. Jak podaje dobrze poinformowane źródło w As-Sulajmanijji, kierownictwo PUK podjęło tę decyzję dzisiaj. Może to stanowić historyczny punkt zwrotny dla trwającego dwie dekady eksperymentu, jakim było zarządzanie irackim Kurdystanem jako jednolitym regionem. Decyzja ta jest następstwem ponad dwuletniego impasu politycznego, który trwa od wyborów regionalnych w październiku 2024 roku – pierwszych takich wyborów od 2018 roku. Bezpośrednim impulsem był wczorajszy krok Demokratycznej Partii Kurdystanu (KDP), zdominowanej przez rodzinę Barzanich, która jednostronnie zwołała posiedzenie parlamentu Kurdystanu (parlament ten nie obradował od czasu inauguracyjnej sesji 2 grudnia 2024 roku). KDP zdołała zapewnić kworum 51 deputowanych w 100-osobowej izbie, przeciągając na swoją stronę pojedynczych posłów z rywalizujących ugrupowań, mimo że partie te oficjalnie bojkotowały posiedzenie. Obecnie KDP zamierza przystąpić do tworzenia nowego rządu z pominięciem PUK, co oznaczałoby wykluczenie tego ugrupowania z władz wykonawczych regionu – organu, który od 2006 roku był współdzielony przez obie partie. Perspektywa formalnego podziału narastała od lat. U podstaw kryzysu leży styl rządzenia premiera KRG, Masrura Barzaniego z KDP, który coraz bardziej dążył do koncentracji władzy w swoich rękach, naruszając tym samym głęboko zakorzenione w regionie zasady podziału władzy. Problem polega jednak na tym, że Region Kurdystanu jest strukturalnie podzielony na dwie strefy, co czyni taką centralizację niezwykle trudną bez zgody PUK. Od czasu kurdyjskiej wojny domowej w latach 90. XX wieku, która doprowadziła do powstania dwóch odrębnych administracji, PUK sprawuje faktyczną kontrolę nad As-Sulajmanijją i przyległymi terenami. Nawet po formalnym zjednoczeniu w 2006 roku, jedność regionu pozostała w dużej mierze jedynie deklaratywna. W praktyce KDP i PUK utrzymywały odrębne siły bezpieczeństwa, agencje wywiadowcze oraz struktury administracyjne na kontrolowanych przez siebie obszarach. Zjednoczony rząd opierał się na porozumieniu między dwoma rywalizującymi ośrodkami władzy, których instytucje nigdy nie zostały w pełni zintegrowane. Artykuł 119 konstytucji Iraku umożliwia jednej lub większej liczbie prowincji zainicjowanie utworzenia regionu federalnego w drodze referendum. Wymaga to złożenia wniosku popartego przez jedną trzecią członków rady danej prowincji lub 10% zarejestrowanych wyborców. Zgodnie z iracką ustawą z 2008 roku o procedurach tworzenia regionów, proces inicjowany przez wyborców rozpoczyna się od wstępnej petycji, którą musi poprzeć 2% uprawnionych do głosowania; następnie przeprowadzana jest procedura rejestracji mająca na celu osiągnięcie progu 10%. Po zweryfikowaniu podpisów Niezależna Wysoka Komisja Wyborcza Iraku przekazuje wniosek do federalnej Rady Ministrów, która wyznacza datę referendum.
preview
cross-posted from: szmer.info/post/16364203
cross-posted from: szmer.info/post/16364152
cross-posted from: szmer.info/post/16364151
cross-posted from: szmer.info/post/16364150
cross-posted from: szmer.info/post/16364148
cross-posted from: szmer.info/post/16364203
cross-posted from: szmer.info/post/16364152
cross-posted from: szmer.info/post/16364151
cross-posted from: szmer.info/post/16364150
cross-posted from: szmer.info/post/16364148
preview
cross-posted from: szmer.info/post/16295570
Iranian nationalists and monarchists have now launched a frontal attack on Jîna Amini’s father after he shared a poem in Kurdish honoring the anniversary, accompanied by a Kurdish flag. First, his Instagram profile was temporarily suspended due to mass reporting, but it is now back up after Meta probably reviewed the post and determined that it did not violate the platform’s rules.
From these circles, deeply fascist, Shia-Islamist, and dictatorial narratives are pouring forth, attempting to force Kurds back into the Iranian fold and encapsulate them under the historical “Lion, Sun, and Islamic Sword” flag. While the reality for the Kurdish people is entirely different, they are trying to construct a false narrative of the “good Kurd” as a loyal subdivision of the Iranian national identity. But the reality is that the Kurdish nation, as an independent entity, rejects both this forced Iranian national identity and the symbolism behind the “Lion, Sun, and Islamic Sword”, and has done so for over a hundred years.
Instead of trying to speak for us or dictate our identity on behalf of a people that many of you looked down upon and mocked before 2022, you should at least read @RojinMukriyan’s research on what Jin-Jiyan-Azadî actually means for Rojhelati Kurds, including how the national, Iranian oppression of the Kurds and the Kurdish nation is an inseparable part of the very core of Jin-Jiyan-Azadî.
This was proven crystal clear in practice through the massive mobilization, organization, and activism that once again shut down all of Kurdistan in solidarity with the anniversary of Jîna. It stood as an inescapable signal to all of them out there that this deep, uncompromising, and completely unique resistance struggle has its permanent anchor among the population in Kurdistan and within the Kurdish parties. It became painfully clear to those who deliberately renamed Jîna to “Mahsa” and who attempted to distort and “Persianize” both Jin-Jiyan-Azadî and its deep roots in Kurdistan.
Jino Victoria Doabi
cross-posted from: szmer.info/post/16295570
Iranian nationalists and monarchists have now launched a frontal attack on Jîna Amini’s father after he shared a poem in Kurdish honoring the anniversary, accompanied by a Kurdish flag. First, his Instagram profile was temporarily suspended due to mass reporting, but it is now back up after Meta probably reviewed the post and determined that it did not violate the platform’s rules.
From these circles, deeply fascist, Shia-Islamist, and dictatorial narratives are pouring forth, attempting to force Kurds back into the Iranian fold and encapsulate them under the historical “Lion, Sun, and Islamic Sword” flag. While the reality for the Kurdish people is entirely different, they are trying to construct a false narrative of the “good Kurd” as a loyal subdivision of the Iranian national identity. But the reality is that the Kurdish nation, as an independent entity, rejects both this forced Iranian national identity and the symbolism behind the “Lion, Sun, and Islamic Sword”, and has done so for over a hundred years.
Instead of trying to speak for us or dictate our identity on behalf of a people that many of you looked down upon and mocked before 2022, you should at least read @RojinMukriyan’s research on what Jin-Jiyan-Azadî actually means for Rojhelati Kurds, including how the national, Iranian oppression of the Kurds and the Kurdish nation is an inseparable part of the very core of Jin-Jiyan-Azadî.
This was proven crystal clear in practice through the massive mobilization, organization, and activism that once again shut down all of Kurdistan in solidarity with the anniversary of Jîna. It stood as an inescapable signal to all of them out there that this deep, uncompromising, and completely unique resistance struggle has its permanent anchor among the population in Kurdistan and within the Kurdish parties. It became painfully clear to those who deliberately renamed Jîna to “Mahsa” and who attempted to distort and “Persianize” both Jin-Jiyan-Azadî and its deep roots in Kurdistan.
Jino Victoria Doabi
preview
cross-posted from: szmer.info/post/16157377
The Kurdistan Free Life Party (PJAK) (@pjakmediacenter) says that Sirwan Habibi (Sîrwan Hebîbî), one of its members, was arrested in Kamyaran, eastern Kurdistan, on Wednesday, September 9, 2026, and that there is still no information about his whereabouts or health condition.
According to a statement issued by PJAK, Habibi was ambushed by forces linked to Iran’s Ministry of Intelligence. The party says he was beaten during the arrest and then taken to an unknown location.
PJAK also stated that Habibi was not carrying any weapon at the time of his arrest and had travelled to Kamyaran to carry out organizational work.
The party expressed serious concern for his safety and called on civil society activists, human rights organizations, and the public in Iran and abroad to urgently follow his case and press for information about his condition and place of detention.
PJAK said that the Iranian authorities will be held fully responsible for any harm, threat, or danger to Sirwan Habibi’s life. @pjakmediacenter
cross-posted from: szmer.info/post/16157377
The Kurdistan Free Life Party (PJAK) (@pjakmediacenter) says that Sirwan Habibi (Sîrwan Hebîbî), one of its members, was arrested in Kamyaran, eastern Kurdistan, on Wednesday, September 9, 2026, and that there is still no information about his whereabouts or health condition.
According to a statement issued by PJAK, Habibi was ambushed by forces linked to Iran’s Ministry of Intelligence. The party says he was beaten during the arrest and then taken to an unknown location.
PJAK also stated that Habibi was not carrying any weapon at the time of his arrest and had travelled to Kamyaran to carry out organizational work.
The party expressed serious concern for his safety and called on civil society activists, human rights organizations, and the public in Iran and abroad to urgently follow his case and press for information about his condition and place of detention.
PJAK said that the Iranian authorities will be held fully responsible for any harm, threat, or danger to Sirwan Habibi’s life. @pjakmediacenter
preview
cross-posted from: szmer.info/post/15761110
cross-posted from: szmer.info/post/15761110





