#petroskowo

posts tagged #petroskowo

0

Wieczna Sałatka, czyli sześć smaków społeczności

preview

Jeśli jesteście w stanie wspólnie przygotować i zjeść sałatkę, jesteście w stanie wspólnie osiągnąć wszystko.

Co jest istotą (składkowej) sałatki?

Otóż sałatka owa służy do tego, żeby osoby sałatkujące siadły na koniec dookoła wielkiej michy i z możliwie jednakową przyjemnością spożyły produkt swojej pracy - w miarę możności dzieląc się nadwyżką z innymi, a niewykorzystane składniki kompostując lub przetwarzając w inny sposób.

Osiągnięcie tego celu jest zadaniem nietrywialnym. Bo oto nie tylko sałatka powinna być w miarę zdrowa i smaczna. Nie tylko powinna pasować do gustów osób sałatkujących w stopniu co najmniej wystarczająco dobrym.

Jeśli jesteście w stanie wspólnie przygotować i zjeść sałatkę, jesteście w stanie wspólnie osiągnąć wszystko.

Co jest istotą (składkowej) sałatki?

Otóż sałatka owa służy do tego, żeby osoby sałatkujące siadły na koniec dookoła wielkiej michy i z możliwie jednakową przyjemnością spożyły produkt swojej pracy - w miarę możności dzieląc się nadwyżką z innymi, a niewykorzystane składniki kompostując lub przetwarzając w inny sposób.

Osiągnięcie tego celu jest zadaniem nietrywialnym. Bo oto nie tylko sałatka powinna być w miarę zdrowa i smaczna. Nie tylko powinna pasować do gustów osób sałatkujących w stopniu co najmniej wystarczająco dobrym.

0

MTK, państwo Izrael, antysemityzm - z perspektywy anarchistycznej

preview

Disclaimer: perspektywa przedstawiona w tym tekście nie była konsultowana ex ante z nikim poza moją żoną i naszą suką, Pusią. W związku z tym reprezentuje ona jedynie tych, co się z nią (ex post) zgodzą. Wszelka krytyka mile widziana, ale rezerwuję sobie prawo do kasowania lub ignorowania głosów, które uznam za niemerytoryczne lub obarczone złą wolą. zaczynamy czytanie. Muzo.

MTK - Międzynarodowy Trybunał Karny.

Pierwszy w historii stały sąd międzynarodowy powołany do sądzenia osób fizycznych oskarżanych o popełnienie najcięższych zbrodni, takich jak zbrodnie ludobójstwa, zbrodnie przeciwko ludzkości, zbrodnie wojenne i agresje, które miały miejsce po 1 lipca 2002 roku. Siedzibą Trybunału jest Haga. Trybunał może sądzić wyłącznie osoby fizyczne i tylko za czyny popełnione po wejściu w życie statutu lub po jego przyjęciu przez dane państwo.

Perspektywa anarchistyczna: MTK jest listkiem figowym osłaniającym nagość międzynarodowego systemu niesprawiedliwości, który nie jest w stanie wyegzekwować nawet tych minimalistycznych decyzji, które jest w stanie wykrztusić. Nieistotny.

państwo Izrael

państwo Izrael, jak każde państwo, jest zorganizowaną grupą zbrojną, kontrolującą terytorium i populację poprzez stosowanie przemocy fizycznej, emocjonalnej i intelektualnej. Napędzane doktryną teokratyczną i etnonacjonalistyczną, dogłębnie zakorzenione w kapitalizmie osadnicze państwo kolonialne, nadaje się wyłączne do likwidacji i zastąpienia np. konfederalizmem demokratycznym Abdullaha Ocalana. Z perspektywy anarchistycznej nie ma powodu, żeby je traktować specjalnie pod jakimkolwiek względem.

Antysemityzm

Tl;dr: państwo Izrael i jego polityka są z gruntu antysemickie. Zwalczanie ich jest zwalczaniem antysemityzmu.

Long read

I tu dochodzimy do interesujących zagadnień. Otóż proponowane przez @spluwa@szmer.info (który rozpoczął na Szmerze najnowszą gównoburzę na ten temat) definicje antysemityzmu pochodzą z dwóch źródeł:

IHRA (International Holocaust Remembrance Association) twierdzi, że antysemityzmem jest:

  • obarczanie Żydów jako ogółu odpowiedzialnością za czyny państwa Izrael.
  • oskarżanie Żydów jako narodu o odpowiedzialność za rzeczywiste lub wyimaginowane czyny popełnione przez jedną osobę lub grupę Żydów, a nawet za czyny popełnione przez osoby niebędące Żydami;

Deklaracja Jerozolimska uznaje zaś za antysemityzm:

  • Obciążanie Żydów zbiorową odpowiedzialnością za postępowanie Izraela lub traktowanie Żydów, tylko dlatego, że są Żydami, jako agentów Izraela.
  • Wymaganie od ludzi, ponieważ są Żydami, publicznego potępiania Izraela lub syjonizmu (na przykład na spotkaniu politycznym).

Dla dociekliwych, istnieje także trzecia definicja antysemityzmu, zaproponowana przez Nexus Project. Warto się nią zainteresować.

Dla jeszcze bardziej dociekliwych: krytyka i oskarżane państwa Izrael o rzeczywiste bądź wyimaginowane przewiny NIE JEST według tych definicji antysemityzmem.

Abstrahując od jakości tych definicji, widzimy tu interesujący fakt. Otóż w przyjętych w 2018 roku “prawach podstawowych” państwo Izrael definiuje się jako “narodowa ojczyzna Żydów” (także tutaj), ustanowiona na “ziemi Izraela”. Narodowa ojczyzna Żydów - bez ograniczeń czasowych cy przestrzennych.

A. The land of Israel is the historical homeland of the Jewish people, in which the State of Israel was established.

B. The State of Israel is the national home of the Jewish people, in which it fulfills its natural, cultural, religious, and historical right to self-determination.

C. The right to exercise national self-determination in the State of Israel is unique to the Jewish people.

Dodatkowo, państwo Izrael zaprasza w swe granice wszystkich Żydów z całego świata, realizując obietnicę Jahwe. (Sekcja 5 Praw Podstawowych.) Ostatecznie, w sekcji 6.B. państwo Izrael zapowiada że będzie działać wśród diaspory na rzecz zwiększenia sojuszu (affinity) między członkami diaspory i państwem Izrael.

Z powyższych deklaracji, zawartych w oficjalnej ustawie praw podstawowych państwa Izrael, wynika jasno, że uznaje się ono za przedstawiciela wszystkich Żydów na świecie i oczekuje od nich aktywnej współpracy (affinity), traktując ich jak swoich agentów.

W ten sposób państwo Izrael spełnia definicje antysemityzmu zarówno według IHRA, jak i według Deklaracji Jerozolimskiej. Wobec powyższego zwalczanie państwa Izrael (oraz syjonizmu, jako rządzącej nim ideologii) NIE JEST antysemityzmem. Wprost przeciwnie - jest zwalczaniem antysemickiej ideologii syjonizmu.

Wybaczcie przydługi wywód - był konieczny, aby uniknąć typowych erystycznych zarzutów. Mam nadzieję że udało mi się uporządkować i wyjaśnić pozornie zawikłany temat. Jeśli będzie potrzeba, służę dodatkowo analizą porównawczą putinizmu i syjonizmu, oraz ich wpływu na polityczną wiarygodność przedstawicieli obu populacji - bardzo interesujące zagadnienie.

Dziękuję za uwagę.

Disclaimer: perspektywa przedstawiona w tym tekście nie była konsultowana ex ante z nikim poza moją żoną i naszą suką, Pusią. W związku z tym reprezentuje ona jedynie tych, co się z nią (ex post) zgodzą. Wszelka krytyka mile widziana, ale rezerwuję sobie prawo do kasowania lub ignorowania głosów, które uznam za niemerytoryczne lub obarczone złą wolą. zaczynamy czytanie. Muzo.

MTK - Międzynarodowy Trybunał Karny.

Pierwszy w historii stały sąd międzynarodowy powołany do sądzenia osób fizycznych oskarżanych o popełnienie najcięższych zbrodni, takich jak zbrodnie ludobójstwa, zbrodnie przeciwko ludzkości, zbrodnie wojenne i agresje, które miały miejsce po 1 lipca 2002 roku. Siedzibą Trybunału jest Haga. Trybunał może sądzić wyłącznie osoby fizyczne i tylko za czyny popełnione po wejściu w życie statutu lub po jego przyjęciu przez dane państwo.

Perspektywa anarchistyczna: MTK jest listkiem figowym osłaniającym nagość międzynarodowego systemu niesprawiedliwości, który nie jest w stanie wyegzekwować nawet tych minimalistycznych decyzji, które jest w stanie wykrztusić. Nieistotny.

państwo Izrael

państwo Izrael, jak każde państwo, jest zorganizowaną grupą zbrojną, kontrolującą terytorium i populację poprzez stosowanie przemocy fizycznej, emocjonalnej i intelektualnej. Napędzane doktryną teokratyczną i etnonacjonalistyczną, dogłębnie zakorzenione w kapitalizmie osadnicze państwo kolonialne, nadaje się wyłączne do likwidacji i zastąpienia np. konfederalizmem demokratycznym Abdullaha Ocalana. Z perspektywy anarchistycznej nie ma powodu, żeby je traktować specjalnie pod jakimkolwiek względem.

Antysemityzm

Tl;dr: państwo Izrael i jego polityka są z gruntu antysemickie. Zwalczanie ich jest zwalczaniem antysemityzmu.

Long read

I tu dochodzimy do interesujących zagadnień. Otóż proponowane przez @spluwa@szmer.info (który rozpoczął na Szmerze najnowszą gównoburzę na ten temat) definicje antysemityzmu pochodzą z dwóch źródeł:

IHRA (International Holocaust Remembrance Association) twierdzi, że antysemityzmem jest:

  • obarczanie Żydów jako ogółu odpowiedzialnością za czyny państwa Izrael.
  • oskarżanie Żydów jako narodu o odpowiedzialność za rzeczywiste lub wyimaginowane czyny popełnione przez jedną osobę lub grupę Żydów, a nawet za czyny popełnione przez osoby niebędące Żydami;

Deklaracja Jerozolimska uznaje zaś za antysemityzm:

  • Obciążanie Żydów zbiorową odpowiedzialnością za postępowanie Izraela lub traktowanie Żydów, tylko dlatego, że są Żydami, jako agentów Izraela.
  • Wymaganie od ludzi, ponieważ są Żydami, publicznego potępiania Izraela lub syjonizmu (na przykład na spotkaniu politycznym).

Dla dociekliwych, istnieje także trzecia definicja antysemityzmu, zaproponowana przez Nexus Project. Warto się nią zainteresować.

Dla jeszcze bardziej dociekliwych: krytyka i oskarżane państwa Izrael o rzeczywiste bądź wyimaginowane przewiny NIE JEST według tych definicji antysemityzmem.

Abstrahując od jakości tych definicji, widzimy tu interesujący fakt. Otóż w przyjętych w 2018 roku “prawach podstawowych” państwo Izrael definiuje się jako “narodowa ojczyzna Żydów” (także tutaj), ustanowiona na “ziemi Izraela”. Narodowa ojczyzna Żydów - bez ograniczeń czasowych cy przestrzennych.

A. The land of Israel is the historical homeland of the Jewish people, in which the State of Israel was established.

B. The State of Israel is the national home of the Jewish people, in which it fulfills its natural, cultural, religious, and historical right to self-determination.

C. The right to exercise national self-determination in the State of Israel is unique to the Jewish people.

Dodatkowo, państwo Izrael zaprasza w swe granice wszystkich Żydów z całego świata, realizując obietnicę Jahwe. (Sekcja 5 Praw Podstawowych.) Ostatecznie, w sekcji 6.B. państwo Izrael zapowiada że będzie działać wśród diaspory na rzecz zwiększenia sojuszu (affinity) między członkami diaspory i państwem Izrael.

Z powyższych deklaracji, zawartych w oficjalnej ustawie praw podstawowych państwa Izrael, wynika jasno, że uznaje się ono za przedstawiciela wszystkich Żydów na świecie i oczekuje od nich aktywnej współpracy (affinity), traktując ich jak swoich agentów.

W ten sposób państwo Izrael spełnia definicje antysemityzmu zarówno według IHRA, jak i według Deklaracji Jerozolimskiej. Wobec powyższego zwalczanie państwa Izrael (oraz syjonizmu, jako rządzącej nim ideologii) NIE JEST antysemityzmem. Wprost przeciwnie - jest zwalczaniem antysemickiej ideologii syjonizmu.

Wybaczcie przydługi wywód - był konieczny, aby uniknąć typowych erystycznych zarzutów. Mam nadzieję że udało mi się uporządkować i wyjaśnić pozornie zawikłany temat. Jeśli będzie potrzeba, służę dodatkowo analizą porównawczą putinizmu i syjonizmu, oraz ich wpływu na polityczną wiarygodność przedstawicieli obu populacji - bardzo interesujące zagadnienie.

Dziękuję za uwagę.

0

Praca reprodukcyjna (opiekuńcza). Dlaczego tak niedoceniana i co z tym zrobić.

preview

Fragment większego wątku.

Świadczenie pielęgnacyjne (czy obecnie wprowadzone mniej korzystne “świadczenie wspierające”) jest wciąż traktowane jako przywilej, o który trzeba się starać, wręcz walczyć (nam się udało za drugim podejściem dopiero w instancji odwoławczej). A powinno być podstawowym i powszechnym elementem wsparcia tych najbardziej “essential workers”, od których zależy stabilność całego społeczeństwa.

Fragment większego wątku.

Świadczenie pielęgnacyjne (czy obecnie wprowadzone mniej korzystne “świadczenie wspierające”) jest wciąż traktowane jako przywilej, o który trzeba się starać, wręcz walczyć (nam się udało za drugim podejściem dopiero w instancji odwoławczej). A powinno być podstawowym i powszechnym elementem wsparcia tych najbardziej “essential workers”, od których zależy stabilność całego społeczeństwa.

0

Otwartoźródłowe przedsiębiorstwo społeczne?

preview

Mamy już otwartoźródłowe oprogramowanie, domy, urządzenia. Może przyszedł czas na open source social business? Kolektywnie opracowywane, publicznie dostępne i kooperatywnie wdrażane modele biznesowe?

Kiedy celem przedsiębiorstwa jest zaspokajanie potrzeb społecznych, z zachowaniem troski o planetę i sprawiedliwego wynagrodzenia dla pracujących osób, nie ma powodu do konkurowania.

Możemy więc wspólnie opracowywać pomysły na działalność gospodarczą i wspierać się wzajemnie w ich realizacji. Co myślicie?

Mamy już otwartoźródłowe oprogramowanie, domy, urządzenia. Może przyszedł czas na open source social business? Kolektywnie opracowywane, publicznie dostępne i kooperatywnie wdrażane modele biznesowe?

Kiedy celem przedsiębiorstwa jest zaspokajanie potrzeb społecznych, z zachowaniem troski o planetę i sprawiedliwego wynagrodzenia dla pracujących osób, nie ma powodu do konkurowania.

Możemy więc wspólnie opracowywać pomysły na działalność gospodarczą i wspierać się wzajemnie w ich realizacji. Co myślicie?

0

Podrygi dziadygi. Dla tych, co ich andropauza zaskoczyła.

Kino Wolność (TePeWu) Podrygi dziadygi kinowolnosc.pl
preview

Opowiadam tu, jak zaprzyjaźniam się ze swoją andropauzą i co robię, żeby do grobu dotruchtać radośnie, a nie pełzać, czy być wleczonym przez coraz bardziej zniechęconych bliskich.

Jeśli masz około (+/10) sześćdziesiątki, dotyka Cię andropauza, ale chcesz nadal cieszyć życiem, to to jest kanał akurat dla Ciebie. A nawet jeśli andropauza jest Ci obca, to i tak jesteś mile widzianx. 😀

Wszystkie treści na otwartej licencji, zero monetyzacji, darowizny opcjonalne. Zapraszam!

Opowiadam tu, jak zaprzyjaźniam się ze swoją andropauzą i co robię, żeby do grobu dotruchtać radośnie, a nie pełzać, czy być wleczonym przez coraz bardziej zniechęconych bliskich.

Jeśli masz około (+/10) sześćdziesiątki, dotyka Cię andropauza, ale chcesz nadal cieszyć życiem, to to jest kanał akurat dla Ciebie. A nawet jeśli andropauza jest Ci obca, to i tak jesteś mile widzianx. 😀

Wszystkie treści na otwartej licencji, zero monetyzacji, darowizny opcjonalne. Zapraszam!

0

Cybernetyka bez komputerów. Wiedza zapoznana, jakże dziś potrzebna.

preview

“W świecie Gibbsa porządek jest czymś najmniej prawdopodobnym, chaos czymś najbardziej prawdopodobnym. Ale, podczas gdy świat jako całość, o ile w ogóle istnieje świat jako całość, ma tendencję niwelowania różnic, to istnieją lokalne enklawy, w których panuje tendencja przeciwna, a mianowicie ograniczona i czasowa skłonność do wzrastania stopnia organizacji. Życie znajduje swój dom w niektórych spośród takich enklaw. Ten punkt widzenia był rdzeniem, wokół którego cybernetyka zaczęła się rozwijać” Norbert Wiener, Cybernetyka a społeczeństwo

Zapytany o najważniejsze i najbardziej aktualne problemy stojące przed cybernetyką, Wiener odpowiedział: „Przede wszystkim badanie systemów samoorganizujących się, systemów nieliniowych oraz problemów związanych z życiem jako takim. Są to trzy sposoby powiedzenia jednego i tego samego”

Od wdrożenia pierwszych programowalnych maszyn cyfrowych cybernetykę zaćmiło jej bardzo energiczne dziecko - informatyka. Równolegle pojawiła się konkurentka do tytułu “ogólnej teorii wszystkiego”: teoria systemów. Do dzisiaj trwają dyskusje, jaka jest ich wzajemna relacja - nie ulega jednak wątpliwości, że splotły się namiętnie i nieodwracalnie…

Ale cybernetyka nie rozpłynęła się w nicość. Jako wiedza o “procesach sterowania w układach (systemach) ożywionych i nieożywionych”, dała początek licznemu nietechnologicznemu potomstwu, w tym nowożytnej prakseologii i cybernetyce społecznej. Nie są one dyscyplinami wyłącznie akademickimi: wykładane i rozwijane na uczelniach wojskowych i policyjnych, kultywowane przez środowiska nacjonalistyczne, są skutecznymi narzędziami poznawania i kształtowania dynamiki społecznej i politycznej. Już samo to wystarczy, aby pokusić się o spopularyzowanie tej perspektywy wśród nas - obywateli i poddanych. Oszałamiające doznania poznawcze, które przynosi spojrzenie “systemowe” są dodatkową nagrodą za ten wysiłek.

Jednocześnie najpoważniejsze wyzwanie naszych czasów - katastrofalnie raptowna przemiana planetarnego ekosystemu - wymaga od nas zastosowania narzędzi poznawczych, które tylko cybernetyka i jej rodzeństwo mogą nam zapewnić.

Dlatego postuluję utworzenie przez osoby zainteresowane koła studiów i popularyzacji perspektywy cybernetycznej i systemowej w kontekście współczesnych wyzwań dla wolności, równości i sprawiedliwości. Spotkajmy się tym wątku i zacznijmy działać dla dobra ogółu.

“W świecie Gibbsa porządek jest czymś najmniej prawdopodobnym, chaos czymś najbardziej prawdopodobnym. Ale, podczas gdy świat jako całość, o ile w ogóle istnieje świat jako całość, ma tendencję niwelowania różnic, to istnieją lokalne enklawy, w których panuje tendencja przeciwna, a mianowicie ograniczona i czasowa skłonność do wzrastania stopnia organizacji. Życie znajduje swój dom w niektórych spośród takich enklaw. Ten punkt widzenia był rdzeniem, wokół którego cybernetyka zaczęła się rozwijać” Norbert Wiener, Cybernetyka a społeczeństwo

Zapytany o najważniejsze i najbardziej aktualne problemy stojące przed cybernetyką, Wiener odpowiedział: „Przede wszystkim badanie systemów samoorganizujących się, systemów nieliniowych oraz problemów związanych z życiem jako takim. Są to trzy sposoby powiedzenia jednego i tego samego”

Od wdrożenia pierwszych programowalnych maszyn cyfrowych cybernetykę zaćmiło jej bardzo energiczne dziecko - informatyka. Równolegle pojawiła się konkurentka do tytułu “ogólnej teorii wszystkiego”: teoria systemów. Do dzisiaj trwają dyskusje, jaka jest ich wzajemna relacja - nie ulega jednak wątpliwości, że splotły się namiętnie i nieodwracalnie…

Ale cybernetyka nie rozpłynęła się w nicość. Jako wiedza o “procesach sterowania w układach (systemach) ożywionych i nieożywionych”, dała początek licznemu nietechnologicznemu potomstwu, w tym nowożytnej prakseologii i cybernetyce społecznej. Nie są one dyscyplinami wyłącznie akademickimi: wykładane i rozwijane na uczelniach wojskowych i policyjnych, kultywowane przez środowiska nacjonalistyczne, są skutecznymi narzędziami poznawania i kształtowania dynamiki społecznej i politycznej. Już samo to wystarczy, aby pokusić się o spopularyzowanie tej perspektywy wśród nas - obywateli i poddanych. Oszałamiające doznania poznawcze, które przynosi spojrzenie “systemowe” są dodatkową nagrodą za ten wysiłek.

Jednocześnie najpoważniejsze wyzwanie naszych czasów - katastrofalnie raptowna przemiana planetarnego ekosystemu - wymaga od nas zastosowania narzędzi poznawczych, które tylko cybernetyka i jej rodzeństwo mogą nam zapewnić.

Dlatego postuluję utworzenie przez osoby zainteresowane koła studiów i popularyzacji perspektywy cybernetycznej i systemowej w kontekście współczesnych wyzwań dla wolności, równości i sprawiedliwości. Spotkajmy się tym wątku i zacznijmy działać dla dobra ogółu.

0

Projekt Artel Print – TePeWu

preview

Wychodzimy z szafy: nieodpłatna działalność pożytku publicznego.

Od pierwszego września Stowarzyszenie TePeWu startuje z darmowymi usługami druku cyfrowego dla aktywizmu. Pracę świadczymy solidarnościowo, koszty materiałów i wysyłek pokrywamy ze zbiórki online. Szczegóły, linki darowiznowe oraz formularz zapytania o druk - patrz tepewu.pl/projekt-artel-print/

Wychodzimy z szafy: nieodpłatna działalność pożytku publicznego.

Od pierwszego września Stowarzyszenie TePeWu startuje z darmowymi usługami druku cyfrowego dla aktywizmu. Pracę świadczymy solidarnościowo, koszty materiałów i wysyłek pokrywamy ze zbiórki online. Szczegóły, linki darowiznowe oraz formularz zapytania o druk - patrz tepewu.pl/projekt-artel-print/

0

Druk cyfrowy dla aktywizmu

preview

cross-posted from: szmer.info/post/1027375

Pierwsza salwa w naszej wojnie ekonomicznej z państwem i kapitałem.

Artel uruchomił usługę druku cyfrowego dla grup aktywistycznych, jednocześnie poszerzając przestrzeń wolną od kapitalizmu i pracy najemnej. Poznaj nas, pomóż nam, pracuj z nami!

cross-posted from: szmer.info/post/1027375

Pierwsza salwa w naszej wojnie ekonomicznej z państwem i kapitałem.

Artel uruchomił usługę druku cyfrowego dla grup aktywistycznych, jednocześnie poszerzając przestrzeń wolną od kapitalizmu i pracy najemnej. Poznaj nas, pomóż nam, pracuj z nami!

0

Państwo zawłaszczone. Bułgarskie lekcje dla Polski.

Polacy powinni uważnie przyglądać się bułgarskiej polityce: to model państwa przywłaszczonego oko.press
preview

Zawłaszczanie państwa polega na tym, że swoimi ludźmi obsadza się każde najmniejsze miejsce skrzyżowania systemu władzy z rzeczywistością. Ci ludzie pełnią funkcję gatekeeperów. Nie są tak bardzo potrzebni ze względu na formalne role, jakie pełnią. Są potrzebni jako trybiki maszyny, wykorzystywane wtedy, kiedy jest potrzeba: żeby wyciągać pieniądze z funduszy unijnych, żeby drenować budżet i finanse publiczne, żeby dopasowywać prawo do własnych interesów. No i przede wszystkim, żeby umacniać i konsolidować władzę.

Okazuje się więc, że nawet wtedy, kiedy zaczyna się nam wydawać, że te mechanizmy demokratyczne mogą być jakimś zbawieniem, taki skorumpowany system jest w stanie te mechanizmy wykorzystywać, a nowe osoby, które zaczynają rządzić i chcą wprowadzać reformy, zderzają się z permanentnym sabotażem. Na tym polega postępujący demontaż wielu demokracji na świecie. Nieprzypadkowo kiedyś Václav Havel oskarżany o czystki polityczne na początku lat 90. w Czechosłowacji, kiedy wyrzucił większość ludzi poprzedniego systemu z instytucji państwowych, pomimo że mówiono mu, że to profesjonaliści, powiedział, że woli chwilową indolencję niż permanentny sabotaż. To jest kwintesencja tego, z czym ugrupowania dążące do prawdziwych demokratycznych reform zderzają się w takim systemie.

Zawłaszczanie państwa polega na tym, że swoimi ludźmi obsadza się każde najmniejsze miejsce skrzyżowania systemu władzy z rzeczywistością. Ci ludzie pełnią funkcję gatekeeperów. Nie są tak bardzo potrzebni ze względu na formalne role, jakie pełnią. Są potrzebni jako trybiki maszyny, wykorzystywane wtedy, kiedy jest potrzeba: żeby wyciągać pieniądze z funduszy unijnych, żeby drenować budżet i finanse publiczne, żeby dopasowywać prawo do własnych interesów. No i przede wszystkim, żeby umacniać i konsolidować władzę.

Okazuje się więc, że nawet wtedy, kiedy zaczyna się nam wydawać, że te mechanizmy demokratyczne mogą być jakimś zbawieniem, taki skorumpowany system jest w stanie te mechanizmy wykorzystywać, a nowe osoby, które zaczynają rządzić i chcą wprowadzać reformy, zderzają się z permanentnym sabotażem. Na tym polega postępujący demontaż wielu demokracji na świecie. Nieprzypadkowo kiedyś Václav Havel oskarżany o czystki polityczne na początku lat 90. w Czechosłowacji, kiedy wyrzucił większość ludzi poprzedniego systemu z instytucji państwowych, pomimo że mówiono mu, że to profesjonaliści, powiedział, że woli chwilową indolencję niż permanentny sabotaż. To jest kwintesencja tego, z czym ugrupowania dążące do prawdziwych demokratycznych reform zderzają się w takim systemie.

0

Zidentyfikuj źródło cytatu.

preview

Ujawnia się tu błędność i szkodliwość poglądu „dobrych panów”, sądzących, że wystarcza, gdy ludzie mają co jeść i co robić, natomiast nie potrzeba im nic wiedzieć i o niczym decydować, bo od tego są „panowie”.

Już w zamierzchłej przeszłości do zasad ujarzmiania ludzi należało:

  • ograniczanie wiedzy,
  • ograniczanie wypowiedzi i decyzji,
  • ograniczanie konsumpcji,
  • ograniczanie działalności.

Ograniczenia informacyjne były ostrzejsze niż ograniczenia energetyczne, jako że niewolnicy byli potrzebni do wykonywania pracy, trzeba było więc zapewniać im niezbędne do tego siły (moc robocza), natomiast wiedzę i decydowanie panowie pozostawiali dla siebie, udzielając niewolnikom tylko informacji koniecznych ze względu na pracę i utrzymywanie ich w posłuszeństwie.

Do selekcjonowania udzielanych informacji dorabiano późnej uzasadnienie, jakoby to dla dobra informowanych chodziło o ustrzeżenie ich od szkodliwego wpływu szatańskich, heretyckich i wrogich podszeptów. Sprzyjała temu doktryna „ducha”, według której procesy informacyjne były czymś zupełnie oddzielnym od procesów energetycznych („niematerialne”).

Tymczasem procesy informacyjne i energetyczne są tak ściśle ze sobą powiązane, że jakiekolwiek braki w zakresie jednych lub drugich upośledzają człowieka.

Argument o selekcjonowaniu informacji ze względu na „dobro”, „szkodliwość” itp. to oczywiście hipokryzja. Podobnie jak człowiek odżywiany papką, aby nie zaszkodzić jego zdolności trawienia, utraciłby w końcu tę zdolność, tak samo pod wpływem papki informacyjnej utraciłby zdolność myślenia. Istotę funkcjonowania człowieka, jako systemu autonomicznego, stanowi bowiem nie samo istnienie równowagi funkcjonalnej, lecz dążenie do jej utrzymywania, bo tylko dzięki temu utrzymuje się sprawność organów sterowniczych: akumulatora, homeostatu i korelatora.

Praktycznie znaczy to, że optimum funkcjonowania człowieka występuje nie wtedy, kiedy wszystko jest strawne, bezpieczne i słuszne, lecz wtedy, gdy to funkcjonowanie polega na nieustannym stwierdzaniu różnic między strawnością a niestrawnością, między bezpieczeństwem a niebezpieczeństwem, między słusznością a niesłusznością. Do tego zaś konieczna jest styczność z tym, co niestrawne, niebezpieczne i niesłuszne.

Ujawnia się tu błędność i szkodliwość poglądu „dobrych panów”, sądzących, że wystarcza, gdy ludzie mają co jeść i co robić, natomiast nie potrzeba im nic wiedzieć i o niczym decydować, bo od tego są „panowie”.

Już w zamierzchłej przeszłości do zasad ujarzmiania ludzi należało:

  • ograniczanie wiedzy,
  • ograniczanie wypowiedzi i decyzji,
  • ograniczanie konsumpcji,
  • ograniczanie działalności.

Ograniczenia informacyjne były ostrzejsze niż ograniczenia energetyczne, jako że niewolnicy byli potrzebni do wykonywania pracy, trzeba było więc zapewniać im niezbędne do tego siły (moc robocza), natomiast wiedzę i decydowanie panowie pozostawiali dla siebie, udzielając niewolnikom tylko informacji koniecznych ze względu na pracę i utrzymywanie ich w posłuszeństwie.

Do selekcjonowania udzielanych informacji dorabiano późnej uzasadnienie, jakoby to dla dobra informowanych chodziło o ustrzeżenie ich od szkodliwego wpływu szatańskich, heretyckich i wrogich podszeptów. Sprzyjała temu doktryna „ducha”, według której procesy informacyjne były czymś zupełnie oddzielnym od procesów energetycznych („niematerialne”).

Tymczasem procesy informacyjne i energetyczne są tak ściśle ze sobą powiązane, że jakiekolwiek braki w zakresie jednych lub drugich upośledzają człowieka.

Argument o selekcjonowaniu informacji ze względu na „dobro”, „szkodliwość” itp. to oczywiście hipokryzja. Podobnie jak człowiek odżywiany papką, aby nie zaszkodzić jego zdolności trawienia, utraciłby w końcu tę zdolność, tak samo pod wpływem papki informacyjnej utraciłby zdolność myślenia. Istotę funkcjonowania człowieka, jako systemu autonomicznego, stanowi bowiem nie samo istnienie równowagi funkcjonalnej, lecz dążenie do jej utrzymywania, bo tylko dzięki temu utrzymuje się sprawność organów sterowniczych: akumulatora, homeostatu i korelatora.

Praktycznie znaczy to, że optimum funkcjonowania człowieka występuje nie wtedy, kiedy wszystko jest strawne, bezpieczne i słuszne, lecz wtedy, gdy to funkcjonowanie polega na nieustannym stwierdzaniu różnic między strawnością a niestrawnością, między bezpieczeństwem a niebezpieczeństwem, między słusznością a niesłusznością. Do tego zaś konieczna jest styczność z tym, co niestrawne, niebezpieczne i niesłuszne.

0

Jarosław Haszek -- anarchista w bolszewika przemienion...

preview

W trakcie mojego pobytu w Rosji, który trwał około pięciu lub sześciu lat, od czasu do czasu byłem zabijany lub katowany przez różne organizacje i osoby. Po powrocie do ojczyzny dowiedziałem się, że byłem trzykrotnie powieszony, dwukrotnie rozstrzelany i raz poćwiartowany przez dzikich kirgiskich rebeliantów na brzegach jeziora Kale-Jeszel.

Wreszcie, ostatecznie, zostałem przebity nożem podczas dzikiej potyczki z pijanymi marynarzami w pewnej odeskiej tawernie. Ze wszystkich tych wariantów ten ostatni wydaje mi się najbardziej prawdopodobny.

W trakcie mojego pobytu w Rosji, który trwał około pięciu lub sześciu lat, od czasu do czasu byłem zabijany lub katowany przez różne organizacje i osoby. Po powrocie do ojczyzny dowiedziałem się, że byłem trzykrotnie powieszony, dwukrotnie rozstrzelany i raz poćwiartowany przez dzikich kirgiskich rebeliantów na brzegach jeziora Kale-Jeszel.

Wreszcie, ostatecznie, zostałem przebity nożem podczas dzikiej potyczki z pijanymi marynarzami w pewnej odeskiej tawernie. Ze wszystkich tych wariantów ten ostatni wydaje mi się najbardziej prawdopodobny.

0

Jest wojna.

Iwan Krastew: zjednoczoną Europę czeka najtrudniejszy czas od momentu jej powstania [WYWIAD] oko.press
preview

Bardzo trudno jest prowadzić wojnę, jeśli nie wierzy się w to, że ona się toczy także przeciwko nam. I to jest podstawowa różnica między Rosją, a niektórymi państwami Unii Europejskiej. Rosja wie o tym, że toczy wojnę z Ukrainą i z Zachodem. Tymczasem część polityków oraz społeczeństw w Europie nie zdaje sobie sprawy z tego, że jesteśmy w stanie wojny. Wydaje im się, że możemy wybrać: angażować się lub nie, pomagać lub nie pomagać, że nasza rola polega na dobrowolnym wspieraniu Ukrainy. Ale to bardzo błędne przekonanie. Rosja toczy wojnę wobec nas wszystkich, musimy na nią odpowiedzieć.

Bardzo trudno jest prowadzić wojnę, jeśli nie wierzy się w to, że ona się toczy także przeciwko nam. I to jest podstawowa różnica między Rosją, a niektórymi państwami Unii Europejskiej. Rosja wie o tym, że toczy wojnę z Ukrainą i z Zachodem. Tymczasem część polityków oraz społeczeństw w Europie nie zdaje sobie sprawy z tego, że jesteśmy w stanie wojny. Wydaje im się, że możemy wybrać: angażować się lub nie, pomagać lub nie pomagać, że nasza rola polega na dobrowolnym wspieraniu Ukrainy. Ale to bardzo błędne przekonanie. Rosja toczy wojnę wobec nas wszystkich, musimy na nią odpowiedzieć.

0

Ławrow grozi sąsiadowi Ukrainy. Przestrzega przed "atakiem na Moskwę"

Ławrow grozi sąsiadowi Ukrainy. Przestrzega przed "atakiem na Moskwę" wiadomosci.onet.pl
preview

W marcu 2022 r., krótko po inwazji rosyjskiej w Ukrainie, ambasada Rosji w Kiszyniowie zwróciła się do rosyjskojęzycznych obywateli w Mołdawii o powiadomienie placówki drogą mejlową o “przypadkach dyskryminacji na poziomie narodowym, językowym, kulturowym, religijnym lub innym”. W odpowiedzi rosyjskojęzyczna ludność uruchomiła w internecie petycję, w której wezwała Moskwę do pozostawienia Mołdawii i jego mieszkańców w spokoju, zaznaczając, że “nie jest dyskryminowana i nie musi być ratowana”.

W marcu 2022 r., krótko po inwazji rosyjskiej w Ukrainie, ambasada Rosji w Kiszyniowie zwróciła się do rosyjskojęzycznych obywateli w Mołdawii o powiadomienie placówki drogą mejlową o “przypadkach dyskryminacji na poziomie narodowym, językowym, kulturowym, religijnym lub innym”. W odpowiedzi rosyjskojęzyczna ludność uruchomiła w internecie petycję, w której wezwała Moskwę do pozostawienia Mołdawii i jego mieszkańców w spokoju, zaznaczając, że “nie jest dyskryminowana i nie musi być ratowana”.

0

Świat mógł przeżyć, gdyby w porę umarła „Europa”

preview

Biali mogą zaoferować ludzkości wizję bardziej pozytywną od kultury europejskiej. Wierzę w to. Ażeby ją osiągnąć, muszą wyjść – z resztą ludzkości pospołu – poza kulturę europejską. Tylko wtedy ujrzą Europę taką, jaka jest.

Kurczowe trzymanie się kapitalizmu, marksizmu i wszystkich innych „izmów” jest równoznaczne z pozostaniem w kulturze europejskiej. Tego podstawowego faktu zanegować się nie da. A skoro jest to fakt, to stanowi on wybór. Wybór ten dotyczy kultury, a nie rasy. Wybierając kulturę europejską i industrializm, wybierasz status mojego wroga. Wybór ten należy do ciebie.

Kultura, która regularnie myli rewolucję z kontynuacją, naukę z religią, a rewoltę z oporem, nie nauczy was, jak żyć. Europejczycy już dawno utracili kontakt z rzeczywistością, o ile kiedykolwiek takowy mieli.

Biali mogą zaoferować ludzkości wizję bardziej pozytywną od kultury europejskiej. Wierzę w to. Ażeby ją osiągnąć, muszą wyjść – z resztą ludzkości pospołu – poza kulturę europejską. Tylko wtedy ujrzą Europę taką, jaka jest.

Kurczowe trzymanie się kapitalizmu, marksizmu i wszystkich innych „izmów” jest równoznaczne z pozostaniem w kulturze europejskiej. Tego podstawowego faktu zanegować się nie da. A skoro jest to fakt, to stanowi on wybór. Wybór ten dotyczy kultury, a nie rasy. Wybierając kulturę europejską i industrializm, wybierasz status mojego wroga. Wybór ten należy do ciebie.

Kultura, która regularnie myli rewolucję z kontynuacją, naukę z religią, a rewoltę z oporem, nie nauczy was, jak żyć. Europejczycy już dawno utracili kontakt z rzeczywistością, o ile kiedykolwiek takowy mieli.

0

Pięć kodów moralnych.

Konserwatysta czy liberał? Zależy jak używamy kodów moralnych. Mamy ich pięć [PUŁAPKI MYŚLENIA] oko.press
preview

Według Haidta, istnieje pięć systemów czy kodów moralnych: troska, sprawiedliwość, lojalność, autorytet i czystość, nazywana też czasem świętością.

Ciekawe by było spojrzeć na anarchizm(y) pod tym kątem…

Według Haidta, istnieje pięć systemów czy kodów moralnych: troska, sprawiedliwość, lojalność, autorytet i czystość, nazywana też czasem świętością.

Ciekawe by było spojrzeć na anarchizm(y) pod tym kątem…

0

Jak zhackować dylemat wagonika.

preview

Dylemat wagonika jest cyklicznym (iteracyjnym) eksperymentem, pokazującym, jak zmiana dostępnej informacji może wpłynąć na dokonywane wybory.

Dla zwiększenia udziału emocji w procesie decyzyjnym jest on udramatyzowany w postaci scenki, gdzie rozpędzony wagon pędzi po torze , a przedmiot eksperymentu (“gracz”) musi podjąć decyzję, czy skierować go na jeden, czy na drugi tor.

Jedna z tych decyzji jest technicznie łatwiejsza, bo wymaga jedynie zachowania status quo. Bez ingerencji gracza sprawy i tak potoczą się (khem, khem) swoim torem.

Pułapka dylematu wagonika zbudowana jest z trzech części:

  1. Eksperyment ma dowolną liczbę cykli. W każdym kolejnym cyklu eksperymentator (odpowiednik mistrza gry “MG” / reżysera) zmienia zakres i treść informacji dostępnej graczowi, starając się prowadzić go od sytuacji prostego i oczywistego wyboru do sytuacji, w której wybór staje się coraz mniej oczywisty.

  2. Gracz poddany jest też rosnącemu napięciu pomiędzy aspektem emocjonalnym (Tor A: ostatnia panda na planecie; tor B: psychopatyczny gwałciciel, przyszły ojciec pierwszej feministycznej prezydentki Federacji Narodów Ziemi) a domniemanym oczekiwaniem, że rozwiąże dylemat, stosując myślenie racjonalne. W rzeczywistości jedynym celem MG jest doprowadzenie gracza do załamania nerwowego z racji nieznośnego dylematu poznawczego.

  3. Subtelnym elementem pułapki jest aspekt podróży w czasie. Każdy cykl (iteracja) zaczyna się (w świecie opowieści – “in-game”) w tym samym punkcie – po pełnym resecie. Jednakże “out-game” gracz ma świadomość poprzednich cyklów i dokonanych w nich wyborów. Ludzki umysł ma skłonność do przywiązywania się do własnych decyzji. MG stara się popychać gracza do zmiany decyzji z coraz mniej oczywistych powodów, co zwiększa dyskomfort, jako że umysł chce postrzegać siebie jako istotę “zintegrowaną”, a nie chwiejną.

Jak wyjść z pułapki (i wykorzystać to doświadczenie do wzmocnienia samosterowności)?

Wymaga to wyrobienia w sobie kilku ważnych elementów świadomości, sprowadzających się do gotowości do popełniania (i naprawiania) błędów.

  1. Przyjęcie do wiadomości resetu informacyjnego. Kiedy otrzymuję nowe ważne informacje, dotyczące wcześniej podjętej decyzji, jest jak najbardziej właściwe, żeby tę decyzję zweryfikować i ewentualnie zmienić. Nie przywiązuję się do swoich poprzednich wyborów i nie uwłacza mi, jeśli się z nich wycofam.

  2. Przyjęcie do wiadomości ograniczeń myślenia racjonalnego. Niezależnie od kompletności informacji decyzyjnej, zawsze jestem gotów na to, że pewnych rzeczy nie da się (zwłaszcza pod presją czasu) porównać w sposób racjonalny. Jestem gotów pewne decyzje (po wyczerpaniu innych sensownych sposobów) podjąć losowo lub intuicyjnie, a konsekwencje “przyjąć na klatę”.

  3. Przyjęcie do wiadomości, że moja wiedza i sprawczość są niepełne – zawsze i wszędzie. Nigdy nie będę miał pełnej wiedzy o okolicznościach moich wyborów. Nigdy nie będę w pełni zdolny – fizycznie, umysłowo czy emocjonalnie do podjęcia i wykonania każdej wyobrażalnej decyzji.


Podsumowując, pułapka dylematu wagonika polega na narzuceniu graczowi nierealistycznych i sprzecznych wewnętrznie oczekiwań MG. A wyjście z niej wymaga uznania własnych ograniczeń i nawiązania bardziej bezpośredniego kontaktu z rzeczywistością (z pominięciem nawet najwspanialszych pośredników). Plusem jest, że nie wymaga to przestawiania gołymi rękami wazy pełnej rozżarzonych węgli…

Dylemat wagonika jest cyklicznym (iteracyjnym) eksperymentem, pokazującym, jak zmiana dostępnej informacji może wpłynąć na dokonywane wybory.

Dla zwiększenia udziału emocji w procesie decyzyjnym jest on udramatyzowany w postaci scenki, gdzie rozpędzony wagon pędzi po torze , a przedmiot eksperymentu (“gracz”) musi podjąć decyzję, czy skierować go na jeden, czy na drugi tor.

Jedna z tych decyzji jest technicznie łatwiejsza, bo wymaga jedynie zachowania status quo. Bez ingerencji gracza sprawy i tak potoczą się (khem, khem) swoim torem.

Pułapka dylematu wagonika zbudowana jest z trzech części:

  1. Eksperyment ma dowolną liczbę cykli. W każdym kolejnym cyklu eksperymentator (odpowiednik mistrza gry “MG” / reżysera) zmienia zakres i treść informacji dostępnej graczowi, starając się prowadzić go od sytuacji prostego i oczywistego wyboru do sytuacji, w której wybór staje się coraz mniej oczywisty.

  2. Gracz poddany jest też rosnącemu napięciu pomiędzy aspektem emocjonalnym (Tor A: ostatnia panda na planecie; tor B: psychopatyczny gwałciciel, przyszły ojciec pierwszej feministycznej prezydentki Federacji Narodów Ziemi) a domniemanym oczekiwaniem, że rozwiąże dylemat, stosując myślenie racjonalne. W rzeczywistości jedynym celem MG jest doprowadzenie gracza do załamania nerwowego z racji nieznośnego dylematu poznawczego.

  3. Subtelnym elementem pułapki jest aspekt podróży w czasie. Każdy cykl (iteracja) zaczyna się (w świecie opowieści – “in-game”) w tym samym punkcie – po pełnym resecie. Jednakże “out-game” gracz ma świadomość poprzednich cyklów i dokonanych w nich wyborów. Ludzki umysł ma skłonność do przywiązywania się do własnych decyzji. MG stara się popychać gracza do zmiany decyzji z coraz mniej oczywistych powodów, co zwiększa dyskomfort, jako że umysł chce postrzegać siebie jako istotę “zintegrowaną”, a nie chwiejną.

Jak wyjść z pułapki (i wykorzystać to doświadczenie do wzmocnienia samosterowności)?

Wymaga to wyrobienia w sobie kilku ważnych elementów świadomości, sprowadzających się do gotowości do popełniania (i naprawiania) błędów.

  1. Przyjęcie do wiadomości resetu informacyjnego. Kiedy otrzymuję nowe ważne informacje, dotyczące wcześniej podjętej decyzji, jest jak najbardziej właściwe, żeby tę decyzję zweryfikować i ewentualnie zmienić. Nie przywiązuję się do swoich poprzednich wyborów i nie uwłacza mi, jeśli się z nich wycofam.

  2. Przyjęcie do wiadomości ograniczeń myślenia racjonalnego. Niezależnie od kompletności informacji decyzyjnej, zawsze jestem gotów na to, że pewnych rzeczy nie da się (zwłaszcza pod presją czasu) porównać w sposób racjonalny. Jestem gotów pewne decyzje (po wyczerpaniu innych sensownych sposobów) podjąć losowo lub intuicyjnie, a konsekwencje “przyjąć na klatę”.

  3. Przyjęcie do wiadomości, że moja wiedza i sprawczość są niepełne – zawsze i wszędzie. Nigdy nie będę miał pełnej wiedzy o okolicznościach moich wyborów. Nigdy nie będę w pełni zdolny – fizycznie, umysłowo czy emocjonalnie do podjęcia i wykonania każdej wyobrażalnej decyzji.


Podsumowując, pułapka dylematu wagonika polega na narzuceniu graczowi nierealistycznych i sprzecznych wewnętrznie oczekiwań MG. A wyjście z niej wymaga uznania własnych ograniczeń i nawiązania bardziej bezpośredniego kontaktu z rzeczywistością (z pominięciem nawet najwspanialszych pośredników). Plusem jest, że nie wymaga to przestawiania gołymi rękami wazy pełnej rozżarzonych węgli…

0

Rasizm to technologia władzy [Wielgosz]

Rasizm to technologia władzy. Kapitalizm nas dzieli, by skuteczniej rządzić [ROZMOWA] oko.press
preview

Kto pozwolił się ochrzcić, mógł zostać szczęśliwym poddanym Królów Katolickich. To samo stało się z muzułmanami w połowie XVI wieku. Oni także masowo nawracali się (zwykle pod przymusem) na chrześcijaństwo. I nagle przychodzi początek wieku XVII, kiedy samo słuszne wyznanie już nie wystarcza.

Europejski rasizm chce być uniwersalną miarą, za pomocą której strukturyzujemy globalne populacje, nakładając różnice pomiędzy poszczególnymi grupami, różnice, które definiujemy jako rasowe, na podział pracy.

Europa była bardzo biednym regionem świata, w którym nieustannie toczyła się wojna o zasoby, wojna wszystkich ze wszystkimi, co sprawiło, że właśnie tu wykształciły się bardzo zaawansowane technologie wojskowe.

Europa Północną Koreą świata…

Demokracji ukraińskiej bardzo wiele można zarzucić, niemniej jednak była i jest to demokracja. Dzisiaj to właśnie stawka, o którą toczy się gra. Nie jest to stawka wyłącznie narodowa, ale również polityczna, walka Ukrainy ma charakter emancypacyjny i antykolonialny. Z punktu widzenia jej mieszkańców i mieszkanek wojna toczy się o dokończenie dekolonizacji i ostateczne zerwanie więzi kolonialnego dziedzictwa.

Kto pozwolił się ochrzcić, mógł zostać szczęśliwym poddanym Królów Katolickich. To samo stało się z muzułmanami w połowie XVI wieku. Oni także masowo nawracali się (zwykle pod przymusem) na chrześcijaństwo. I nagle przychodzi początek wieku XVII, kiedy samo słuszne wyznanie już nie wystarcza.

Europejski rasizm chce być uniwersalną miarą, za pomocą której strukturyzujemy globalne populacje, nakładając różnice pomiędzy poszczególnymi grupami, różnice, które definiujemy jako rasowe, na podział pracy.

Europa była bardzo biednym regionem świata, w którym nieustannie toczyła się wojna o zasoby, wojna wszystkich ze wszystkimi, co sprawiło, że właśnie tu wykształciły się bardzo zaawansowane technologie wojskowe.

Europa Północną Koreą świata…

Demokracji ukraińskiej bardzo wiele można zarzucić, niemniej jednak była i jest to demokracja. Dzisiaj to właśnie stawka, o którą toczy się gra. Nie jest to stawka wyłącznie narodowa, ale również polityczna, walka Ukrainy ma charakter emancypacyjny i antykolonialny. Z punktu widzenia jej mieszkańców i mieszkanek wojna toczy się o dokończenie dekolonizacji i ostateczne zerwanie więzi kolonialnego dziedzictwa.

0

GOWORIT MOSKWA: Propaganda rechocze z osób transpłciowych niczym prezes Kaczyński

GOWORIT MOSKWA: Propaganda rechocze z osób transpłciowych niczym prezes Kaczyński oko.press
preview

Żeby nikt nigdy nie mógł mi nic kazać. Żeby szef nie wrzeszczał. Żeby urzędnik się mnie bał.

Opowiadając o “suwerenności” propaganda nie zwraca się do politologów, nie prowadzi debaty, jak zdefiniować suwerenność w zglobalizowanej gospodarce i świecie złożonych zależności. Obiecuje za to całej słuchającej ją zbiorowości, że w końcu będzie tak, jak chcemy. Że będą się nas słuchać i bać, a tylko o to w życiu chodzi.

To jest po prostu bajka o złotej rybce, którą kiedyś złapiemy.

I choć wielu ludzi działających dzięki współpracy, wzajemnemu szacunkowi i dzieleniu się doświadczeniem w ogóle takiego rozumienia “suwerenności” nie pojmie, to dla tych żyjących w poniżeniu, upokarzanych w pracy i w domu – nawykłych do, jak powiedzielibyśmy w Polsce – kultury folwarku (w Rosji – do rabstwa, czyli niewolnictwa) – to może być szczyt marzeń.

Żeby nikt nigdy nie mógł mi nic kazać. Żeby szef nie wrzeszczał. Żeby urzędnik się mnie bał.

Opowiadając o “suwerenności” propaganda nie zwraca się do politologów, nie prowadzi debaty, jak zdefiniować suwerenność w zglobalizowanej gospodarce i świecie złożonych zależności. Obiecuje za to całej słuchającej ją zbiorowości, że w końcu będzie tak, jak chcemy. Że będą się nas słuchać i bać, a tylko o to w życiu chodzi.

To jest po prostu bajka o złotej rybce, którą kiedyś złapiemy.

I choć wielu ludzi działających dzięki współpracy, wzajemnemu szacunkowi i dzieleniu się doświadczeniem w ogóle takiego rozumienia “suwerenności” nie pojmie, to dla tych żyjących w poniżeniu, upokarzanych w pracy i w domu – nawykłych do, jak powiedzielibyśmy w Polsce – kultury folwarku (w Rosji – do rabstwa, czyli niewolnictwa) – to może być szczyt marzeń.

0

Starhawk: ruch dla życia

preview

Źródło: FB

Czterdzieści dziewięć lat temu miałam dwadzieścia dwa lata, od niedawna zanurzona w rozkwicie ruchu feministycznego początku lat siedemdziesiątych, pomagałam w organizowaniu lokalnego centrum kobiet, co tydzień chodziłam do grupy podnoszenia świadomości, brałam udział w sesjach samoleczenia, podczas których uczyłyśmy się badać szyjki macicy drugiej osoby za pomocą wziernika i jak odsysać zawartość macicy (ang. menstrual extraction), a także wspierałam wszystkie organizacje i agitację na rzecz prawa do kontrolowania własnych zdolności reprodukcyjnych.

Kiedy zapadła decyzja w sprawie Roe vs. Wade, był to moment radości i ulgi! Nadal miałyśmy o co walczyć — ale tę bitwę wygrałyśmy. Teraz, prawie pół wieku później, nadeszła ta ogromna porażka. Jestem tak wściekła, że właściwie trudno mi pisać, trudno mi nawet powiedzieć cokolwiek bez wściekłości i krzyku.

Ale jedna rzecz jest dla mnie jasna — mamy pracę do wykonania!

Musimy wykonać długą, ciężką pracę, aby zbudować ruch dla życia. Nie ruch antyaborcyjny, antyseksualny, antykobiecy, który zawłaszczył ten termin, ale ruch, który jest prawdziwie dla życia i jest w stanie stworzyć lud dla życia, świat dla życia.

Jak to może wyglądać?

Życie jest osadzone w ciałach, ciałach złożonych i niepowtarzalnych, odpornych i kruchych, podatnych na wiele tajemniczych stanów, zdolnych do sprawiania zarówno ogromnej przyjemności, jak i skrajnego bólu. Niektóre z tych ciał są kobiece, zdolne do przyjęcia i pielęgnowania nowego życia, a ruch dla życia szanowałby i pielęgnował wszystkie te zdolności.

Prawdziwy lud dla życia dbałby o ciała i zapewniałby opiekę zdrowotną dla wszystkich, włączając w to spektrum opieki, której potrzebujemy, aby bezpiecznie wyrażać swoją seksualność.

W świecie dla życia nie do pomyślenia byłaby sytuacja, w której ktoś cierpi głód, podczas gdy inni są karmieni, albo w której jedni nie mają dachu nad głową, podczas gdy inni mają domy. Dostęp do żywności, schronienia i edukacji byłyby prawami człowieka, a nie dostęp do karabinów szturmowych. Żywe ciała zawierają żywe umysły, serca, dusze, zdolność rozumowania, zdolność współczucia, pragnienie niezależności i godności — wszystkie te rzeczy, które czynią nas ludźmi. Dlatego prawdziwy ruch dla życia popiera prawo i odpowiedzialność każdej osoby do podejmowania kluczowych decyzji, które mają wpływ na jej życie, do panowania nad własnym ciałem, do dokonywania własnych wyborów medycznych i moralnych zgodnie ze wskazówkami własnego sumienia.

Ruch dla życia uważałby, że przyjemność jest czymś dobrym — zwłaszcza przyjemność seksualna we wszystkich jej formach, o ile odbywa się ona za obopólną zgodą. Seksualność byłaby postrzegana jako święty dar. Jednak uznawałybyśmy także, że każda tak potężna siła może być także areną zranień i krzywdy. **W świecie dla życia bylibyśmy dla siebie nawzajem sprzymierzeńcami w leczeniu ran, przeżywaniu rozczarowań i celebrowaniu radości z bycia istotami seksualnymi. **

Życie istnieje na żywej planecie, więc świat dla życia będzie dbał o sieć życia i pielęgnował ją we wszystkich jej złożonych powiązaniach. Prawdziwy ruch dla życia wykorzystałby wszystkie swoje siły, aby powstrzymać zmiany klimatyczne i naprawić zniszczone ekosystemy, aby chronić bioróżnorodność, dbać o systemy podtrzymujące życie na planecie, budować glebę, chronić wodę, chronić to, co urosło, sadzić drzewa, wpajać nauki i umiejętności regeneracji oraz czcić ducha wzajemnych powiązań.

Życie jest nieuporządkowane. Kiedy naprawdę żyjemy, popełniamy błędy. Stajemy przed wyborem i czasami dokonujemy niewłaściwych wyborów. Robimy rzeczy nierozsądne i niemądre, i stajemy w obliczu nieoczekiwanych konsekwencji. W ruchu, który jest prawdziwie dla życia, chodzi o odpowiedzialność, ale także o drugą szansę, o sposoby zadośćuczynienia, gdy jest to konieczne, o drogę powrotną, aby odbudować zaufanie. Chodzi o niuanse i złożone pytania, a nie proste odpowiedzi.

Istnieje wiele, wiele ruchów działających na rzecz tych celów. Teraz jednak nadszedł czas, by się zjednoczyć, budować koalicje, praktykować solidarność, być bardziej przyjaznymi i strategicznie myślącymi niż kiedykolwiek, a jednocześnie budować długoterminowo.

Ponieważ tylko silny, szeroko zakrojony ruch może przeciwstawić się prawicowym, antyseksualnym, antyprzyjemnościowym i antydemokratycznym siłom, które dążą do narzucenia rządów teokratycznych.

Jeszcze jedna rzecz o życiu — życie opiera się kontroli. Życie jest odporne, nieskończenie twórcze, i my się tacy stajemy, kiedy pracujemy w jego służbie.

Źródło: FB

Czterdzieści dziewięć lat temu miałam dwadzieścia dwa lata, od niedawna zanurzona w rozkwicie ruchu feministycznego początku lat siedemdziesiątych, pomagałam w organizowaniu lokalnego centrum kobiet, co tydzień chodziłam do grupy podnoszenia świadomości, brałam udział w sesjach samoleczenia, podczas których uczyłyśmy się badać szyjki macicy drugiej osoby za pomocą wziernika i jak odsysać zawartość macicy (ang. menstrual extraction), a także wspierałam wszystkie organizacje i agitację na rzecz prawa do kontrolowania własnych zdolności reprodukcyjnych.

Kiedy zapadła decyzja w sprawie Roe vs. Wade, był to moment radości i ulgi! Nadal miałyśmy o co walczyć — ale tę bitwę wygrałyśmy. Teraz, prawie pół wieku później, nadeszła ta ogromna porażka. Jestem tak wściekła, że właściwie trudno mi pisać, trudno mi nawet powiedzieć cokolwiek bez wściekłości i krzyku.

Ale jedna rzecz jest dla mnie jasna — mamy pracę do wykonania!

Musimy wykonać długą, ciężką pracę, aby zbudować ruch dla życia. Nie ruch antyaborcyjny, antyseksualny, antykobiecy, który zawłaszczył ten termin, ale ruch, który jest prawdziwie dla życia i jest w stanie stworzyć lud dla życia, świat dla życia.

Jak to może wyglądać?

Życie jest osadzone w ciałach, ciałach złożonych i niepowtarzalnych, odpornych i kruchych, podatnych na wiele tajemniczych stanów, zdolnych do sprawiania zarówno ogromnej przyjemności, jak i skrajnego bólu. Niektóre z tych ciał są kobiece, zdolne do przyjęcia i pielęgnowania nowego życia, a ruch dla życia szanowałby i pielęgnował wszystkie te zdolności.

Prawdziwy lud dla życia dbałby o ciała i zapewniałby opiekę zdrowotną dla wszystkich, włączając w to spektrum opieki, której potrzebujemy, aby bezpiecznie wyrażać swoją seksualność.

W świecie dla życia nie do pomyślenia byłaby sytuacja, w której ktoś cierpi głód, podczas gdy inni są karmieni, albo w której jedni nie mają dachu nad głową, podczas gdy inni mają domy. Dostęp do żywności, schronienia i edukacji byłyby prawami człowieka, a nie dostęp do karabinów szturmowych. Żywe ciała zawierają żywe umysły, serca, dusze, zdolność rozumowania, zdolność współczucia, pragnienie niezależności i godności — wszystkie te rzeczy, które czynią nas ludźmi. Dlatego prawdziwy ruch dla życia popiera prawo i odpowiedzialność każdej osoby do podejmowania kluczowych decyzji, które mają wpływ na jej życie, do panowania nad własnym ciałem, do dokonywania własnych wyborów medycznych i moralnych zgodnie ze wskazówkami własnego sumienia.

Ruch dla życia uważałby, że przyjemność jest czymś dobrym — zwłaszcza przyjemność seksualna we wszystkich jej formach, o ile odbywa się ona za obopólną zgodą. Seksualność byłaby postrzegana jako święty dar. Jednak uznawałybyśmy także, że każda tak potężna siła może być także areną zranień i krzywdy. **W świecie dla życia bylibyśmy dla siebie nawzajem sprzymierzeńcami w leczeniu ran, przeżywaniu rozczarowań i celebrowaniu radości z bycia istotami seksualnymi. **

Życie istnieje na żywej planecie, więc świat dla życia będzie dbał o sieć życia i pielęgnował ją we wszystkich jej złożonych powiązaniach. Prawdziwy ruch dla życia wykorzystałby wszystkie swoje siły, aby powstrzymać zmiany klimatyczne i naprawić zniszczone ekosystemy, aby chronić bioróżnorodność, dbać o systemy podtrzymujące życie na planecie, budować glebę, chronić wodę, chronić to, co urosło, sadzić drzewa, wpajać nauki i umiejętności regeneracji oraz czcić ducha wzajemnych powiązań.

Życie jest nieuporządkowane. Kiedy naprawdę żyjemy, popełniamy błędy. Stajemy przed wyborem i czasami dokonujemy niewłaściwych wyborów. Robimy rzeczy nierozsądne i niemądre, i stajemy w obliczu nieoczekiwanych konsekwencji. W ruchu, który jest prawdziwie dla życia, chodzi o odpowiedzialność, ale także o drugą szansę, o sposoby zadośćuczynienia, gdy jest to konieczne, o drogę powrotną, aby odbudować zaufanie. Chodzi o niuanse i złożone pytania, a nie proste odpowiedzi.

Istnieje wiele, wiele ruchów działających na rzecz tych celów. Teraz jednak nadszedł czas, by się zjednoczyć, budować koalicje, praktykować solidarność, być bardziej przyjaznymi i strategicznie myślącymi niż kiedykolwiek, a jednocześnie budować długoterminowo.

Ponieważ tylko silny, szeroko zakrojony ruch może przeciwstawić się prawicowym, antyseksualnym, antyprzyjemnościowym i antydemokratycznym siłom, które dążą do narzucenia rządów teokratycznych.

Jeszcze jedna rzecz o życiu — życie opiera się kontroli. Życie jest odporne, nieskończenie twórcze, i my się tacy stajemy, kiedy pracujemy w jego służbie.

0

To już rok minął...

preview

Poznań, 24.06.2021 Zofia Nierodzińska przed sądem.

Wysoki Sądzie,

bardzo mnie cieszy to, że na zewnątrz są osoby wyrażające dla mnie wsparcie. Pokazuje to, że proces, w którym dziś to akurat ja występuję w roli oskarżanej, jest tak naprawdę częścią większego społecznego przewartościowania. Jest symptomem naszych czasów, dowodem na to, że osoby mieszkające w Polsce pozostają krytyczne co do sposobu funkcjonowania wszelkiej władzy, w tym władzy kościoła.

Mój gest rzutu trzema jajkami w zamknięte drzwi kościoła był gestem nieposłuszeństwa obywatelskiego, dla którego kontekst jest decydujący i usprawiedliwia użyte środki. Kontekstem przypomnijmy był tu wyrok Trybunału Konstytucyjnego Pani Julii Przyłębskiej o odebraniu połowie polskiego społeczeństwa praw człowieka, czyli możliwości decydowania o swoim życiu i zdrowiu, ogłoszony w czasie drugiego lockdownu związanego z pandemią koronawirusa. Niekonstytucyjnie odebrano nam wtedy możliwość gromadzenia się w przestrzeni publicznej w celu wyrażenia sprzeciwu wobec władzy. Oburzenie na poczynania rządu zostało mimo to zademonstrowane przez dziesiątki tysięcy osób w całej Polsce, z narażeniem zdrowia i bezpieczeństwa, w imię ochrony praw człowieka i demokracji. Protesty były sposobem wywołania władzy politycznej i kościelnej do wzięcia odpowiedzialności za przemoc, którą wyrządzają. W tym samym czasie, kiedy oburzone obywatelki i obywatele wychodzili na ulice, hierarchowie Kościoła katolickiego, z arcybiskupem Stanisławem Gądeckim na czele, odpowiedzieli „wielką radością” na łamanie praw człowieka w Polsce. Wypowiedź arcybiskupa z dnia 23.10.2020. “Cieszę się ogromnie z tej epokowej zmiany prawa”. […]

Całość: znierodzinska.com/…/my-statement-read-at-the-cour…

Poznań, 24.06.2021 Zofia Nierodzińska przed sądem.

Wysoki Sądzie,

bardzo mnie cieszy to, że na zewnątrz są osoby wyrażające dla mnie wsparcie. Pokazuje to, że proces, w którym dziś to akurat ja występuję w roli oskarżanej, jest tak naprawdę częścią większego społecznego przewartościowania. Jest symptomem naszych czasów, dowodem na to, że osoby mieszkające w Polsce pozostają krytyczne co do sposobu funkcjonowania wszelkiej władzy, w tym władzy kościoła.

Mój gest rzutu trzema jajkami w zamknięte drzwi kościoła był gestem nieposłuszeństwa obywatelskiego, dla którego kontekst jest decydujący i usprawiedliwia użyte środki. Kontekstem przypomnijmy był tu wyrok Trybunału Konstytucyjnego Pani Julii Przyłębskiej o odebraniu połowie polskiego społeczeństwa praw człowieka, czyli możliwości decydowania o swoim życiu i zdrowiu, ogłoszony w czasie drugiego lockdownu związanego z pandemią koronawirusa. Niekonstytucyjnie odebrano nam wtedy możliwość gromadzenia się w przestrzeni publicznej w celu wyrażenia sprzeciwu wobec władzy. Oburzenie na poczynania rządu zostało mimo to zademonstrowane przez dziesiątki tysięcy osób w całej Polsce, z narażeniem zdrowia i bezpieczeństwa, w imię ochrony praw człowieka i demokracji. Protesty były sposobem wywołania władzy politycznej i kościelnej do wzięcia odpowiedzialności za przemoc, którą wyrządzają. W tym samym czasie, kiedy oburzone obywatelki i obywatele wychodzili na ulice, hierarchowie Kościoła katolickiego, z arcybiskupem Stanisławem Gądeckim na czele, odpowiedzieli „wielką radością” na łamanie praw człowieka w Polsce. Wypowiedź arcybiskupa z dnia 23.10.2020. “Cieszę się ogromnie z tej epokowej zmiany prawa”. […]

Całość: znierodzinska.com/…/my-statement-read-at-the-cour…

0

Rozkaz: nie srać!

preview

Od wielu już lat, na różnych polach kulturowych życia społecznego w Polsce zauważam tendencję, którą – całkowicie amatorsko i apedantycznie – nazwałem sobie “zamrożeniem w fazie analnej”. Najbardziej spektakularnym jej objawem jest zachowanie odniesień do odchodów i czynności wydalniczych jako ostatniej grupy dopuszczalnych politycznie i obyczajowo obelg (tak, jakby nie dało się człowieka zmieszać z błotem bez stosowania słów obscenicznych). Współwystępuje ono z generalnym ignorowaniem tej sfery życia osobistego i społecznego – przynajmniej w stanie trzeźwości.

Ale znacznie ważniejszym i potencjalnie niebezpiecznym w czasach kryzysu lub wojny jest ignorowanie faktu, że wszyscy musimy się wypróżniać i z fekaliami trzeba coś robić. I jest to taki sam temat, jak wyrzucanie śmieci albo odprowadzanie wody po myciu naczyń.

Od kilku już lat nieodmiennie bawi mnie reakcja publiczności, podczas moich nieczęstych wykładów i nieco częstszych rozmów towarzyskich, kiedy pytam, co zrobią, jeśli w ich kamienicy czy wieżowcu zabraknie przez tydzień wody. Standardowa reakcja ląduje gdzieś pomiędzy wodą butelkową, wanną pełną wody do mycia i beczkowozem. Rzadko kto orientuje się, że problemem może być właśnie spłukiwanie toalet.

Oczywiście Szanowne Szmerfy pomyślały natychmiast o tym, że woda z wanny (o ile ją mamy – co nie jest już tak całkiem powszechne), po wykorzystaniu do mycia / prania / zmywania powinna właśnie wypłynąć przez toaletę.

Natomiast mniej przezorne obywatelki i obywatele (lub te pozbawione wanny) mogą znaleźć się w bardzo śmierdzącej sytuacji. Sposobem na to jest oczywiście domowa sucha toaleta kompostująca, o której – w kontekście miejskiej rezyliencji – napiszę pewnie osobno.

Dlaczego wspominam o tym wszystkim właśnie teraz? Otóż dzisiaj @Kanako zaczęła przeglądać naszą domową apteczkę pod kątem przygotowania do wojny, a potem wczytała się w poradnik Rządowego Centrum Bezpieczeństwa “Bądź gotów!” podlinkowany w tytule tego postu.

Znaleźliśmy tam przyzwoite porady dotyczące różnych aspektów przygotowania do kryzysów i wojny oprócz zgadnijcie czego…

No właśnie. Oprócz najważniejszego tematu zagrożenia sanitarnego (nie licząc, oczywiście, trupów gnijących na ulicach).

W zestawie ewakuacyjnym nie ma ani słowa o papierze toaletowym, co dopiero o chusteczkach nawilżających. Nie ma nic o przygotowaniu choćby prowizorycznej suchej toalety, co dopiero o latrynach między blokami (a o wodzie pitnej na tydzień – i owszem). Słowem, w tym miejscu w poradniku zieje wielka, czarna i cuchnąca dziura. Zamiast tego brzmi niewypowiedziany rozkaz – jak w tytule.

Nie namawiam Was do traktowania tego w kategoriach psychoanalitycznych. Ale na pewno warto podejść do tego praktycznie. Bo inaczej gówno będzie z całej naszej rezyliencji…

Od wielu już lat, na różnych polach kulturowych życia społecznego w Polsce zauważam tendencję, którą – całkowicie amatorsko i apedantycznie – nazwałem sobie “zamrożeniem w fazie analnej”. Najbardziej spektakularnym jej objawem jest zachowanie odniesień do odchodów i czynności wydalniczych jako ostatniej grupy dopuszczalnych politycznie i obyczajowo obelg (tak, jakby nie dało się człowieka zmieszać z błotem bez stosowania słów obscenicznych). Współwystępuje ono z generalnym ignorowaniem tej sfery życia osobistego i społecznego – przynajmniej w stanie trzeźwości.

Ale znacznie ważniejszym i potencjalnie niebezpiecznym w czasach kryzysu lub wojny jest ignorowanie faktu, że wszyscy musimy się wypróżniać i z fekaliami trzeba coś robić. I jest to taki sam temat, jak wyrzucanie śmieci albo odprowadzanie wody po myciu naczyń.

Od kilku już lat nieodmiennie bawi mnie reakcja publiczności, podczas moich nieczęstych wykładów i nieco częstszych rozmów towarzyskich, kiedy pytam, co zrobią, jeśli w ich kamienicy czy wieżowcu zabraknie przez tydzień wody. Standardowa reakcja ląduje gdzieś pomiędzy wodą butelkową, wanną pełną wody do mycia i beczkowozem. Rzadko kto orientuje się, że problemem może być właśnie spłukiwanie toalet.

Oczywiście Szanowne Szmerfy pomyślały natychmiast o tym, że woda z wanny (o ile ją mamy – co nie jest już tak całkiem powszechne), po wykorzystaniu do mycia / prania / zmywania powinna właśnie wypłynąć przez toaletę.

Natomiast mniej przezorne obywatelki i obywatele (lub te pozbawione wanny) mogą znaleźć się w bardzo śmierdzącej sytuacji. Sposobem na to jest oczywiście domowa sucha toaleta kompostująca, o której – w kontekście miejskiej rezyliencji – napiszę pewnie osobno.

Dlaczego wspominam o tym wszystkim właśnie teraz? Otóż dzisiaj @Kanako zaczęła przeglądać naszą domową apteczkę pod kątem przygotowania do wojny, a potem wczytała się w poradnik Rządowego Centrum Bezpieczeństwa “Bądź gotów!” podlinkowany w tytule tego postu.

Znaleźliśmy tam przyzwoite porady dotyczące różnych aspektów przygotowania do kryzysów i wojny oprócz zgadnijcie czego…

No właśnie. Oprócz najważniejszego tematu zagrożenia sanitarnego (nie licząc, oczywiście, trupów gnijących na ulicach).

W zestawie ewakuacyjnym nie ma ani słowa o papierze toaletowym, co dopiero o chusteczkach nawilżających. Nie ma nic o przygotowaniu choćby prowizorycznej suchej toalety, co dopiero o latrynach między blokami (a o wodzie pitnej na tydzień – i owszem). Słowem, w tym miejscu w poradniku zieje wielka, czarna i cuchnąca dziura. Zamiast tego brzmi niewypowiedziany rozkaz – jak w tytule.

Nie namawiam Was do traktowania tego w kategoriach psychoanalitycznych. Ale na pewno warto podejść do tego praktycznie. Bo inaczej gówno będzie z całej naszej rezyliencji…

0

Doktryna Monroe poszła się jebać?

play · cbsnews.com
CBS News Nicaragua gives permission for Russian troops to enter country www.cbsnews.com
preview

Rząd prezydenta Nikaragui Daniela Ortegi zezwolił rosyjskim żołnierzom, samolotom i statkom na wstęp do Nikaragui w celach szkoleniowych, egzekwowania prawa lub reagowania w sytuacjach kryzysowych.

W dekrecie opublikowanym w tym tygodniu i potwierdzonym przez Rosję w czwartek, Ortega zezwolił rosyjskim żołnierzom na wykonywanie zadań związanych z egzekwowaniem prawa, “pomocą humanitarną, misjami ratunkowymi i poszukiwawczymi w sytuacjach kryzysowych lub klęsk żywiołowych”.

Rząd Nikaragui zezwolił również na obecność małych kontyngentów wojsk rosyjskich w celu “wymiany doświadczeń i szkoleń”.

Rzeczniczka MSZ Rosji, Maria Zacharowa, powiedziała rosyjskiemu serwisowi informacyjnemu Sputnik, że środek ten jest “rutynowy”.

“Mówimy o rutynowej — dwa razy w roku — procedurze przyjęcia nikaraguańskiej ustawy o czasowym przyjmowaniu zagranicznego personelu wojskowego na swoje terytorium w celu rozwijania współpracy w różnych dziedzinach, w tym w zakresie pomocy humanitarnej i reagowania w sytuacjach kryzysowych, zwalczania przestępczości zorganizowanej i handlu narkotykami” - powiedziała Zacharowa.

Zauważyła, że ustawa zezwala na wstęp również wojskom ze Stanów Zjednoczonych, Meksyku i innych krajów Ameryki Środkowej.

Rząd prezydenta Nikaragui Daniela Ortegi zezwolił rosyjskim żołnierzom, samolotom i statkom na wstęp do Nikaragui w celach szkoleniowych, egzekwowania prawa lub reagowania w sytuacjach kryzysowych.

W dekrecie opublikowanym w tym tygodniu i potwierdzonym przez Rosję w czwartek, Ortega zezwolił rosyjskim żołnierzom na wykonywanie zadań związanych z egzekwowaniem prawa, “pomocą humanitarną, misjami ratunkowymi i poszukiwawczymi w sytuacjach kryzysowych lub klęsk żywiołowych”.

Rząd Nikaragui zezwolił również na obecność małych kontyngentów wojsk rosyjskich w celu “wymiany doświadczeń i szkoleń”.

Rzeczniczka MSZ Rosji, Maria Zacharowa, powiedziała rosyjskiemu serwisowi informacyjnemu Sputnik, że środek ten jest “rutynowy”.

“Mówimy o rutynowej — dwa razy w roku — procedurze przyjęcia nikaraguańskiej ustawy o czasowym przyjmowaniu zagranicznego personelu wojskowego na swoje terytorium w celu rozwijania współpracy w różnych dziedzinach, w tym w zakresie pomocy humanitarnej i reagowania w sytuacjach kryzysowych, zwalczania przestępczości zorganizowanej i handlu narkotykami” - powiedziała Zacharowa.

Zauważyła, że ustawa zezwala na wstęp również wojskom ze Stanów Zjednoczonych, Meksyku i innych krajów Ameryki Środkowej.

0

Dlaczego przykładni ojcowie rodzin gwałcą i mordują na wojnie?

Dlaczego przykładni ojcowie rodzin gwałcą i mordują na wojnie? Wiemy, jaki tu działa mechanizm [WYWIAD] oko.press
preview

O tym, jak zwykli ludzie przemieniają się w bestie OKO.press rozmawia z dr. hab. Izabelą Wagner, profesor socjologii w Instytucie Socjologii Collegium Civitas i badaczką w Institut Convergences Migrations w Paryżu.

O tym, jak zwykli ludzie przemieniają się w bestie OKO.press rozmawia z dr. hab. Izabelą Wagner, profesor socjologii w Instytucie Socjologii Collegium Civitas i badaczką w Institut Convergences Migrations w Paryżu.

0

The invaders destroyed the National Gene Bank of Plants of Ukraine | odessa-journal.com

preview

I to jest pierdolona zbrodnia przeciw ludzkości.

Najeźdźcy zniszczyli Narodowy Bank Genów Roślin Ukrainy Dziennik Odeski

Jeden z największych na świecie, Narodowy Bank Genów Roślin imienia W. Ya. Juriewa Narodowej Akademii Nauk Rolniczych Ukrainy, znajdujący się w Charkowie, został zniszczony w czasie wojny.

Poinformował o tym czołowy pracownik naukowy instytutu Siergiej Awramenko na swoim kanale YouTube.

Zachowanie i efektywne wykorzystanie różnorodności genetycznej roślin w celu zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego, ekonomicznego, ekologicznego, społecznego i rozwoju jest jednym z najbardziej palących problemów ludzkości. Na Ukrainie działania te zostały zapoczątkowane na początku XX wieku przez takich wybitnych naukowców jak A. Ye. Zaikevych, P. V. Budrin, V. Ya. Juriew, B. K. Jenken, M. I. Wawiłow, M. M. Kuleszow, L. M. Delone i inni.

Wraz z proklamowaniem niepodległości Ukrainy w 1992 roku, z inicjatywy Ukraińskiej Akademii Nauk Rolniczych, rozpoczęto realizację programu naukowo-technicznego „Roślinne zasoby genetyczne”. Celem programu jest utworzenie Narodowego Banku Genów Roślin Ukrainy. Jest on realizowany przez 28 przodujących instytucji hodowlanych i badawczych, które tworzą System Roślinnych Zasobów Genowych Ukrainy. W celu koordynacji oraz naukowego i metodologicznego prowadzenia Systemu, na bazie Instytutu Produkcji Roślinnej imienia W. Juriewa, utworzono Narodowe Centrum Roślinnych Zasobów Genowych Ukrainy (NCPGRU). Stworzono potężną bazę do pracy z roślinnymi zasobami genetycznymi poprzez włączenie do NCPGRU kilku jednostek badawczych Instytutu Produkcji Roślinnej imienia W. Juriewa oraz Ustymiwskiej Stacji Doświadczalnej Produkcji Roślinnej (która była wcześniej częścią systemu Wszechzwiązkowego Instytutu Produkcji Roślinnej M. I. Wawiłowa)

W banku przechowywano ponad 160 tys. odmian nasion roślin i mieszańców roślin uprawnych z całego świata.

Nasiona te były przechowywane w specjalnych magazynach, tak aby przyszłe pokolenia mogły je odtworzyć.

Podkreślił również, że próbki nasion były zamawiane przez specjalistów z różnych krajów, w tym z Rosji, w celu przeprowadzenia prac selekcyjnych nad konkretną rośliną uprawną, która byłaby dostosowana do określonego obszaru.

Specjalista dodał, że wśród zniszczonych próbek znajdują się takie, które już nie istnieją w Europie i na świecie.

2 maja 2022 r. odbyło się spotkanie online z kierownictwem Narodowego Centrum Roślinnych Zasobów Genetycznych Ukrainy, V. Ya. Yurieva, NAAS, Krajowych Koordynatorów Roślinnych Zasobów Genetycznych (PGR) krajów europejskich: Frank Begemann (Niemcy), Jens Weibull (Szwecja), Wiesław Podima (Polska) oraz liderzy European Cooperative Program on Plant Genetic Resources - Lorenzo Maggioni i Imke Thormann. Wyrazili oni uznanie dla światowego znaczenia ukraińskich zasobów genetycznych i wkładu Banku Genów Ukrainy w fundusz europejski, wyrazili zaniepokojenie stanem naukowców i poszukiwań oraz gotowość do poszukiwania sposobów zapewnienia wsparcia technicznego i humanitarnego dla Narodowego Banku Genów Roślin Ukrainy.

I to jest pierdolona zbrodnia przeciw ludzkości.

Najeźdźcy zniszczyli Narodowy Bank Genów Roślin Ukrainy Dziennik Odeski

Jeden z największych na świecie, Narodowy Bank Genów Roślin imienia W. Ya. Juriewa Narodowej Akademii Nauk Rolniczych Ukrainy, znajdujący się w Charkowie, został zniszczony w czasie wojny.

Poinformował o tym czołowy pracownik naukowy instytutu Siergiej Awramenko na swoim kanale YouTube.

Zachowanie i efektywne wykorzystanie różnorodności genetycznej roślin w celu zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego, ekonomicznego, ekologicznego, społecznego i rozwoju jest jednym z najbardziej palących problemów ludzkości. Na Ukrainie działania te zostały zapoczątkowane na początku XX wieku przez takich wybitnych naukowców jak A. Ye. Zaikevych, P. V. Budrin, V. Ya. Juriew, B. K. Jenken, M. I. Wawiłow, M. M. Kuleszow, L. M. Delone i inni.

Wraz z proklamowaniem niepodległości Ukrainy w 1992 roku, z inicjatywy Ukraińskiej Akademii Nauk Rolniczych, rozpoczęto realizację programu naukowo-technicznego „Roślinne zasoby genetyczne”. Celem programu jest utworzenie Narodowego Banku Genów Roślin Ukrainy. Jest on realizowany przez 28 przodujących instytucji hodowlanych i badawczych, które tworzą System Roślinnych Zasobów Genowych Ukrainy. W celu koordynacji oraz naukowego i metodologicznego prowadzenia Systemu, na bazie Instytutu Produkcji Roślinnej imienia W. Juriewa, utworzono Narodowe Centrum Roślinnych Zasobów Genowych Ukrainy (NCPGRU). Stworzono potężną bazę do pracy z roślinnymi zasobami genetycznymi poprzez włączenie do NCPGRU kilku jednostek badawczych Instytutu Produkcji Roślinnej imienia W. Juriewa oraz Ustymiwskiej Stacji Doświadczalnej Produkcji Roślinnej (która była wcześniej częścią systemu Wszechzwiązkowego Instytutu Produkcji Roślinnej M. I. Wawiłowa)

W banku przechowywano ponad 160 tys. odmian nasion roślin i mieszańców roślin uprawnych z całego świata.

Nasiona te były przechowywane w specjalnych magazynach, tak aby przyszłe pokolenia mogły je odtworzyć.

Podkreślił również, że próbki nasion były zamawiane przez specjalistów z różnych krajów, w tym z Rosji, w celu przeprowadzenia prac selekcyjnych nad konkretną rośliną uprawną, która byłaby dostosowana do określonego obszaru.

Specjalista dodał, że wśród zniszczonych próbek znajdują się takie, które już nie istnieją w Europie i na świecie.

2 maja 2022 r. odbyło się spotkanie online z kierownictwem Narodowego Centrum Roślinnych Zasobów Genetycznych Ukrainy, V. Ya. Yurieva, NAAS, Krajowych Koordynatorów Roślinnych Zasobów Genetycznych (PGR) krajów europejskich: Frank Begemann (Niemcy), Jens Weibull (Szwecja), Wiesław Podima (Polska) oraz liderzy European Cooperative Program on Plant Genetic Resources - Lorenzo Maggioni i Imke Thormann. Wyrazili oni uznanie dla światowego znaczenia ukraińskich zasobów genetycznych i wkładu Banku Genów Ukrainy w fundusz europejski, wyrazili zaniepokojenie stanem naukowców i poszukiwań oraz gotowość do poszukiwania sposobów zapewnienia wsparcia technicznego i humanitarnego dla Narodowego Banku Genów Roślin Ukrainy.

0

13 maja 1985, Filadelfia.

preview

Wieczorem 13 maja 1985 r. doszło do straszliwego wybuchu długotrwałych napięć między grupą wyzwolenia czarnych MOVE a Departamentem Policji Filadelfii. Tej nocy władze miejskie Filadelfii zrzuciły bombę plecakową, ładunek burzący używany zwykle na polu bitwy, wypełniony Tovexem i C-4, na społeczność MOVE, która mieszkała w szeregowcu w zachodniej Filadelfii, o którym wiadomo było, że jest zamieszkany przez mężczyzn, kobiety i dzieci. Dom stanął w płomieniach, których nie gaszono. Zginęło jedenaście osób, w tym pięcioro dzieci i założyciel organizacji. Zniszczeniu uległo 61 domów, a ponad 250 mieszkańców zostało bez dachu nad głową.

Wieczorem 13 maja 1985 r. doszło do straszliwego wybuchu długotrwałych napięć między grupą wyzwolenia czarnych MOVE a Departamentem Policji Filadelfii. Tej nocy władze miejskie Filadelfii zrzuciły bombę plecakową, ładunek burzący używany zwykle na polu bitwy, wypełniony Tovexem i C-4, na społeczność MOVE, która mieszkała w szeregowcu w zachodniej Filadelfii, o którym wiadomo było, że jest zamieszkany przez mężczyzn, kobiety i dzieci. Dom stanął w płomieniach, których nie gaszono. Zginęło jedenaście osób, w tym pięcioro dzieci i założyciel organizacji. Zniszczeniu uległo 61 domów, a ponad 250 mieszkańców zostało bez dachu nad głową.

0

Agnieszka Kosowicz: O tym, jak dostałam po łapach.

agnieszka.kosowicz O tym, jak dostałam po łapach agnieszkakosowiczblog.wordpress.com
preview

Przez trzy miesiące rząd nie stworzył systemu koordynacji odpowiedzi państwa na to, co się dzieje. Podejmuje różne ważne decyzje, tak – ale to nie jest wystarczające. Potrzebne jest wspólne planowanie, wykorzystanie wiedzy, dialog różnych poziomów rządzenia państwem, wykorzystanie całej intelektualnej siły jaką mamy do wyobrażenia sobie dalszych scenariuszy wydarzeń.

Z całym szacunkiem dla harcerzy, z których wielu wykonuje wspaniałą pracę znakomitej jakości – nie z nimi powinien rozmawiać rząd. To tak, jakby wioząc pacjenta z wypadku na operację, w szpitalu wołano pana z kiosku i personel recepcji, lekce sobie ważąc chirurgów i anestezjologów. Polski rząd systematycznie ignoruje ludzi, którzy na migracjach się w Polsce znają. Zjedli na niej zęby. Wiedzą, czego się spodziewać i potrafią myśleć systemowo.

Przez trzy miesiące rząd nie stworzył systemu koordynacji odpowiedzi państwa na to, co się dzieje. Podejmuje różne ważne decyzje, tak – ale to nie jest wystarczające. Potrzebne jest wspólne planowanie, wykorzystanie wiedzy, dialog różnych poziomów rządzenia państwem, wykorzystanie całej intelektualnej siły jaką mamy do wyobrażenia sobie dalszych scenariuszy wydarzeń.

Z całym szacunkiem dla harcerzy, z których wielu wykonuje wspaniałą pracę znakomitej jakości – nie z nimi powinien rozmawiać rząd. To tak, jakby wioząc pacjenta z wypadku na operację, w szpitalu wołano pana z kiosku i personel recepcji, lekce sobie ważąc chirurgów i anestezjologów. Polski rząd systematycznie ignoruje ludzi, którzy na migracjach się w Polsce znają. Zjedli na niej zęby. Wiedzą, czego się spodziewać i potrafią myśleć systemowo.

0

Reuben Johnson w rosyjskiej niewoli i co z tego wynikło.

preview

Dość błaha historia wojenna z happy-endem i lekkostrawnym podsumowaniem porażek Rosji widzianych z nietypowej perspektywy. Lektura do kawy.

Dość błaha historia wojenna z happy-endem i lekkostrawnym podsumowaniem porażek Rosji widzianych z nietypowej perspektywy. Lektura do kawy.

0

GEBERT: Jedno słowo i wojna

Kultura Liberalna GEBERT: Jedno słowo i wojna kulturaliberalna.pl
preview

Ten artykuł ma dwie poważne, wręcz dyskwalifikujące, wady:

  1. Jest zbyt długi.

  2. Prezentuje typową “inteligencką chwiejność”, pozostawiając czytelnika z większą ilością pytań i wątpliwości, niż przed jego lekturą.

Zalecany wyłącznie osobom o niewzruszonej postawie ideologicznej, niepodatnym na zwątpienie.

Ten artykuł ma dwie poważne, wręcz dyskwalifikujące, wady:

  1. Jest zbyt długi.

  2. Prezentuje typową “inteligencką chwiejność”, pozostawiając czytelnika z większą ilością pytań i wątpliwości, niż przed jego lekturą.

Zalecany wyłącznie osobom o niewzruszonej postawie ideologicznej, niepodatnym na zwątpienie.

0

Jaki będzie następny ruch Putina? Spójrzcie na to, co Rosja robiła w Syrii [ANALIZA]

Jaki będzie następny ruch Putina? Spójrzcie na to, co Rosja robiła w Syrii [ANALIZA] wiadomosci.onet.pl
preview

Wojska były gromadzone wzdłuż granicy od miesięcy. Ale Rosja od lat wysyłała sygnały — we wschodniej Ukrainie, w Gruzji, na Krymie i w Syrii, gdzie rosyjskie działania spotykały się z bezkarnością, a nawet obojętnością świata.

  • Rosja odważyła się na atak na Ukrainę, bo wcześniej bezkarnie niszczyła Syrię
  • Dyplomatyczne gierki uprawiane dziś przez Rosję są takie same, jak w czasach tamtej wojny
  • Jakkolwiek atrakcyjne może wydawać się przyszłe wezwanie do deeskalacji, musimy być bardzo ostrożni wobec rosyjskich intencji i nie powtarzać błędów popełnionych w Syrii.

Tekst w oryginale do przeczytania w serwisie POLITICO

Wojska były gromadzone wzdłuż granicy od miesięcy. Ale Rosja od lat wysyłała sygnały — we wschodniej Ukrainie, w Gruzji, na Krymie i w Syrii, gdzie rosyjskie działania spotykały się z bezkarnością, a nawet obojętnością świata.

  • Rosja odważyła się na atak na Ukrainę, bo wcześniej bezkarnie niszczyła Syrię
  • Dyplomatyczne gierki uprawiane dziś przez Rosję są takie same, jak w czasach tamtej wojny
  • Jakkolwiek atrakcyjne może wydawać się przyszłe wezwanie do deeskalacji, musimy być bardzo ostrożni wobec rosyjskich intencji i nie powtarzać błędów popełnionych w Syrii.

Tekst w oryginale do przeczytania w serwisie POLITICO

0

Ursula. K. Le Guin "Rant o technologii"

preview

W interesującej i przychylnej notce o Changing Planes argentyński recenzent twierdzi, że ponieważ Le Guin nie jest pisarką hard science fiction, “starannie unika technologii”. W moim tłumaczeniu artykułu zamieściłam na ten temat przypis, a oto ten przypis rozszerzony — ponieważ ta sprawa naprawdę mnie wkurza.

W “twardej” SF chodzi o technologię, a w “miękkiej” SF nie ma żadnej technologii, prawda? A w moich książkach nie ma technologii, bo interesuje mnie tylko psychologia, emocje i takie tam, prawda?

Nieprawda. Jak prawdziwa fantastyka naukowa jakiegokolwiek rodzaju może nie zawierać treści technologicznych? Nawet jeśli jej głównym zainteresowaniem nie jest inżynieria czy działanie maszyn — jeśli, jak większość moich, bardziej interesuje ją to, jak działają umysły, społeczeństwa i kultury — to i tak, jak ktokolwiek może stworzyć historię o przyszłości czy obcej kulturze bez opisania, w sposób domyślny lub jawny, jej technologii?

Nikt nie może. Nie potrafię sobie wyobrazić, dlaczego ktoś miałby tego chcieć.

Technologia to sposób, w jaki dane społeczeństwo radzi sobie z fizyczną rzeczywistością: jak ludzie zdobywają, przechowują i gotują jedzenie, jak się ubierają, jakie są ich źródła energii (zwierzęce? ludzkie? wodne? wiatr? elektryczność? inne?), z czego i jak budują, ich medycyna — i tak dalej, i tak dalej. Być może bardzo eteryczni ludzie nie interesują się tymi przyziemnymi, cielesnymi sprawami, ale mnie one fascynują i myślę, że większość moich czytelników również.

Technologia jest aktywnym interfejsem człowieka ze światem materialnym.

Jednak słowo to jest konsekwentnie nadużywane w celu oznaczenia jedynie niezwykle złożonych i wyspecjalizowanych technologii ostatnich kilku dekad, wspieranych przez masową eksploatację zasobów naturalnych i ludzkich.

Takie użycie tego słowa jest nie do przyjęcia. “Technologia” i “hi tech” nie są synonimami, a technologia, która nie jest “hi”, niekoniecznie jest “low” w jakimkolwiek sensownym znaczeniu.

Sto pięćdziesiąt lat nieustannego rozwoju techniki tak nas znieczuliło, że wydaje nam się, iż nic mniej skomplikowanego i efektownego niż komputer czy bombowiec odrzutowy nie zasługuje na miano “technologii”. Jakby lniana serweta była tym samym co len — jakby papier, atrament, koła, noże, zegary, krzesła, tabletki aspiryny były przedmiotami naturalnymi, które rodzą się wraz z nami, tak jak nasze zęby i palce — jakby stalowe rondle z miedzianym dnem i kamizelki z polaru przędzone z przetworzonego szkła rosły na drzewach, a my po prostu zbieraliśmy je, kiedy dojrzeją…

Jednym ze sposobów zilustrowania tego, że większość technologii jest w istocie dość “hi”, jest zadanie sobie pytania o dowolny przedmiot wytworzony przez człowieka: Czy wiem, jak go zrobić?

Każdy, kto kiedykolwiek rozpalił ogień bez zapałek, prawdopodobnie nabrał odpowiedniego szacunku dla “niskich”, “prymitywnych” lub “prostych” technologii; każdy, kto kiedykolwiek rozpalił ogień za pomocą zapałek, powinien mieć dość rozumu, by uszanować ten godny uwagi wynalazek hi-tech.

Nie wiem, jak zbudować i zasilać lodówkę, ani jak zaprogramować komputer, ale nie wiem też, jak zrobić haczyk na ryby czy parę butów. Mógłbym się nauczyć. Wszyscy możemy się nauczyć. To jest właśnie fajna rzecz w technologiach. Są tym, czego możemy się nauczyć.

A cała fantastyka naukowa jest, w taki czy inny sposób, technologiczna. Nawet jeśli jest pisana przez ludzi, którzy nie wiedzą, co to słowo oznacza.

Mimo to zgadzam się z recenzentem, że nie piszę twardej fantastyki naukowej. Może piszę łatwą fantastykę naukową. A może to, co trudne, jest w środku, ukryte — jak kości, w przeciwieństwie do egzoszkieletu…

Copyright © 2004 by Ursula K. Le Guin

W interesującej i przychylnej notce o Changing Planes argentyński recenzent twierdzi, że ponieważ Le Guin nie jest pisarką hard science fiction, “starannie unika technologii”. W moim tłumaczeniu artykułu zamieściłam na ten temat przypis, a oto ten przypis rozszerzony — ponieważ ta sprawa naprawdę mnie wkurza.

W “twardej” SF chodzi o technologię, a w “miękkiej” SF nie ma żadnej technologii, prawda? A w moich książkach nie ma technologii, bo interesuje mnie tylko psychologia, emocje i takie tam, prawda?

Nieprawda. Jak prawdziwa fantastyka naukowa jakiegokolwiek rodzaju może nie zawierać treści technologicznych? Nawet jeśli jej głównym zainteresowaniem nie jest inżynieria czy działanie maszyn — jeśli, jak większość moich, bardziej interesuje ją to, jak działają umysły, społeczeństwa i kultury — to i tak, jak ktokolwiek może stworzyć historię o przyszłości czy obcej kulturze bez opisania, w sposób domyślny lub jawny, jej technologii?

Nikt nie może. Nie potrafię sobie wyobrazić, dlaczego ktoś miałby tego chcieć.

Technologia to sposób, w jaki dane społeczeństwo radzi sobie z fizyczną rzeczywistością: jak ludzie zdobywają, przechowują i gotują jedzenie, jak się ubierają, jakie są ich źródła energii (zwierzęce? ludzkie? wodne? wiatr? elektryczność? inne?), z czego i jak budują, ich medycyna — i tak dalej, i tak dalej. Być może bardzo eteryczni ludzie nie interesują się tymi przyziemnymi, cielesnymi sprawami, ale mnie one fascynują i myślę, że większość moich czytelników również.

Technologia jest aktywnym interfejsem człowieka ze światem materialnym.

Jednak słowo to jest konsekwentnie nadużywane w celu oznaczenia jedynie niezwykle złożonych i wyspecjalizowanych technologii ostatnich kilku dekad, wspieranych przez masową eksploatację zasobów naturalnych i ludzkich.

Takie użycie tego słowa jest nie do przyjęcia. “Technologia” i “hi tech” nie są synonimami, a technologia, która nie jest “hi”, niekoniecznie jest “low” w jakimkolwiek sensownym znaczeniu.

Sto pięćdziesiąt lat nieustannego rozwoju techniki tak nas znieczuliło, że wydaje nam się, iż nic mniej skomplikowanego i efektownego niż komputer czy bombowiec odrzutowy nie zasługuje na miano “technologii”. Jakby lniana serweta była tym samym co len — jakby papier, atrament, koła, noże, zegary, krzesła, tabletki aspiryny były przedmiotami naturalnymi, które rodzą się wraz z nami, tak jak nasze zęby i palce — jakby stalowe rondle z miedzianym dnem i kamizelki z polaru przędzone z przetworzonego szkła rosły na drzewach, a my po prostu zbieraliśmy je, kiedy dojrzeją…

Jednym ze sposobów zilustrowania tego, że większość technologii jest w istocie dość “hi”, jest zadanie sobie pytania o dowolny przedmiot wytworzony przez człowieka: Czy wiem, jak go zrobić?

Każdy, kto kiedykolwiek rozpalił ogień bez zapałek, prawdopodobnie nabrał odpowiedniego szacunku dla “niskich”, “prymitywnych” lub “prostych” technologii; każdy, kto kiedykolwiek rozpalił ogień za pomocą zapałek, powinien mieć dość rozumu, by uszanować ten godny uwagi wynalazek hi-tech.

Nie wiem, jak zbudować i zasilać lodówkę, ani jak zaprogramować komputer, ale nie wiem też, jak zrobić haczyk na ryby czy parę butów. Mógłbym się nauczyć. Wszyscy możemy się nauczyć. To jest właśnie fajna rzecz w technologiach. Są tym, czego możemy się nauczyć.

A cała fantastyka naukowa jest, w taki czy inny sposób, technologiczna. Nawet jeśli jest pisana przez ludzi, którzy nie wiedzą, co to słowo oznacza.

Mimo to zgadzam się z recenzentem, że nie piszę twardej fantastyki naukowej. Może piszę łatwą fantastykę naukową. A może to, co trudne, jest w środku, ukryte — jak kości, w przeciwieństwie do egzoszkieletu…

Copyright © 2004 by Ursula K. Le Guin

0

Sondaż: więcej zwolenników interwencji NATO w Ukrainie niż przeciwników

Sondaż: więcej zwolenników interwencji NATO w Ukrainie niż przeciwników wiadomosci.onet.pl
preview

Oficjalnie oświadczam, że jeśli Polska zrobi Ukraińcom 17 września, to występuję o ukraińskie obywatelstwo.

Oficjalnie oświadczam, że jeśli Polska zrobi Ukraińcom 17 września, to występuję o ukraińskie obywatelstwo.

0

Gromady Ludu Polskiego – Wikipedia, wolna encyklopedia

Gromady Ludu Polskiego – Wikipedia, wolna encyklopedia pl.m.wikipedia.org
preview

Ludzie ci potępiali zarówno własność feudalną „posiadanie z prawa rodu” tj. dziedziczenia, jak i własność kapitalistyczną: „używanie owoców pracy cudzej, czyli eksploatacje i próżniactwo”. Członkowie Ludu Polskiego nie chcieli zadowolić się hasłem uwłaszczenia włościan, wysuwanym przez TDP. Zmierzali do tego, by w przyszłej wyzwolonej Polsce oprzeć życie na zasadach wspólności posiadania, zniesienia wszelkich, nie tylko stanowych, ale i majątkowych przywilejów[2].

Członkowie organizacji głosili socjalistyczne poglądy społeczno-polityczne, łączone z hasłami religijno-mistycznymi. Żądali przejęcia przez lud całej ziemi i środków produkcji, zniesienia własności i przywilejów, wprowadzenia wspólnoty majątkowej,

Ludzie ci potępiali zarówno własność feudalną „posiadanie z prawa rodu” tj. dziedziczenia, jak i własność kapitalistyczną: „używanie owoców pracy cudzej, czyli eksploatacje i próżniactwo”. Członkowie Ludu Polskiego nie chcieli zadowolić się hasłem uwłaszczenia włościan, wysuwanym przez TDP. Zmierzali do tego, by w przyszłej wyzwolonej Polsce oprzeć życie na zasadach wspólności posiadania, zniesienia wszelkich, nie tylko stanowych, ale i majątkowych przywilejów[2].

Członkowie organizacji głosili socjalistyczne poglądy społeczno-polityczne, łączone z hasłami religijno-mistycznymi. Żądali przejęcia przez lud całej ziemi i środków produkcji, zniesienia własności i przywilejów, wprowadzenia wspólnoty majątkowej,

0

Czy to pana syn zginął w Ukrainie?

Czy to pana syn zginął w Ukrainie? Co Rosjanie myślą o wojnie, którą prowadzi ich kraj oko.press
preview

Pisałam pracę magisterską o czasach stalinowskich, myślałam wtedy, jak to jest: żyjesz w zamknięciu, na nic nie masz wpływu, ale nie możesz zmusić swojego wewnętrznego głosu, by zamilkł. I jesteś tym przerażona.

Pisałam pracę magisterską o czasach stalinowskich, myślałam wtedy, jak to jest: żyjesz w zamknięciu, na nic nie masz wpływu, ale nie możesz zmusić swojego wewnętrznego głosu, by zamilkł. I jesteś tym przerażona.

0

Flaga pięknej Rosji przyszłości.

preview

Biało-niebiesko-biała flaga to symbol wolnej Rosji. Ta flaga powstała wśród internautów, którzy sprzeciwiają się inwazji wojsk rosyjskich do Ukrainy.

whitebluewhite.info/polish

Biało-niebiesko-biała flaga to symbol wolnej Rosji. Ta flaga powstała wśród internautów, którzy sprzeciwiają się inwazji wojsk rosyjskich do Ukrainy.

whitebluewhite.info/polish

0

20 lat prosiliśmy Zachód, aby nie wspierał dyktatury – nikt nas nie słyszał. Teraz w Rosji nie ma nikogo, kto mógłby was usłyszeć.

preview

cross-posted from: szmer.info/post/16648

Za: www.facebook.com/…/5318284308182402 Oryginał: vot-tak.tv/novosti/09-03-2022-vojna-avtoritarizm

“Od 20 lat prosiliśmy Zachód, aby nie wspierał dyktatury – nikt nas nie słyszał. Teraz w Rosji nie ma nikogo, kto mógłby was usłyszeć” - pisze Aleksander Podrabinek.

Aleksander Podrabinek jest rosyjskim obrońcą praw człowieka, radzieckim dysydentem — był skazany za swoją działalność na zesłanie w Ust’-Nierze i w łagrach w Jakucji. Napisał w 1979 roku pracę o medycynie karnej — o wykorzystaniu psychiatrii do celów politycznych. Wcześniej KGB skłaniało go do emigracji, grożąc sprawą karną. Podrabinek odmówił. Napisał oświadczenie: “Wiem, że nasz kraj jest nieszczęśliwy i skazany na cierpienie. I dlatego zostaję. Nie chcę siedzieć za kratkami, ale też nie boję się łagru. Cenię swoją wolność, podobnie jak wolność mojego brata, ale nie handluję nią. Nie poddam się żadnemu szantażowi. Czyste sumienie jest dla mnie bardziej cenne niż dobre samopoczucie. Urodziłem się w Rosji. To mój kraj i muszę w nim pozostać, bez względu na to, jak ciężko jest tutaj i jak łatwo na Zachodzie”.

Jest w Rosji również w tej chwili. Wczoraj ukazał się jego tekst, który przetłumaczyłam.

KIEDY ŚPIĄCY SIĘ OBUDZI?

“Kiedy w końcu społeczeństwo rosyjskie obudzi się ze snu i obali autorytarny reżim Putina?”- pytają mnie z nutką niecierpliwości w głosie uprzejmi ludzie z zamożnych krajów zachodnich. “Czego te śmieci potrzebują, aby się wkurzyć i zrzucić tyrana?”- pytają z tych samych krajów mniej uprzejmi ludzie, z reguły byli rodacy.

Moi przyjaciele z reżimów despotycznych — takich jak Kuba, Chiny, Białoruś czy Turkmenistan — nie zadają takich pytań. Wiedzą, jaka jest cena, wiedzą, jak się czuje człowiek, gdy ma oddech śmierci na karku. Nie próbują wyglądać na niecierpliwych i wzniosłych bojowników o wolność, ponieważ sami jej bronią najlepiej, jak potrafią, z ryzykiem dla życia. Znają cenę prawdziwego ryzyka i nie zadają głupich pytań.

ILE MOŻNA TOLEROWAĆ SAMOWOLĘ I TYRANIĘ?

Najgłośniej piętnują społeczeństwo rosyjskie za jego bierność byli słudzy reżimu Putina. Tacy jak Arkadij Babczenko, który walczył w Czeczenii w składzie armii rosyjskiej. Tacy jak Ajder Mużdabajew, który cicho i szczęśliwie pracował jako zastępca redaktora naczelnego gazety “Moskiewski komsomolec”. Jest ich wiele teraz na Zachodzie i wściekle próbują wykopać dół pomiędzy swoją prorządową przeszłością a “krystalicznie czystą” teraźniejszością. Inni wzywają do zniszczenia Rosji, zapominając, że miłośnicy niszczenia narodów i krajów zostali powieszeni zgodnie z wyrokiem sądu w sali sportowej w więzieniu w Norymberdze w 1946 roku.

Nie chodzi jednak o tych, którzy przebiegle retuszują swoją przeszłość. Wielu w wolnym świecie naprawdę zastanawia się: ile można tolerować brak wolności i tyranię? Ich zdziwienie opiera się na tym, że swoje zamiłowanie do wolności przykładają do warunków swojej demokracji, a nie naszej dyktatury. U siebie mogą bez strachu protestować i dążyć do zmian; u nas zachowują się zupełnie inaczej. Mówiąc najprościej — jak my, a nawet gorzej.

Powołani do obrony wartości demokracji wysocy rangą politycy zachodni, kończąc swoje kadencje, chętnie odchodzą na ciepłe posady do zarządów rosyjskich spółek państwowych. Zachodni biznesmeni w Rosji łatwo wpasowują się do systemu korupcyjnego, karmiąc biurokrację Putina nie gorzej niż ich rosyjscy odpowiednicy.

Zachód od 20 lat chętnie przyjmował u siebie ładnie wyglądających bandytów, którzy robili swoje fortuny na defraudacjach z budżetu państwa; otwierał wszystkie możliwości dla kremlowskich propagandystów, którzy nie wiedzą, czym jest konkurencja; serdecznie witał dyktatora i jego zwolenników, którzy w sumie otwarcie uzurpowali sobie władzę w Rosji.

“KIEDY SIĘ OBUDZIMY?”

A teraz pytacie: “kiedy się obudzimy?” Ale jeśli Zachód był czy pod wpływem Putina, czy w stanie permanentnej hipokryzji przez tyle lat, to czego chcecie od Rosjan, którzy są pozbawieni alternatywnych informacji, konkurencji politycznej i podstawowych swobód obywatelskich? Autorytaryzmowi trudno się oprzeć, zwłaszcza gdy wolne kraje protekcjonalnie i życzliwie go popierają. Zachód od 20 lat troskliwie hodował potwora, obdarowując go twardą walutą za tani gaz, inwestując kapitały w państwową gospodarkę i patrząc przez palce na przestępstwa w Gruzji, Syrii, a także w samej Rosji. A teraz, gdy doszło do prawdziwej wojny w Europie, Zachód przyjął spóźnione sankcje, faktycznie rzucił na pastwę losu Ukrainę i pyta nas, dlaczego milczymy!

Wolność była systematycznie tłumiona w Rosji przez ostatnie 20 lat, a poza naszym krajem niewielu się tym przejmowało. Obecna wojna z Ukrainą jest bezpośrednią konsekwencją tej polityki terrorystycznej. Obawiam się, że nie jest to dobrze rozumiane na Zachodzie. Myślę, że jest to jeszcze gorzej rozumiane w samej Rosji.

Muszę jednak powiedzieć, że na Zachodzie są ludzie i organizacje, które zdają sobie sprawę ze znaczenia obrony praw człowieka dla zachowania międzynarodowego pokoju. Są tacy ludzie w Rosji. Zarówno tam, jak i tutaj jest ich niewiele, zbyt mało, aby mieć poważny wpływ na proces podejmowania decyzji politycznych. Robią jednak, co mogą: wychodzą na akcje uliczne, piszą listy protestacyjne, wspierają więźniów politycznych.

Społeczny opór przed systemem despotycznym bazuje na jednej prostej zasadzie: siła protestu jest odwrotnie proporcjonalna do siły represji. Dlatego na przykład w ZSRR, gdzie system represyjny był groźniejszy, podczas wojny z Afganistanem nie było zauważalnych protestów, chociaż według oficjalnych danych zginęło ponad 15 tysięcy żołnierzy. Nie było protestów cywilnych także w nazistowskich Niemczech, gdzie najmniejsze niezadowolenie było karane wywiezieniem do obozu koncentracyjnego. Brak protestów w Korei Północnej. W Rosji nadal można protestować. Cena za to nie jest tak wysoka, jak ta, co już była w naszej historii. Ale niestety niewiele osób chce zapłacić nawet taką cenę. A tym na Zachodzie, którzy zastanawiają się, dlaczego ludzie są tak obojętni, radzę przyjechać tutaj i wziąć udział w akcjach. Być może natychmiast znajdą wszystkie odpowiedzi na swoje pytania.

I proszę nie zapominać: od 20 lat prosiliśmy Zachód, aby nie wspierał dyktatury – nikt nas nie słyszał. Teraz w Rosji nie ma nikogo, kto mógłby was usłyszeć.

cross-posted from: szmer.info/post/16648

Za: www.facebook.com/…/5318284308182402 Oryginał: vot-tak.tv/novosti/09-03-2022-vojna-avtoritarizm

“Od 20 lat prosiliśmy Zachód, aby nie wspierał dyktatury – nikt nas nie słyszał. Teraz w Rosji nie ma nikogo, kto mógłby was usłyszeć” - pisze Aleksander Podrabinek.

Aleksander Podrabinek jest rosyjskim obrońcą praw człowieka, radzieckim dysydentem — był skazany za swoją działalność na zesłanie w Ust’-Nierze i w łagrach w Jakucji. Napisał w 1979 roku pracę o medycynie karnej — o wykorzystaniu psychiatrii do celów politycznych. Wcześniej KGB skłaniało go do emigracji, grożąc sprawą karną. Podrabinek odmówił. Napisał oświadczenie: “Wiem, że nasz kraj jest nieszczęśliwy i skazany na cierpienie. I dlatego zostaję. Nie chcę siedzieć za kratkami, ale też nie boję się łagru. Cenię swoją wolność, podobnie jak wolność mojego brata, ale nie handluję nią. Nie poddam się żadnemu szantażowi. Czyste sumienie jest dla mnie bardziej cenne niż dobre samopoczucie. Urodziłem się w Rosji. To mój kraj i muszę w nim pozostać, bez względu na to, jak ciężko jest tutaj i jak łatwo na Zachodzie”.

Jest w Rosji również w tej chwili. Wczoraj ukazał się jego tekst, który przetłumaczyłam.

KIEDY ŚPIĄCY SIĘ OBUDZI?

“Kiedy w końcu społeczeństwo rosyjskie obudzi się ze snu i obali autorytarny reżim Putina?”- pytają mnie z nutką niecierpliwości w głosie uprzejmi ludzie z zamożnych krajów zachodnich. “Czego te śmieci potrzebują, aby się wkurzyć i zrzucić tyrana?”- pytają z tych samych krajów mniej uprzejmi ludzie, z reguły byli rodacy.

Moi przyjaciele z reżimów despotycznych — takich jak Kuba, Chiny, Białoruś czy Turkmenistan — nie zadają takich pytań. Wiedzą, jaka jest cena, wiedzą, jak się czuje człowiek, gdy ma oddech śmierci na karku. Nie próbują wyglądać na niecierpliwych i wzniosłych bojowników o wolność, ponieważ sami jej bronią najlepiej, jak potrafią, z ryzykiem dla życia. Znają cenę prawdziwego ryzyka i nie zadają głupich pytań.

ILE MOŻNA TOLEROWAĆ SAMOWOLĘ I TYRANIĘ?

Najgłośniej piętnują społeczeństwo rosyjskie za jego bierność byli słudzy reżimu Putina. Tacy jak Arkadij Babczenko, który walczył w Czeczenii w składzie armii rosyjskiej. Tacy jak Ajder Mużdabajew, który cicho i szczęśliwie pracował jako zastępca redaktora naczelnego gazety “Moskiewski komsomolec”. Jest ich wiele teraz na Zachodzie i wściekle próbują wykopać dół pomiędzy swoją prorządową przeszłością a “krystalicznie czystą” teraźniejszością. Inni wzywają do zniszczenia Rosji, zapominając, że miłośnicy niszczenia narodów i krajów zostali powieszeni zgodnie z wyrokiem sądu w sali sportowej w więzieniu w Norymberdze w 1946 roku.

Nie chodzi jednak o tych, którzy przebiegle retuszują swoją przeszłość. Wielu w wolnym świecie naprawdę zastanawia się: ile można tolerować brak wolności i tyranię? Ich zdziwienie opiera się na tym, że swoje zamiłowanie do wolności przykładają do warunków swojej demokracji, a nie naszej dyktatury. U siebie mogą bez strachu protestować i dążyć do zmian; u nas zachowują się zupełnie inaczej. Mówiąc najprościej — jak my, a nawet gorzej.

Powołani do obrony wartości demokracji wysocy rangą politycy zachodni, kończąc swoje kadencje, chętnie odchodzą na ciepłe posady do zarządów rosyjskich spółek państwowych. Zachodni biznesmeni w Rosji łatwo wpasowują się do systemu korupcyjnego, karmiąc biurokrację Putina nie gorzej niż ich rosyjscy odpowiednicy.

Zachód od 20 lat chętnie przyjmował u siebie ładnie wyglądających bandytów, którzy robili swoje fortuny na defraudacjach z budżetu państwa; otwierał wszystkie możliwości dla kremlowskich propagandystów, którzy nie wiedzą, czym jest konkurencja; serdecznie witał dyktatora i jego zwolenników, którzy w sumie otwarcie uzurpowali sobie władzę w Rosji.

“KIEDY SIĘ OBUDZIMY?”

A teraz pytacie: “kiedy się obudzimy?” Ale jeśli Zachód był czy pod wpływem Putina, czy w stanie permanentnej hipokryzji przez tyle lat, to czego chcecie od Rosjan, którzy są pozbawieni alternatywnych informacji, konkurencji politycznej i podstawowych swobód obywatelskich? Autorytaryzmowi trudno się oprzeć, zwłaszcza gdy wolne kraje protekcjonalnie i życzliwie go popierają. Zachód od 20 lat troskliwie hodował potwora, obdarowując go twardą walutą za tani gaz, inwestując kapitały w państwową gospodarkę i patrząc przez palce na przestępstwa w Gruzji, Syrii, a także w samej Rosji. A teraz, gdy doszło do prawdziwej wojny w Europie, Zachód przyjął spóźnione sankcje, faktycznie rzucił na pastwę losu Ukrainę i pyta nas, dlaczego milczymy!

Wolność była systematycznie tłumiona w Rosji przez ostatnie 20 lat, a poza naszym krajem niewielu się tym przejmowało. Obecna wojna z Ukrainą jest bezpośrednią konsekwencją tej polityki terrorystycznej. Obawiam się, że nie jest to dobrze rozumiane na Zachodzie. Myślę, że jest to jeszcze gorzej rozumiane w samej Rosji.

Muszę jednak powiedzieć, że na Zachodzie są ludzie i organizacje, które zdają sobie sprawę ze znaczenia obrony praw człowieka dla zachowania międzynarodowego pokoju. Są tacy ludzie w Rosji. Zarówno tam, jak i tutaj jest ich niewiele, zbyt mało, aby mieć poważny wpływ na proces podejmowania decyzji politycznych. Robią jednak, co mogą: wychodzą na akcje uliczne, piszą listy protestacyjne, wspierają więźniów politycznych.

Społeczny opór przed systemem despotycznym bazuje na jednej prostej zasadzie: siła protestu jest odwrotnie proporcjonalna do siły represji. Dlatego na przykład w ZSRR, gdzie system represyjny był groźniejszy, podczas wojny z Afganistanem nie było zauważalnych protestów, chociaż według oficjalnych danych zginęło ponad 15 tysięcy żołnierzy. Nie było protestów cywilnych także w nazistowskich Niemczech, gdzie najmniejsze niezadowolenie było karane wywiezieniem do obozu koncentracyjnego. Brak protestów w Korei Północnej. W Rosji nadal można protestować. Cena za to nie jest tak wysoka, jak ta, co już była w naszej historii. Ale niestety niewiele osób chce zapłacić nawet taką cenę. A tym na Zachodzie, którzy zastanawiają się, dlaczego ludzie są tak obojętni, radzę przyjechać tutaj i wziąć udział w akcjach. Być może natychmiast znajdą wszystkie odpowiedzi na swoje pytania.

I proszę nie zapominać: od 20 lat prosiliśmy Zachód, aby nie wspierał dyktatury – nikt nas nie słyszał. Teraz w Rosji nie ma nikogo, kto mógłby was usłyszeć.

0

Pismo Kozaków zaporoskich do sułtana Mehmeda IV

preview

Русский военный корабль, иди нахуй jest najnowszą emanacją wielowiekowej, barwnej i zawstydzającej swą kreatywnością, ukraińskiej retoryki wojennej.

Oto jeden z najsłynniejszych jej przykładów (i jego losy poprzez dzieje popkultury). pl.wikipedia.org/…/Pismo_Kozaków_zaporoskich_do_s…

Русский военный корабль, иди нахуй jest najnowszą emanacją wielowiekowej, barwnej i zawstydzającej swą kreatywnością, ukraińskiej retoryki wojennej.

Oto jeden z najsłynniejszych jej przykładów (i jego losy poprzez dzieje popkultury). pl.wikipedia.org/…/Pismo_Kozaków_zaporoskich_do_s…